Mijn teksten zijn niks...

Nee, dit is niet de zoveelste blog van een schrijver met een heus writersblock. Ook is het niet een blog waarin ik kenbaar maak dat ik na 30 boeken te hebben gepubliceerd eindelijk mezelf afvraag of het wel de moeite waard is wat ik schrijf.
Nee, dit is een blog om jullie te melden dat ik een droge verzameling woorden van mij achter elkaar op een pagina zo helemaal niks vind. Pas als een illustrator me laat zien hoe mijn hoofdpersoon eruitziet wordt mijn tekst ineens levend. Ook voor mij. Dan zijn al die losse zinnen achter elkaar plots een feestje om te lezen. Hoe dat werkt? Ik weet het niet. Iets van 1 en 1 is meer dan 2.
Op dit moment is Margot Senden bezig met de tong tussen haar tanden en haar potlood zo mooi mogelijk geslepen om ons prentenboek In de manege te schetsen. En elke keer maakt mijn hart een sprongetje als ik een nieuwe schets zie. Oordeel zelf: het is toch een schatje, Maud met pony Spikkel. Zo'n droppie dat je meteen mee naar huis zou willen nemen in je binnenzak.
Het verbaast me dan ook dat illustratoren vaak zo onzichtbaar zijn bij boeken. Hun naam staat soms niet eens op de cover en als ik de nominaties bekijk van de kinderjury dan staat daar 'mijn' boek Faiza is mijn held. Maar voor mijn gevoel is het 'ons' boek. Het boek van Jenny Bakker en mij. Zonder haar geweldige, kleurrijke cover zou het boek niets eens opvallen in de boekwinkel. En dan nog al die prachtige plaatjes binnenin!
In recensies wordt het werk van de illustratoren vaak afgedaan met een enkel zinnetje. 'Levendige illustraties die goed bij de tekst passen' staat er dan bijvoorbeeld. Nee, recensenten, het zijn die illustraties die de tekst doen leven. Kijk er eens serieus naar en waardeer ze.
Zo, dat wilde ik maar even gezegd hebben.

Het is gelukkig niet zo’n dik boek

'Het is gelukkig niet zo’n dik boek', schrijft Nathalie en haar vriendin Guiora vult aan: 'Het boek is niet te dik en niet te dun. Ik kan best wel twee hoofdstukken op een dag lezen hoor!'

Daar ben ik blij mee, meiden! Ik lees zelf ook niet graag van die ultradikke boeken, want dan weet ik aan het einde niet meer wie ik in het begin in het boek ontmoette. Als ik tenminste weinig tijd heb. Op vakantie, als ik een hele dag kan lezen is een dik boek oké.
De meiden zeggen nog veel meer over mijn boek 'Faiza is mijn held!' op de site van Mevrouw Kinderboek. Klik hier om de recensie van Nathalie en Guiora te lezen. Ze vinden het 'leuk, lief en spannend' (Guiora) en 'een zielig verhaal' (Nathalie). Ja, Nathalie, dat klopt. Ik zag ook liever een ander einde voor Faiza en de vele Mauro's in ons land, maar helaas is het in Nederland nu zo dat heel veel kinderen als Faiza geen 'happy end' krijgen!

De moeder van Nathalie vult aan:
'De kinderen hebben ook het een en ander van het boek geleerd. Zo wisten Guiora en Nathalie nog niet zo goed wat een asielzoeker was. Ze hadden op tv wel iets gezien en gehoord over Mauro, maar nooit begrepen wat er met hem aan de hand was. Mauro en Faiza dreigen beide uitgezet te worden naar hun geboorteland. In dit boek wordt heel begrijpelijk omschreven wat dit voor Faiza, haar familie en vrienden betekend. Dit vond ik erg knap gedaan!'

Bijna vergeten, ook over Faiza

Bijna vergeten bij alle fijne recensies over 'Faiza is mijn held!' om die van de Leestafel te vermelden. En daar was ik ook erg blij mee: klik Leestafel

Dettie schrijft onder andere:
Toen Netty van Kaathoven dit boek schreef wist ze natuurlijk niet hoe actueel haar verhaal zou zijn nu al de commotie rond de achttienjarige Mauro uit Angola is ontstaan. In dit boek staat een mooi verhaal over een leuk meisje dat ook de pech had in een deel van, dit keer, Afrika te wonen dat constant in oorlog verkeert en daardoor vluchten moest. Teruggaan is geen optie. In haar dorp woont niemand meer. Alle mensen zijn gevlucht of vermoord. Je hoopt natuurlijk dat Faiza, haar broer en moeder mogen blijven en ik was ook erg benieuwd hoe Netty van Kaathoven dit verhaal zou laten eindigen. Gelukkig koos ze niet voor de makkelijke manier, de afloop van het verhaal is niet positief, niet negatief maar wel realistisch. Het is een pakkend en vooral naar het eind toe erg ontroerend verhaal. Het was af en toe flink slikken. Mooi!

En zien jullie hoe prachtig Jenny Bakker de illustraties maakte! Dank Jenny!

Faiza is mijn held

'Faiza is mijn held' is me door de prachtige tekeningen van Jenny Bakker heel dierbaar geworden. Zij heeft echt iets bijzonders gemaakt van mijn boek! Het meisje op de cover is zo heel erg Faiza!

Het boek schijnt ook moeiteloos de weg te vinden in kinderboekenland, tot op heden kreeg het alleen lovende reacties.
Allereerst is er natuurlijk de vreugde bij mij dat het boek genomineerd is voor de Nederlandse Kinderjury. Ben ik erg blij mee. Zodra er gestemd kan worden, zal ik dat hier melden.

Biblion meldt:
Het dappere Afrikaanse meisje Faiza redt de hond van een oude hulpbehoevende man van de verdrinkingsdood. Ook later blijven zij en haar vriend Tomas ervoor zorgen dat de hond opknapt. Weinig mensen beseffen dat zij, haar moeder en broer de oorlog ontvlucht zijn en intens hopen op een verblijfsvergunning. Door alle belangstelling voor Faiza's heldendaad, zelfs van de krant en tv, komt daar verandering in. Populair verhaal rond een actueel thema (asielzoekers) verpakt in een avontuur dat gemakkelijk aanspreekt. Het geheel is vlot en onderhoudend geschreven .
Klik hier voor de volledige recensie: Biblion

Kinderboekenpraatjes.nl schrijft onder andere:
Netty van Kaathoven heeft voor dit boek een eigentijdse insteek gekozen door een elfjarige Afrikaanse asielzoekster als hoofdpersoon te kiezen. Van Kaathoven verwerkt deze specifieke achtergrond kunstig door het verhaal, met een opmerking hier en een gedachte daar wordt voor de lezer ingekleurd wat de geschiedenis van Faiza is. Lees de hele recensie hier: Kinderboekenpraatjes

Trotsemoeders.nl schreef ook een lovende recensie: Trotsemoeders Ze eindigen met:
Faiza is mijn held is een bijzonder jeugdboek, goed en vlot geschreven, geloofwaardig en interessant. Een aanrader om kinderen meer inzicht te laten krijgen in onze huidige maatschappij. En daarnaast om gewoon een boeiend verhaal over een paar dappere kinderen te lezen.

Zo wil ik er nog wel een paar lezen! :-)