'Ik vond het einde heel zielig'

Inmiddels zijn er een aantal recensies over mijn boek Paniek om Jumper verschenen. En ik kan je zeggen: ik word er blij van. Oordeel zelf.

Inge Arons schrijft in de online dierenkrant:
Er was geen betere titel mogelijk voor dit boek. Een uitstekend verhaal wat je in één keer uit zou willen lezen. Dit verhaal is er eentje met een volwassen diepgang in de dingen van het leven die ongevraagd passeren.

De hele recensie lees je hier .

Bijna nog belangrijker is natuurlijk wat kinderen van het boek vinden. Rosalie gaat mij binnenkort uitgebreid interviewen (want zij wordt later vast journaliste) en schreef alvast een recensie over Paniek om Jumper op Banger Sisters.
Ik vind het een geweldig leuk boek (maar ik ben dan ook paardenfan) en ik vond het einde heel zielig om te lezen. Ik kreeg net als toen ik deel drie (Knokken voor Zita) uitlas tranen in mijn ogen. Netty beschrijft levensecht hoe die zieke paarden eruitzien en wat ze doen. Het is een heel mooi verhaal. Het is heel goed uitgelegd, maar niet te veel, zoals in sommige andere boeken.

Kijk, daar word ik dus huppelig van als kinderen dit van mijn boek zeggen. De hele recensie lees je hier .

En dan was er nog de recensie van Biblion, die weer tot erg hoge aankopen in de bibliotheken leidde. Het boek is dus in vrijwel elke bieb in Nederland te leen, en anders kun je het aanvragen en uit een buurbieb laten komen.
De schrijfstijl is vlot met veel dialoog. De gebeurtenissen zijn realistisch: het verhaal is met veel kennis van zaken over de medische kanten van paardenverzorging en het lief en leed op een manege geschreven. En ook ten aanzien van het leven van de meisjes die hun tijd moeten verdelen tussen school en manege.

De hele recensie kun je hier lezen.

Nou wat let je nog? Op naar de (kinderboek-)winkel om het aan te schaffen!

Wat zit er in de pen in 2013?

Bij tijd en wijle moet ik allereerst voor mezelf en daarna zeker ook voor jullie, trouwe lezers, eens op een rijtje zetten wat er nog te verwachten valt. Ik doe dat meestal per kalenderjaar, ik mik op minstens vier boeken per jaar.
Dus wat doen we in 2013?

Allereerst kwamen al uit:

* Paniek om Jumper (deel 5 uit de serie De Paardenmeiden) in januari.

* Een daverend onweer kwam in februari als achtste en laatste Gestreept Boekje uit. Het laatste omdat de serie na dit schooljaar compleet is en de uitgever geen nieuwe boekjes meer gaat plannen. De illustraties zijn weer van Pyhai .

Druk bezig zijn we nog met:

* Kai en Kira deel 1 (Kai en Kira willen een pony). De illustraties van Ina Hallemans zijn af. De foto's die in het boek komen zijn gemaakt. En nu is de vormgever druk met allerlei frutsels en fratsels rondom de tekst en de illustraties om er een geweldig en ook apart ponyboek van te maken. Ik verwacht het in maart of april. De serie is bedoeld voor jongens en meisjes van 6 tot 9 jaar.

* Naar het ziekenhuis. Dit nieuwe deel in de serie WilleWete is ook al geïllustreerd door Marjolein Hund en gaat nu naar de vormgever. Waarschijnlijk is het boek in mei te koop. Weer met prachtige uitklappagina en heel veel info over het ziekenhuis voor kinderen vanaf 4 jaar.

* Dan schreef ik een eerste versie met de werktitel Een valse pony? voor uitgeverij De Inktvis. Naast de paardenserie en de ponyserie nu dus ook een MakkelijkLezenboek voor meiden die van pony's houden maar niet zo vlot lezen.

* Voor de Paardenmeiden maakte ik een deel 6, maar dat is wat anders dan anders. Wat het precies geworden is houd ik nog even geheim.

Dat is al een mooie lijst zo, dacht ik zelf tevreden.

Daarnaast gaan er na maart twee, of misschien drie talentvolle stagiairs van de illustratieafdeling van Sint Joost illustraties maken bij twee (of drie) verhalen van me. Daar maken we dan uiteraard ook boekjes van, maar dat wordt een kleine eigen oplage.

Een van die verhalen zou vorig jaar ook al geïllustreerd worden, maar die stagiaire heeft uiteindelijk halverwege het werk niets meer van zich laten horen. En reageert nergens meer op. Dat kan dus ook blijkbaar. Het lijkt mij een beroepshouding waar je niet ver mee komt.

Tot op heden is dat de enige slechte ervaring die ik heb met stagiaires, de overige mensen waar ik mee heb mogen samenwerken hebben topwerk afgeleverd! Er staat dus een heel talentvolle nieuwe groep illustratoren klaar is mij wel duidelijk geworden.

Vort met dat peerd!

Het ene paard is nog maar koud de manege uitgetrippeltrappeld of het ander staat alweer te popelen om zich te laten zien aan het publiek van gillende paardenmeisjes en de wat meer bedeesde paardenliefhebbers ook. Jumper, het paard dat te maken krijgt met de enge virusziekte Rhino.

(Aan het opraken in Nederland van de vooraad boeken van Naar de manege kan overigens niets anders worden afgelezen dan dat er een bijna net zo grote vraag naar dit boek is als naar sommige andere bestsellers zoals vijftig tinten grijs. Maar er is een dubbeldikke, supralange vrachtwagen onderweg vanuit Vlaanderen - waar de uitgever zit - om ons hier van nieuwe paardenboeken te voorzien.)

In de stijgbeugels staat nu Paniek om Jumper klaar. Het vijfde deel van de serie De Paardenmeiden, voor meisjes vanaf 10 tot ongeveer 45. Het paard staat ongeduldig met de hoeven te schrapen voor de deur van de redacteur en als die het twee keer over en weer met mij heeft uitonderhandeld, gaat het naar de drukker om daarna in januari in vette stapels in de winkels te liggen. De boeken van De Paardenmeiden zijn overigens ook steeds te bestellen via ECI, mocht je daar over je kwartaalbestelling je hoofd nog moeten breken.

En dan gaan we het nog niet hebben over - o ja wel een beetje dan - de serie Kai en Kira voor kinderen van 7 tot 9 jaar die in februari of maart het levenslicht ziet. Maar daar heb ik nog geen plaatjes van want die houdt Ina Hallemans nog mooi even onder de pet.
Als superverrassing voor jullie en mij zou ik zo denken.