Zjors krijgt eindelijk zijn eigen boek!

Schrijfcursus
Een jaar of tien gelden volgde ik mijn eerste schrijfcursus. Ik had toch niets beters te doen, want ik was werkloos geworden toen ons kantoor moest sluiten. Ik had nog nooit iets geschreven, behalve zakelijke teksten. Maar wat vond ik het leuk!
Ik besloot meteen om er mijn nieuwe beroep van te maken. 'Ja, ja,' murmelde men om mij heen. 'Die wil weer eens wat.'
Ik dwong mezelf om elke ochtend iets te schrijven, maakte niet uit wat. Maar al snel boeiden de nonsensgedichten me niet meer, dus ik zocht wat 'stevigers'.
Ik had net een hondje uitgezocht uit het asiel en noemde hem Zjors. Na het ontbijt zat Zjors me altijd verwachtingsvol aan te kijken voor de deur naar mijn kantoor. Je ging hier toch altijd wat doen? leek hij te denken.

Een onderwerp
Ik besloot een verhaal te verzinnen rondom zijn duister verleden. Het enige wat we van hem wisten was dat hij was gevonden in een bos bij Breda en dat hij blijkbaar nog amper buiten een hok was geweest. Lopen kon hij nauwelijks, na 100 meter zakte hij door zijn pootjes. Hij is dus de eerste weken heel wat rondgedragen in een doek of tas rond mijn nek. Dat je tijdens een wandeling buiten mocht poepen en plassen was ook iets wat hem verbaasde. Twee keer per dag, om 8 uur 's morgens en om 6 uur 's avonds rende hij naar de achterdeur, deed zijn behoeften snel in de tuin en rende weer naar binnen. Zo was het hem blijkbaar geleerd. Gelukkig had ik nog een hond en na een week of wat ging Zjors hem nadoen en ook af en toe een plas tegen een struik plegen. De eerste keren dook hij nog in elkaar om de bijbehorende klap (die natuurlijk niet kwam) op te vangen.
Vanwege een ernstig oogprobleem moest hij meteen onder het mes en daarna nog een keer en met een grote kap om zijn nek lopen. Geen pretje voor hem.

Een dappere dribbeldruiter
Ik verzon als troost voor Zjors een verhaal over zijn afkomst en maakte dat verleden heel wat mooier dan de werkelijkheid ongetwijfeld was geweest. Ik voltooide het verhaal tot iets wat ik een manuscript noemde, gaf het de nauwelijks uit te spreken titel 'Zjors, een dappere dribbeldruiter' en stuurde dat naar diverse uitgevers. Die stuurden het allemaal braaf terug.
En daar lag mijn allereerste Geweldige Manuscript te verstoffen in een virtuele la. In de loop der jaren kreeg het gezelschap van diverse andere AGM's (Afgewezen Geweldige Manuscripten).
En ondertussen werd ik schrijfster van beroep en publiceerde 46 WGGM's (Wel Gepubliceerde Geweldige Manuscripten).

Stage
Tot een tijdje terug Nazrina Rodjan mij benaderde voor haar derdejaarsstage van de illustratieopleiding van Sint Joost Breda. Ze bleek van honden te houden en die te willen illustreren. Ik bekeek nogmaals waarom de uitgevers mijn Geweldige Manuscript niet als zodanig hadden weten te herkennen en herschreef het. Het werd vooral fiks ingekort, less was in dit geval zeker more. Wat had ik lopen zeuren over dat beestje, zeg!
Zo was het mooi en zo zou het eindelijk een boek kunnen worden.
Of dat commercieel interessant zal kunnen zijn, boeit ons niet, als alles loopt zoals het ongetwijfeld zal lopen, heeft Zjors straks zijn eerste eigen boek en heeft Nazrina een leerzame stage-ervaring en een mooi product om te laten zien. We gaan ervan uit dat dit alleen voor onszelf wordt gemaakt. De eerste schetsen die Nazrina maakte zijn veelbelovend, vind ik. Bovenaan zie je een schets waar ze Zjors heel treffend levensecht heeft afgebeeld, zo wordt hij niet in het boek weergegeven. Want net als bij het verhaal, komt iets meer afstand het beeld zeker ten goede. Hierboven zie je schetsen die meer cartoony zijn. Misschien gaat het die kant uit, maar misschien ook niet. Nazrina schetst voorlopig lekker in alle vrijheid verder en probeert diverse stijlen uit. Je kunt haar vorderingen hier volgen.
Ik heb er alle vertrouwen in! Go go, Nazrina!

Diep, diep ontroerd...

Een flink aantal jaren geleden vertelde mijn vader me een verhaal dat me diep raakte. Niet alleen de inhoud van zijn verhaal trof me, maar ook het feit dat hij 50 jaar met een 'soort van geheim' had rondgelopen. We keken naar een programma op tv over moeders die eisten dat hun kindjes, die toen ze overleden niet gedoopt waren, herbegraven zouden worden op het kerkhof.
Mijn vader vertelde mij over de respectloosheid waarmee er was omgegaan met een kindje dat hij voor buren naar het kerkhof had gebracht. Ik schreef er een verhaal over, het is hier te lezen.

Ik zond het in naar een literaire wedstrijd in Zwolle en won er een tweede prijs mee. Een oudere acteur las het verhaal voor en het bleek enkele mensen tot tranen te beroeren. Zodat ik zelf ook weer tranen in de ogen kreeg, het leek wel of ik het mijn vader opnieuw hoorde vertellen. Na afloop klampten mensen me aan die iets soortgelijks hadden meegemaakt en dat diep weggestopt hadden. Oude wonden gingen schrijnen.

Het verhaal lag in een virtuele la en hield me bezig tot ik de vraag kreeg een bijdrage te leveren voor de (vandaag verschenen) bundel Schijndel vol verhalen.
Dit verhaal speelde zich af in Schijndel, dus ik zond het in. Het verhaal verdiende een plek in een boek en vooral veel lezers.

Eerlijk gezegd was ik huiverachtig voor de illustratie die er bij mijn verhaal zou worden gemaakt. Ik had daar niets over te zeggen en geen inzage in. Ik kon me een dramatische illustratie voorstellen, van mijn vader fietsend in de regen met een doos achterop. Of de doos achtergelaten achter de zerk. Ik hoopte dat het niet waar was. Het naamloze kindje zou daardoor nog doder worden.

Diep, diep ontroerd was ik dan ook toen ik de illustratie zag die Linda Rampen bij het verhaal had gemaakt. Eindelijk kreeg het kindje een eerbetoon dat het verdient. Het kindje is opnieuw begraven, in een verhalenbundel, met een prachtige illustratie als 'grafsteen'.
Een monumentje voor ieder onbekend en oneervol begraven kindje.
Het kindje heeft rust, het verhaal laat me los.

Bedankt Linda!

Wuifveren?

Er gaat toch (bijna) niets boven een middagje schilderen onder de verkoelende zomereik.
Er zit ook goud op, mensen, echt goud!
(Klik op de foto voor een vergroting)

Bepaalde gevoeligheden

 

Twee keer werd het verhaal bijna uitgegeven en twee keer ging het op het laatste moment niet door. Een keer was dat omdat de uitgever 'bij nader inzien rekening moest houden met bepaalde gevoeligheden in de maatschappij'.
Razend was ik.
Het enige 'gevoelige' in het verhaal waren de twee moeders. Op een of andere manier hadden de kinderen, die een gevonden poesje wilden redden op de camping, geen vader en moeder maar twee moeders gekregen van me.
Niet dat het verder een rol speelde in het verhaal, het was gewoon zo. De terloopse lesbo-moeders, zal ik maar zeggen. Broodnodig af en toe in kinderverhalen.
Maar ja, dus wel een 'gevoeligheid', volgens de uitgever, al hadden de personages er op geen enkele manier last of voordeel van. En 'het gaat al zo slecht in boekenland en je snapt dat we ons geen risico kunnen veroorloven.'
Dat wil ik niet snappen.
Zucht!
Gelukkig kwam Janine van der Land als stagiaire op mijn pad en zij illustreerde het verhaal Jet gered? prachtig! Ik ben echt verguld met het resultaat. Dit heeft ze echt goed in de vingers! Houd haar in de gaten!
Of we het boek ook verkoopbaar gaan maken overleggen we nog even. Gezien de vele kleurenillustraties wordt het dan namelijk een prijzige uitgave. Dus voorlopig genieten Janine en ik er zelf van.
(Klik op het plaatje voor een vergroting van de totaalcover) 

Daar knapt een boek toch zo van op!

Een aantal jaren geleden schreef ik een Vlaams Filmpje (dat is een boekje) over Fleur. Een meisje dat van alle dieren houdt en een hoofd vol vragen heeft. Een vlieg op de boterham heette het.
Over de keuze van de illustrator had ik niets te zeggen, sterker nog: ik kreeg het boekje kant-en-klaar in de bus en zag toen de plaatjes voor het eerst.
Ik was, laten we het zo zeggen, niet meteen enthousiast over de illustraties.

Na een paar jaar liep de licentie van Averbode op het boekje af en ik wilde er graag iets nieuws mee doen.
Arwen Luijten, die graag dieren illustreert (en die komen er veel voor in het boekje), wilde het als stagiaire voor haar opleiding aan Sint Joost in Breda graag opnieuw illustreren. Het boekje kreeg ook een nieuwe naam: Mierenleeuwen kijken. Want dat is wat fleur en Fenner graag samen doen.

En ik moet zeggen: daar knapte het boekje erg van op!
Ze maakte er een fleurig geheel van en portretteerde Fleur en Fenner als kinderen zoals ik ze me had voorgesteld.
Het boekje ligt nu bij de drukker, want Arwen gaat het in haar trots natuurlijk ook wel breed verspreiden.
Over een paar weken is het voor 12 euro bij haar te koop.

Ssst, opa slaapt!

En klaar is ze!

Linda Heesbeen, derdejaars stagiaire van Sint Joost in Den Bosch illustreerde tijdens haar stage mijn boekje 'Ssst, opa slaapt!' over een opa die op de intensive care belandt. Het eerste deel van het boekje is een verhaal over opa en zijn kleinkinderen Lotte en Luuk. Het tweede deel geeft info over de intensive care en over wat je daar als kind wel en niet mag.
Voor kinderen vanaf een jaar of vijf tot negen.

Eerst verraste Linda me met de keuze voor de personages. Die hadden vier benen en twee armen, wat toch best opmerkelijk genoemd kan worden.
Daarna zei Linda: 'Die full colour cover, vergeet die maar. Een kleur wordt het en de tekening, net als in het boekje, wordt zwart-wit.'
'Volgens mij niet mooi,' zei ik, 'maar probeer maar.'
En verdraaid, ze had weer gelijk! Het werd wel heel mooi en heel apart.
Kijk, dat heb je nou met stagiaires, die weten nog niet wat 'gebruikelijk' is en als ze het al wel weten hebben ze daar lak aan.

Dus werd dit de cover (lekker overdwars) en ik ben er erg blij mee. Klik op het plaatje voor een vergroting.
Het boekje wordt nu gedrukt en is voor geïnteresseerden over een paar weken te koop voor 8 euro exclusief verzendkosten. Het is 36 pagina's en rijkelijk geïllustreerd.
Bestellen kan via mij of via Linda.
Straks zal het, hopen we, ook in een aantal ziekenhuizen te koop of te lezen zijn. Voor al die kinderen die zich afvragen wat er toch allemaal gebeurt met hun opa/oma/vader/moeder/vriendinnetje op de intensive care.

En weer een verrassing!

Dit jaar zijn er drie talentvolle studenten van Sint Joost (Den Bosch en Breda) bezig gegaan met drie verschillende verhalen van mij. Drie enthousiaste meiden met alle drie een totaal ander stijl. En dat maakt het nou juist zo leuk. Over twee ervan schreef ik al op dit blog.
Hier zien jullie het werk van de derde: een illustratie van Janine van der Land voor mijn verhaal Jet gered. Nou, istie mooi of istie mooi? Ik vind hem in ieder geval prachtig! Go, go, Janine!
Na de zomervakantie is dit dus ook een klein boekje om te koesteren! En voor Janine een waardig pr-middel voor haar toekomstige opdrachtgevers.
(Klik op de foto voor een vergroting)

Ze kan het, ze kan het!!

Als je een stagiaire een tekst van je in handen geeft is het altijd maar spannend afwachten of ze (al) in staat is dat juist te verbeelden in illustraties. Nou Arwen Luijten blijkt het dus te kunnen!
Deze illustratie maakte ze bij mijn verhaal Mierenleeuwen kijken. De blik van opa is precies zoals ik hem wenste!
En het kleurgebruik vind ik fantastisch. (Klik op het plaatje voor een vergroting)


Het stukje tekst dat erbij hoort luidt:

Ze ging naar buiten, naar het erf waar opa de duiven voerde.

‘Roekoe, roekoe!’ riep ze.
‘Roekoe, roekoe,’ antwoordde Gerrit, David, Sophie of Melanie.
‘Opa, houd jij van je duiven?’ vroeg Fleur.
‘Nou, houden van … dat is zo’n groot woord,’ antwoordde opa. Hij gooide een handvol graan. ‘Ik heb er een beetje mijn bezigheid aan, dat zal het zijn. Dat je wat om handen hebt; het is anders ook maar stil hier.’
Toen hij dat zei, aaide hij Fleur door de haren. Ze snapte er niet veel van. Het was nooit stil bij opa. Ze hoorde vogels fluiten in het bos achter opa’s huis, soms wel twintig tegelijk. En ze hoorde de wind ruisen door de dikke ratelpopulier. Dan waren er nog de kikkers in de vijver die dag en nacht kwaakten.
Toch wist ze dat opa van zijn duiven hield. Door hoe hij naar hen keek.

 

Wat zijn dit nou?

En nog een stagiaire die heel hard aan het werk is!
Linda Heesbeen , derdejaars illustratie van Sint Joost, gaat ook een nog niet uitgegeven verhaal voor me illustreren.
Het is een realistisch verhaal dat gaat over een ziekenhuisopname. Ik verwachtte een karakterschets van twee lieve kindertjes en hun opa en oma.
Maar Linda verraste me totaal met haar visie op de personages. Gelukkig had ik haar niet verteld hoe ze er in mijn beleving uitzagen.
Toen ik de personen zag dacht ik achtereenvolgens:
Huh?
Wat nu?
Klopt dit?
Ach, wat leuk!
Daar staan ze dan!

Ik weet niet precies wat het zijn met hun vier benen plus twee armen, maar ze zijn uitstekend in staat om het verhaal te dragen, ze zijn goed geaard. Zijn het dieren? Zijn het buitenaardse mensen? Geen idee. Maar grappig zijn ze wel. Ik denk dat kinderen er echt van kunnen genieten.
Dus zei ik tegen Linda: doen!
Nu ben ik heel benieuwd hoe het geillustreerde verhaal er straks uitziet.
Jullie natuurlijk ook, maar Linda is nog even bezig. Met een beetje mazzel staat eind juni hier de cover en is het boekje te zien en misschien wel te bestellen.
Go, go, Linda! Ik heb er alle vertrouwen in.

(Laat gerust een reactie achter. Leuk voor Linda om feedback te krijgen)

Daar hebben we Fleur

Ook dit jaar gaan er een paar illustratie-studenten van de Sint Joostacademie hun tanden stukbijten op een verhaal van me.
Ik kreeg zojuist deze karakterschets van Fleur in mijn mailbox, een ondernemend dametje dat erg van dieren houdt. Leuk als ik zo mijn eigen verzonnen personage ineens over het scherm zie huppelen. Dat heeft Arwen Luijten goed weergegeven!
Dit wordt vast weer een toppertje, mijn verhaal 'Mierenleeuwen kijken' geillustreerd door Arwen!
Als je weet dat dit (door mij geliefde) verhaal al ooit is uitgegeven onder een andere naam met afschuwelijke illustraties, dan begrijp je dat ik hier blij mee ben. Gelukkig is het in de andere vorm roemloos ten onder gegaan.

Een boek waar ik blij van word

Silvie Buenen, stagiaire van de Academie Sint Joost, maakte al een afbeelding voor een ansichtkaart voor me. Maar vandaag hadden we een bespreking over het boek 'Thuis' dat ze ook illustreert. En ik kan alleen maar zeggen dat ik er helemaal blij van word! Hiernaast zie je de voorkant van het boek. Klik op het plaatje voor een vergroting.

Oordeel zelf over haar illustraties en laat als je dat leuk vindt een reactie achter op dit blog. Silvie vindt het in ieder geval leuk om meer reacties te krijgen dan van mij alleen. Zowel juichende reacties als kritische kanttekeningen.

'Thuis' gaat over het eigenwijze meisje Olly dat steeds met haar ouders (kunstenaars) moet verhuizen naar weer een nieuwe anti-kraakwoning. Ze is dat helemaal zat na veertien verhuizingen binnen de elf jaar van haar leven! Eindelijk vindt ze in het bos in de omgeving van het landhuis waar ze nu woont een vriend: de oude man Charles. Hij leert haar en haar vriendin Belle veel over de natuur en geeft haar eindelijk een gevoel ergens thuis te horen. Maar natuurlijk hebben haar ouders alweer een nieuwe stek bedacht: deze keer gaan ze naar Frankrijk.

Het boek is bijna af en dan gaat het gedrukt worden.
Het is afwijkend qua vorm. Het wordt een boek in oblongformaat, dus liggend of 'overdwars'. Het bevat ongeveer 44 pagina's, waarvan 8 pagina's in kleur.
Bestellen kan bij mij of bij Silvie. Voor de snelle beslissers kost het boek 12,90 exclusief verzendkosten. Geen geld, zou ik zo zeggen als je een van de eerste originele 'Silvie's' in je boekenkast wilt hebben. Want daar gaan we vast nog veel van horen en zien, deze talentvolle dame!

Nog meer toptalent!

Ik plaatste al twee ansichtkaarten op dit blog van talentvolle stagiares van Sint Joost.
Maar daar bleef het niet bij.
Silvie Buenen maakte een schitterende illustratie bij mijn gedicht 'Mijn oma is een foto'.
En ze illustreert op dit moment ook nog een boek van me, met de meest prachtige illustraties!

 

Agnes Loonstra verwende me schandelijk met twee cadeautjes: haar illustraties bij mijn gedichten 'Ayla' en 'Marokko'. Gedichten die in ieder geval veel gebruikt zullen worden bij de volgende kinderboekenweek die over de multi-culturele wereld gaat.
De illustraties zijn nu naar de drukker om mooie ansichtkaarten te worden.

Ik geniet echt van de samenwerking met deze jonge talenten!
Hun websites vind je als je hier boven hun namen aanklikt, dus schroom niet om hen te contacteren als je een opdracht hebt! Doe het voordat ze het te druk krijgen (vrijblijvend advies).

Talentvolle meiden

Op de academie Sint Joost zitten erg talentvolle meiden. Dat ontdekte ik toevallig en mijn lezers weten dat nu dus ook.
Wat wil het geval? Ik schrijf ook kindergedichten. Die plaats ik dan soms op ansichtkaarten en deel die dan uit aan kinderen in de schooolklassen waar ik op bezoek kom. Ik bestel die kaarten bij de 'grootste-en-bekendste-kaartenbestelsite' op internet en zet daar als achtergrondje een van hun standaarddesigns op. Ze hebben veel variatie, maar toch. Een eigen illustratie is natuurlijk veel leuker.
En gelukkig zijn er dan de meiden van Sint Joost die een stage-opdracht zoeken.

Helemaal blij ben ik met de twee illustraties van Emmy van Ruijven bij mijn gedicht 'Juffrouw Stekelhaar'. Een ervan zie je hier, naast het gedicht.

Juffrouw Stekelhaar

Ik had nog nooit zo’n rare juf

als Juffrouw Stekelhaar.
Tot tien uur lijkt ze heel normaal,
daarna wordt ze toch raar!

Dan staat ze druk te jumpen

en rappen voor de klas.
En doet ze vaak een kikker na
die buitelt in het gras.

Dan bonst De Duffe Meester,
die van de hoogste klas.
Hij roept: ‘Is het nou klaar?
Als je mijn vrouw toch was!’

Maar juf is van haar eigen

en niet van Meester Bons.
Dat is voor haar dus mazzel
en een beetje ook voor ons.

En Joni de Groot  maakte een schitterende illustratie bij mijn gedicht over de regenworm. Deze kaart is alleen geschikt voor niet te teerhartige kindertjes.

 

 

O, wat een feest!

De regenworm in Daan zijn tuin
die wou wel eens op pad
Steeds maar wroeten in de grond
hij werd dat superzat

Hij had een plan, een heel goed plan

plakte zich aan een bal
Daan schopte en zoef, zoef omhoog
Daarna … een vrije val

Hij vloog, hij vloog, o wat een feest!

Nu kon hij zoveel zien
De tuin, de sloot en ook de straat
Het halve dorp misschien

De landing was wel heel erg wreed

Hij had maar kort plezier
hij landde keihard op zijn rug
Zo dood dus als een pier

Over het boek van me dat ook geïllustreerd wordt later meer! Ook zo'n talent van deze academie!

 

Mijn teksten zijn niks...

Nee, dit is niet de zoveelste blog van een schrijver met een heus writersblock. Ook is het niet een blog waarin ik kenbaar maak dat ik na 30 boeken te hebben gepubliceerd eindelijk mezelf afvraag of het wel de moeite waard is wat ik schrijf.
Nee, dit is een blog om jullie te melden dat ik een droge verzameling woorden van mij achter elkaar op een pagina zo helemaal niks vind. Pas als een illustrator me laat zien hoe mijn hoofdpersoon eruitziet wordt mijn tekst ineens levend. Ook voor mij. Dan zijn al die losse zinnen achter elkaar plots een feestje om te lezen. Hoe dat werkt? Ik weet het niet. Iets van 1 en 1 is meer dan 2.
Op dit moment is Margot Senden bezig met de tong tussen haar tanden en haar potlood zo mooi mogelijk geslepen om ons prentenboek In de manege te schetsen. En elke keer maakt mijn hart een sprongetje als ik een nieuwe schets zie. Oordeel zelf: het is toch een schatje, Maud met pony Spikkel. Zo'n droppie dat je meteen mee naar huis zou willen nemen in je binnenzak.
Het verbaast me dan ook dat illustratoren vaak zo onzichtbaar zijn bij boeken. Hun naam staat soms niet eens op de cover en als ik de nominaties bekijk van de kinderjury dan staat daar 'mijn' boek Faiza is mijn held. Maar voor mijn gevoel is het 'ons' boek. Het boek van Jenny Bakker en mij. Zonder haar geweldige, kleurrijke cover zou het boek niets eens opvallen in de boekwinkel. En dan nog al die prachtige plaatjes binnenin!
In recensies wordt het werk van de illustratoren vaak afgedaan met een enkel zinnetje. 'Levendige illustraties die goed bij de tekst passen' staat er dan bijvoorbeeld. Nee, recensenten, het zijn die illustraties die de tekst doen leven. Kijk er eens serieus naar en waardeer ze.
Zo, dat wilde ik maar even gezegd hebben.

Stripschapsprijs voor Eric Heuvel

Gefeliciteerd, Eric!
Helemaal verdiend, de Stripschapsprijs 2012 die Eric Heuvel op 10 maart in Gorinchem tijdens de stripdagen krijgt uitgereikt!
De jury roemt hem om zijn historische strips over de Tweede Wereldoorlog, zoals De Ontdekking en De Zoektocht.
Voor het blad Eppo tekende Heuvel de avonturenreeks January Jones. Voor tv-gids KRO Studio verstripte hij 'Toen was geluk heel gewoon'. Ook is Heuvel ook een van de meest succesvolle reclamestriptekenaars van Nederland.

En voor mijn boek 'Een held in pyjama' maakte hij ook prachtige striptekeningen! Onze achterliggende gedachte bij dit soort illustraties was dat kinderen die wat lastiger lezen, vaak wel graag strips lezen. 'Een held in pyjama' is een boek voor kinderen die moeite hebben met lezen van dikke en taaltechnisch ingewikkelde verhalen. Daar passen de striptekeningen geweldig in, zeker omdat Eric het verhaal zo prachtig verbeeldde met die leuke jongen en die prachtige truck! Het werd daardoor een soort stripverhaal met veel meer tekst ertussen.
Mede dankzij hem loopt het boek als een stevig ronkende vrachtwagen!
Dank Eric, je illustraties voelden aan als cadeautjes voor me!