AVI-tips 4

( Zoek je AVI-tip 1 t/m 3 klik dan rechts in de lijst met labels op AVI-tips.)

Wat te doen als je tekst te simpel is?

Een laag AVI-niveau eist flink schrappen in je woordgebruik. Je taal wordt er saai en simpel van en toch kan je verhaal boeiend en vlot zijn.
Vrijwel net zo moeilijk is het om een hoog niveau te halen zonder zinnen te gebruiken die kinderen niets zeggen omdat er allemaal woorden in staan die ze technisch wel kunnen lezen, maar onbegrijpelijk zijn. Wat moet je als tienjarige met een woord als 'niettegenstaande'? Weggooien dat boek dat vol staat met dat soort woorden om maar op niveau M7 of hoger te komen. Daar krijg je geen leesplezier van.
Hoe kan het dan wel?

Er zijn slechts twee variabelen die de hoogte van je AVI-niveau bepalen:
1. De gemiddelde woordlengte. Een hoog AVI-niveau heeft veel lange woorden nodig en weinig korte woorden. Het scheelt als je korte stopwoordjes zoals nu en al en wel en heel schrapt. En verder vervang je zoveel mogelijk korte woorden door langere synoniemen.
2. Het percentage hoogfrequente woorden. Hoe meer ongebruikelijke woorden je in je tekst plaatst, hoe lager het percentage hoogfrequente woorden en hoe hoger je AVI-score.

Een voorbeeld:

Snel pakt ze twee broodjes uit de kast, drinkt wat melk zo uit het pak, stopt een zak chips, twee appels en een fles drinken in haar tas en verdwijnt.

Deze zin levert een laag AVI-niveau op want hij bestaat uit korte woorden die ook nog eens redelijk gebruikelijk zijn.
Dus daar maak je van:

Snel grist ze twee krentenbollen uit de voorraadkast, drinkt wat karnemelk uit het opengescheurde pak, stopt een familiezak paprikachips, drie bananen en een fles frisdrank in haar rugzak en verdwijnt.

 

Je zegt bijna hetzelfde, maar met veel moeilijkere tekst. Ik zeg 'bijna' omdat je bij de tweede zin toch een wat ander beeld van de hoofdpersoon krijgt. Alleen al omdat ze 'grist' in plaats van 'pakt'. En omdat ze een rugzak heeft in plaats van een tas. Dat verschil in beleving, daar moet je je dan wel bewust van blijven.

Maar zo simpel is het dus om moeilijk te doen!

 

Kun je bovenstaande zin nog veel mooier opleuken, laat dan een reactie achter :-)

Het ziekenhuis gaat internationaal!

Wat 'Naar het ziekenhuis' in het Engels is, kan ik nog wel bedenken. En hoe ons boek (van Marjolein Hund en mij) in het Frans of Duits zou kunnen heten ook. Spaans, Portugees, dat kan mijn computer even voor me vertalen.
Maar nu wordt het boek eerst in het Koreaans uitgebracht! En die taal ben ik helaas (nog) niet machtig.
Ik ben wel erg blij dat uitgeverij Safari het boek heeft aangekocht en gaat uitbrengen! Een nadeel heeft dat wel: ik heb ooit gezegd dat ik naar alle landen waar mijn boeken zouden liggen eens op vakantie zou gaan. Gewoon om te kijken of het boek leuk in de winkels ligt daar. Een ego-trip, zal ik maar zeggen.
Dus dat wordt een reisje Korea boeken in de toekomst! Iemand tips voor een leuke reis?

Een boekwinkel zonder boeken

Waar die mensen toch vandaan kwamen met die blauwe ijsjes, vroeg ik me gisteravond af bij de stand van Clavis, waar ik de Antwerpse Boekenbeurs mee opende met gekeuvel, drank en hapjes.
De ijsjes zagen er een beetje jakkie uit. Blauw is voor mij oneetbaar, giftig.
Na een uurtje toog ik op weg naar de bron van die ijsjes, een paar stands verderop. Daar stond de inmiddels lege ijscokar (of het marketingbudget van die dag was op). Naast de kar stonden twee vrouwen in keurige stewardessachtige helblauwe outfit. In de stand bartafels en krukken en een groot bord waarop stond hoe goed de service van deze winkel was. Korte levertijden, gratis bezorging boven een bepaald bedrag, retourgarantie als iets niet beviel. Dat soort dingen.
En dat was het. Er was geen boek te zien in deze 'grootste boekhandel van Nederland'. En dat is natuurlijk ook wat ze zijn, een verzendbedrijf waar je boeken via internet kunt bestellen en die dan uit andermans magazijn worden verzonden.
Ik moet zeggen, het was een rustpunt in deze overweldigende kastenreeksen met boeken op de beurs, zo'n lege stand. Maar ik kreeg een beetje een 'kssst, kssst, scheer je weg-gevoel.' Hoewel ik blij ben dat ze daar mijn boeken ook veelvuldig verkopen, paste het concept totaal niet in dit boekengeweld. Een boekhandel zonder boeken van Bol.com detoneert vreselijk op de beursvloer. Om het nog een beetje aan te kleden en de klanten te lokken waarschijnlijk die blauwe ijsjes. Je kon er niks bestellen, ze stonden er waarschijnlijk om aan te geven: He, wij zijn er ook nog! Maar dat wisten we al.
Ik vergat een foto te maken, van de twee keurige dames die in het gelid stonden naast de kar. Dus dan maar een plaatje van mijn eigen boeken in de kast. Niet bestellen, gewoon afrekenen en meenemen. Altijd fijn om te zien voor een schrijver.

Een liefdevol beeld tussen grootouders en kleinkinderen

Linda Heesbeen illustreerde als stageopdracht mijn verhaal Sssst, opa slaapt. Vanaf het begin was voor ons duidelijk dat we met het boekje meer wilden doen dan een enkel exemplaar van in de kast zetten. Het onderwerp was daar te belangrijk voor.

Ik stuurde het boekje, dat we in eigen beheer lieten drukken, naar Biblion met de vraag of ze het op wilden nemen in de biebcollecties. Daar zijn ze vaak niet dol op eigen beheerboeken (omdat er ook slecht materiaal wordt uitgegeven, naast wat pareltjes), maar ze zagen gelukkig de kwaliteit van ons werk. Linda had het prachtig geillustreerd en vormgegeven en ik had er uiteraard voor gezorgd dat het verhaal spannend, liefdevol en foutloos was.

Erg blij zijn we dan ook met de recensie die het boekje kreeg bij Biblion:

De opa van Lotte en Luuk moet naar het ziekenhuis om een buikoperatie te ondergaan. Opa knapt snel op, maar na twee dagen ontstaan er complicaties. Er is een bacterie in het bloed gekomen en opa wordt op de intensive care opgenomen. Gelukkig verslaat opa de 'bloedrovers'. Verhaal in eenvoudige bewoordingen met veel directe rede waarin een liefdevol beeld geschetst wordt tussen grootouders en kleinkinderen. Na het fictieve deel is er bondige informatie (zes bladzijden) over de afdeling intensive care. De tekst staat bij beide delen in twee kolommen. De zwart-wittekeningen, waarvan zeven paginagroot, zijn met potlood in grijstinten uitgevoerd. De illustratrice heeft ervoor gekozen om de mensfiguren met vier benen af te beelden en het gelaat te tekenen als een hondachtige. Deze werkwijze zorgt voor een bepaalde distantie, maar kan voor de jongsten minder confronterend zijn. De auteur Netty van Kaathoven heeft al heel wat jeugdboeken op haar naam staan. Het boekje in smal oblong formaat heeft een opvallend turquoise omslag. Een combi-uitgave fictie/non-fictie die dienst kan doen om ziek zijn en/of ziekenhuisopname bespreekbaar te maken. Vanaf ca. 5 jaar, zelf lezen vanaf ca. 7,5 jaar.

En erg blij zijn we met de grote aankoop die de bibliotheken hebben gedaan! Binnenkort is het boekje dus in veel (school-)biebs te leen.
Kun je daar niet op wachten, dan kan het ook nog gekocht worden bij Linda of bij mij, voor 8 euro, exclusief verzendkosten. Stuur een van ons dan een bericht.

Uitdaging noemt ze dat!

Ze weet dat ik superklein ben. En dat ik dat zelf af en toe vergeet, geeft haar niet het recht om net te doen of ik een labrador met stevige kiezen ben. Toch?
Ze weet dat ik bijna al mijn tanden kwijt ben; familiekwaaltje.
En toch gooit ze elke keer weer een dikke stok in het water. Grijp je uitdaging, roept ze dan.
Maar die laat ik niet drijven, zekers te weten van niet!
Ik laat me niet kisten, o nee!!

Cadeautjesman met Iers fluitje

Een bankje aan het rimpelloze water, een lief najaarszonnetje, een verhaal dat boink, boink, boink, staat te springen in mijn hoofd, mijn roze notebookje, een flesje water en een bakje druiven.
Meer moet dat niet zijn in mijn luxe buitenkantoor.
Of toch, de twee honden op wacht aan de venkant, die horen er ook bij.
Maar meer hoeft dat echt niet te zijn.

Tot er achter me een vrolijk Iers deuntje klinkt waar zelfs de logeerhond van in extase raakt. Vol belangstelling volgt Dorcas de verrichtingen van de man die mij op een zonnige vrijdagmiddag cadeautjes brengt in de vorm van wat vrolijke, wat melancholische en wat ruige Ierse en Keltische liedjes.
Die helemaal horen bij de hei, bij het water en bij het zand. De langsdrijvende mist denken we er even bij vandaag.

We zingen samen nog wat Molly Malone's en Wild Rovers waarbij we steeds weer verstrikt raken in de tekst. Maar wie maalt daarom als het gezellig is?
En we maken plannen om eens samen op te gaan treden: hij en zijn vriend met muziek, ik verhalen en gedichten erbij.

Bedankt (tot vanmiddag) onbekende Ton, het was geweldig leuk!
En bedankt ex-buurvrouw van Ton, die ook mee kwam kletsen in het buitenkantoor.

En dat ik zeker 1000 woorden minder schreef dan gepland, daar maalde dan weer niemand om. Ik zeker niet. Misschien schijnt morgen de zon wel weer!

(Ton zwerft daar vaak met zijn fluitje heb ik begrepen, dus wellicht ontmoet u hem ook een keer.)

Tadadadadadadaaaaa

 


Daar is het dan!
Mijn nieuwe buitenkantoor.
Snel ingericht en heel efficient in het gebruik, want wifiloos!