We hoopten dat we Paul van Loon zouden krijgen ...

Regelmatig bezoek ik met heel veel plezier scholen om te vertellen over mijn inmiddels dertig boeken. Bijna altijd is dat fantastisch. Kinderen stimuleren mij met hun vragen, ik stimuleer de kinderen door te laten zien/horen hoe ik mijn boeken verzin en schrijf. Maar heel soms gaat het fout. Fout al bij de start en het komt niet meer goed. Vorige week overkwam me dat.
Omdat Faiza is mijn held! in de tiplijst staat van de Nederlandse Kinderjury (Stem! Stem!) werd ik uitgenodigd. Maar ik was een soort van troostprijs :-(
'We hoopten dat we Paul van Loon zouden krijgen,' opende de juf mijn klasbezoek. 'Maar u schrijft vast ook mooie boeken. Uw naam ben ik vergeten, maar stelt u zich zelf maar even voor.'
Het kostte me wat tijd en inzet om de kinderen uit hun wat-hebben-we-weer-een-pechdag-houding te krijgen. Over Faiza werd een vernietigend oordeel geveld: 'Die hond had ze beter kunnen laten verzuipen,' beet een brutaal jongetje me toe. 'Ze schijten heel de stad onder.'
Mijn paardenboeken - op plattelandsscholen steevast een garantie voor veel ah en oh en wil-ik-hebben en lees-eens-wat-voor - konden hier niet op belangstelling rekenen. Waarschijnlijk hadden de kinderen uit deze overvolle flattenwijk nog nooit een levend paard gezien, buiten dat van Sinterklaas misschien.
Toch kwamen er uiteindelijk veel vragen en werd het gesprek over en weer geanimeerd. Het tij leek gekeerd.

Voorlezen

Maar ik had even buiten de diehards gerekend die echt Paul wilden. Toen ik voorstelde een stukje uit Faiza voor te lezen werd mij Raveleijn van Paul van Loon onder de neus gedrukt: 'Lees hier maar uit voor.'
Gggrrrrrrmmmpppfff.
Of ik Paul van Loon ook persoonlijk kende, werd er gevraagd. Nee, helaas niet, al had ik hem wel ooit een hand gegeven. Dat dan weer wel. Kende ik dan ... hier volgde een hele rits namen van schrijvers waar ik niet wekelijks mee borrel of inspirerende werkbesprekingen houd. Ja, ze zijn soms wel vriend van me op Facebook of Hyves, maar telt dat echt?
'En Geronimo dan?'
Ik kon erop wachten.
'Nee, jongens en meisjes, Geronimo en ook zijn zus Thea bestaan niet echt.'
'Wel!'
'Nietes!'
'Welles!!!'
'Kom op, groep 6! Jullie geloven toch niet echt meer in Sinterklaas en schrijvende muizen?'
Mokkend trokken de kinderen zich terug achter hun vertel-mij-wat-gezicht.

Genadeslag

Toch leek ik een deel van de klas te kunnen overtuigen van het feit dat ik echt fantastische boeken schrijf. Of ik zelf ook kinderboeken las, vroeg een belangstellend meisje.
'Jazeker, ik lees heel veel boeken van collega's.'
'Van wie dan?' vroegen ze. Ik noemde wat favoriete schrijvers, waarbij Joke van Leeuwen nog altijd een toppositie inneemt.
Toen zag een goochem jongetje zijn kans voorbij komen. Een inkoppertje en ik trapte er met grote voeten in. 'Als u zegmaar vakantie heeft, leest u dan uw eigen boeken?'
Ik legde uit dat een schrijver haar eigen boeken tig keer gelezen heeft tijdens het schrijven, tijdens het redigeren, tijdens het beoordelen van de illustraties bij de tekst. Vaak wel zeven tot tien keer, dus dan zou het niet meer zo boeiend zijn om een boek nog eens te lezen in de vakantie.
'Wat leest u dan?'
'Nou, bijvoorbeeld de nieuwe kinderboeken van collega's die net uit zijn.'
Stom, stom!
'Ook die van Paul van Loon?'
Nog niks in de gaten: 'Jazeker, ook wel eens die van Paul, want hij schrijft leuke boeken, vind ik.'
'Nou dan! Zie je nou wel! Waarom zouden wij dan wel uw boeken lezen in de vakantie.' Demonstratief werden er links en rechts wat boeken van Paul uit de kastjes opgedist.
Hierna kwam het niet meer goed ...

Gelukkig vond ik bij thuiskomst een mailtje in mijn inbox van een meisje bij wie ik een paar dagen eerder in de klas kwam:

Jij bent bij ons in de klas geweest, dat vond ik hartstikke leuk!

Ik wil nu net als jij ook een boek schrijven! Heb jij misschien een paar tips voor mij?
Jou boeken zijn trouwens hartstikke leuk en grappig! En je bent hartstikke lief ;-)

Ik ga haar snel wat tips sturen.

En omdat ik geen slechte verliezer wil lijken kunt u hierop klikken om op de site van Paul van Loon te komen.

Wie krijgt het geld voor de bijbel?

Gisteren bezocht ik deze klas: groep 7/8a van de Beemdschool in Schijndel. Juf Joyce had me uitgenodigd omdat ze een studie volgt en een meesterplan moet schrijven over leesbevordering. Daar ben ik altijd voor, leesbevordering! Dus met het zonnetje in mijn rug fietste ik naar de superenthousiaste leerlingen, vertelde wat over mijn boeken en beantwoordde hun vragen. Veel vragen.
En toen ineens kwam er een vraag die me al een hele dag bezighoudt. Ik legde de klas uit hoe het geregeld is met de royalty's. (Zo weinig!!!!).
Een van de jongens wilde weten: wie krijgt er dan geld voor de bijbel. Uhm... tja... uhm... die bijbel wordt nu natuurlijk hedendaags herschreven door iemand, of voor kinderen hertaald, of in een andere versie bewerkt en die iemand die dat doet zal dan wel de royalty's krijgen. Dacht ik. Maar mijn hersens kraken door: van wie zijn eigenlijk die teksten en verhalen die ze hertalen of herschrijven? Die zijn niet van de schrijver, die zijn al eeuwen oud, neem ik aan. Hadden we toen al auteursrecht of vallen Bijbelteksten daar sowieso niet onder?
Ik geef meteen toe dat ik niet veel van bijbels weet, ik denk niet dat ik er ooit een in handen heb gehad, behalve toen ik hem ooit opzij legde in een hotelkamer. Ik ging tot mijn veertiende braaf elke week naar de kerk, maar mijn katholieke opvoeding op papier stokte na de Kleine Catechismus waaruit ik als zevenjarige vragen leerde als: Waartoe zijn wij op aarde? Wij zijn op aarde om mooie boeken te schrijven voor kinderen en daardoor hier en in het hiernamaals gelukkig te worden. Zo ongeveer, maar ik denk dat ik het antwoord ietwat verbasterd heb.
Maar ik wist natuurlijk wel van het bestaan van bijbels en dat je die hoorde te lezen en te krijgen bij je Eerste Communie of Vormsel.
De Bijbel (die met een hoofdletter), was voor mij als kind net zo statisch als het nu nog is voor mijn vraagsteller. De Bijbel is niet een herschreven tekst, begrijpelijk gemaakt voor huidige lezers. De Bijbel is stokoud. Dus voor de bijbel (die met de kleine letter) kun je geen royalty's vangen want je hebt hem niet zelf verzonnen, maar ze worden wel volop verkocht. Dan zullen de royalty's vast naar een of ander goed zendingsdoel gaan. Vast wel. Of niet? Wie weet het antwoord op de vraag? Help mij en de jongen uit groep 7/8 uit de brand met een antwoord op dit blog!

Schrijver Pedro

(Dit is een opnieuw geplaatste tekst van mijn oude blog)

Dertig stuks kinderen van een paar turven hoog bemanden de groep 3 die ik bezocht om over mijn boeken te vertellen. Ze konden al heel goed lezen, want het was al mei en ze konden zeker weten ook erg goed schrijven! Allemaal! Op mijn vraag wie er later schrijver wilde worden, gingen veel vingers omhoog. Brandweerman, fotomodel en popster zijn blijkbaar uit, leve de schrijvers in de dop! 

Aan het einde van mijn les ging er een aarzelend vingertje omhoog. Een jongetje dat net nog zo enthousiast had verteld waarover zijn eerste spannende boek zou gaan (piraten met enge monsters gemixt), stelde weifelend de vraag: 'Kun je ook schrijver worden als je geen printer hebt? Want mijn mama wil geen printer kopen.'

Groot was zijn verbazing en daarna zijn vreugde toen ik hem vertelde dat de boeken niet uit mijn printer hoeven te rollen, maar dat de uitgever daar een drukker voor in de arm neemt. En dat ik tegenwoordig alles digitaal kan sturen naar mijn uitgevers.
Dat zou hij eens even aan zijn mama gaan vertellen! Niets stond zijn carrière als bestsellerauteur nog in de weg!

Hij heet Pedro, houd hem in de gaten.

Au!

(Dit is een overgezet bericht van mijn oude blog)

Duwend, trekkend en gillend zochten alle kinderen een plaatsje op de lage bankjes in het gymlokaal dat de school voor mijn gastles had gereserveerd. Zo te rekenen zouden alle kinderen makkelijk op de geplaatste bankjes moeten kunnen zitten, maar als iemand niet echt gewild is in de klas kan het opeens gebeuren dat de andere kinderen een slagje breder worden dan verwacht. Zo kwam het overduidelijke onpopulaire jongetje van de klas op een te klein hoekje van de bank terecht en kukelde er uiteraard bij de eerste de beste elleboogbeweging van zijn buurvrouw vanaf. De leerkracht loste dat op door hem in het midden te zetten. Ineens was er zoveel plek dat er zelfs links en rechts van hem een streep ruimte overbleef. Au!

Het was voor mij pijnlijk om te zien, waarschijnlijk nog pijnlijker voor hem om te beleven.

'Wie heeft er ooit een boek van mij gelezen?' vroeg ik als binnenkomer. Geen vingers. Ja, toch, aarzelend stak het jongetje zijn vinger op. 'Ik wel, hoor. Een heel mooi boek!'

'En welk boek was dat dan?'

Zonder blikken of blozen: 'Dat over Geronimo Stilton.'

Voldoende reden voor de klasgenoten om schaterend van hun bankjes te vallen. De jongen kleurde dieprood.

Geduldig legde ik de jongen uit dat niet ik de schrijver was van de Geronimo Stiltonreeks, al zou ik wel wensen dat ik het verzonnen had. Hij keek me aan met een blik alsof ik de zoveelste pestkop was die hem dwars wilde zitten. Hij zon op wraak, dat was van zijn gezicht af te lezen. En een paar vragen later kwam die wraak. Hij wiebelde al een tijdje met zijn arm in de lucht en stelde toen zijn vraag: 'Maar als u niet die boeken van Geronimo heeft geschreven, hebt u dan wel eens een prijs gewonnen?'
Nee dus!
Au!