Vort met dat peerd!

Het ene paard is nog maar koud de manege uitgetrippeltrappeld of het ander staat alweer te popelen om zich te laten zien aan het publiek van gillende paardenmeisjes en de wat meer bedeesde paardenliefhebbers ook. Jumper, het paard dat te maken krijgt met de enge virusziekte Rhino.

(Aan het opraken in Nederland van de vooraad boeken van Naar de manege kan overigens niets anders worden afgelezen dan dat er een bijna net zo grote vraag naar dit boek is als naar sommige andere bestsellers zoals vijftig tinten grijs. Maar er is een dubbeldikke, supralange vrachtwagen onderweg vanuit Vlaanderen - waar de uitgever zit - om ons hier van nieuwe paardenboeken te voorzien.)

In de stijgbeugels staat nu Paniek om Jumper klaar. Het vijfde deel van de serie De Paardenmeiden, voor meisjes vanaf 10 tot ongeveer 45. Het paard staat ongeduldig met de hoeven te schrapen voor de deur van de redacteur en als die het twee keer over en weer met mij heeft uitonderhandeld, gaat het naar de drukker om daarna in januari in vette stapels in de winkels te liggen. De boeken van De Paardenmeiden zijn overigens ook steeds te bestellen via ECI, mocht je daar over je kwartaalbestelling je hoofd nog moeten breken.

En dan gaan we het nog niet hebben over - o ja wel een beetje dan - de serie Kai en Kira voor kinderen van 7 tot 9 jaar die in februari of maart het levenslicht ziet. Maar daar heb ik nog geen plaatjes van want die houdt Ina Hallemans nog mooi even onder de pet.
Als superverrassing voor jullie en mij zou ik zo denken.

Over stokpaardjes en feest

 

En toen was het feest!
Ons prentenboek 'Naar de manege' was uit en Margot Senden (de illustrator) organiseerde een schitterend paardenfeest op de basisschool A gene Wienberg te Mechelen.
Ze vond op het laatste moment nog als vervanger pony Jillie en baasje Esther bereid om ons met de koets te brengen. We werden verwelkomd door tientallen blije kindertjes die allemaal te (stok-)paard waren gekomen.
Het 'Hallo Wereld-kinderboekenweeklied' werd door de bovenbouw gezongen, er werden boeken als prijs uitgereikt aan de kinderen die het mooist de paardentekening hadden gekleurd, er werden balonnen opgelaten die gesponsord waren door 'feest en kadoshop Enjoy' , kortom het was echt feest! 


 
Er kwamen ook echte pony's om speciaal te poepen op het schoolplein, want dat doen ze als je ze nerveus maakt met zoveel kinderen. Dat waren we nog vergeten te vermelden in ons paardenprentenboek. Die heerlijk geurende paardenmest. Dat kan misschien nog in de herdruk worden opgenomen. Als dank kregen de pony's een feestelijke paardentaart en Margot moest als wereldberoemde kunstenaar (had ik al eens opgesomd in hoeveel landen haar andere prentenboeken zijn uitgebracht?) na afloop toch echt met de mestschep aan de slag. Dat was dan weer wat minder feestelijk.

Mijn favoriete Hallo Wereld Kinderboekenweekfoto is deze van de drie heerlijke wereldkinderen uit Mechelen. Met (stok-)paard!  

(Klik op een foto voor een vergroting)            

Kleuren en knutselen met paarden

Het infoprentenboek Naar de manege van  Margot Senden en mij is uit. Na deze week overal te koop of te bestellen in de boekhandels (ISBN 978 90 448 1826 0). Groot feest dus voor ons en voor alle kleine paardenliefhebbers!
Margot heeft twee schitterende kleurplaten getekend en een knutselplaat waarmee je een stokpaardje kunt maken.
Hierboven zie je hoe Margot zelf de kleurplaat heeft gekleurd in het boek.
Misschien een poging wagen om dat nog te verbeteren? Wie weet! Kan bijna niet, toch?
Je kunt de kleurplaten hier downloaden:
Kleurplaat Pegasus
Kleurplaat cover
Knutselplaat stokpaardje

Mijn teksten zijn niks...

Nee, dit is niet de zoveelste blog van een schrijver met een heus writersblock. Ook is het niet een blog waarin ik kenbaar maak dat ik na 30 boeken te hebben gepubliceerd eindelijk mezelf afvraag of het wel de moeite waard is wat ik schrijf.
Nee, dit is een blog om jullie te melden dat ik een droge verzameling woorden van mij achter elkaar op een pagina zo helemaal niks vind. Pas als een illustrator me laat zien hoe mijn hoofdpersoon eruitziet wordt mijn tekst ineens levend. Ook voor mij. Dan zijn al die losse zinnen achter elkaar plots een feestje om te lezen. Hoe dat werkt? Ik weet het niet. Iets van 1 en 1 is meer dan 2.
Op dit moment is Margot Senden bezig met de tong tussen haar tanden en haar potlood zo mooi mogelijk geslepen om ons prentenboek In de manege te schetsen. En elke keer maakt mijn hart een sprongetje als ik een nieuwe schets zie. Oordeel zelf: het is toch een schatje, Maud met pony Spikkel. Zo'n droppie dat je meteen mee naar huis zou willen nemen in je binnenzak.
Het verbaast me dan ook dat illustratoren vaak zo onzichtbaar zijn bij boeken. Hun naam staat soms niet eens op de cover en als ik de nominaties bekijk van de kinderjury dan staat daar 'mijn' boek Faiza is mijn held. Maar voor mijn gevoel is het 'ons' boek. Het boek van Jenny Bakker en mij. Zonder haar geweldige, kleurrijke cover zou het boek niets eens opvallen in de boekwinkel. En dan nog al die prachtige plaatjes binnenin!
In recensies wordt het werk van de illustratoren vaak afgedaan met een enkel zinnetje. 'Levendige illustraties die goed bij de tekst passen' staat er dan bijvoorbeeld. Nee, recensenten, het zijn die illustraties die de tekst doen leven. Kijk er eens serieus naar en waardeer ze.
Zo, dat wilde ik maar even gezegd hebben.