Love at first sight

(Dit is een eerder geplaatst bericht van mijn oude blog)

Nee, ik zou het zeker niet meer doen. Nee, na het overlijden van mijn ene hond (Dunya), een half jaar terug, zou ik met mijn tweede (oudere) hond (Zjors) het leven blijven delen en zeker geen nieuwe hond aanschaffen.

Maar mijn hondje is zo sloom en verdrietig sinds hij alleen is. En ik ook wel een beetje…
Ja, dat weten we, maar dat was de vorige keer ook de reden om er weer een aan te schaffen en zo kom je nooit van de honden af om eens ver te gaan reizen. Wat je eigenlijk wilt.
Ik weet het, ik weet het. Geen nieuwe hond.

Tot ik Loeky zag op de site van de dierenbescherming waar ik niks te zoeken had. Love at first sight! Loeky is ook oud, 11 jaar bijna. Als die twee nu samen oud kunnen worden, kan ik over een paar jaar toch alsnog gaan reizen?
Ja, ja, zo blijven we bezig!
Afijn, mijn ene helft kan het niet eens worden met mijn andere helft. Het resultaat is dat mijn Zjors en Loeky vandaag mochten gaan kennismaken. Ook bij Zjors was het Love at first sight. En Loeky vond mijn Zjors wel een tikkeltje irritant, maar ook erg leuk en spannend. Dat Loeky de baas zou zijn werd wel even duidelijk gesteld. Dat vond Zjors ook prima.

Dus komt Loeky morgen een dagje proefdraaien. Zet hem op jongen en overtuig me!

Lucky Loeky

(Dit bericht verscheen eerder op mijn oude blog)

Loeky kwam een dag op proef en het was een onrustig dagje! Niet zozeer vanwege Loeky, die gedroeg zich bijna perfect (een paar plasjes binnen rekenen we even onder de stressverschijnselen). Maar mijn onberekenbare Zjors was zo enthousiast over deze nieuwe bijna-aanwinst dat hij maar bleef klieren en uitdagen. Loeky kreeg geen moment rust. Hij pakte Zjors in de houdgreep en werkte hem een paar keer vakkundig op de grond met alle vier de pootjes in de lucht (daar gingen mijn met veel zorg gekweekte bloemen), dropte hem een keer in de vijver (oeps, Tup en Joep, zwem even naar de bodem), maar Zjors wist van geen ophouden…

Zucht.

Kon ik die misschien aan het einde van de dag weer inleveren bij het asiel? Grapje, ik dacht dat niet echt!! Maar bijna leek het erop dat Loeky met zijn voorbeeldige gedrag, niet zou kunnen komen omdat mijn kleine adhd-ertje er een puinzooi van maakte.

Afijn, we zijn nu anderhalve dag verder en ze zijn zo te zien dikke vrienden zoals ze samen rustig liggen te slapen. We gaan ervoor!

Unlucky Loeky

(Dit bericht stond eerder op mijn oude blog)

Je zult maar negen maanden in een hok moeten wachten tot er iemand komt die zegt: geeft niet dat je een dagje ouder bent, kom maar mee. En dan, als je net ervaren hebt wat het is om weer een eigen grasveldje te hebben om te liggen soezen in de zon, als je net dikke maatjes bent met je nieuwe hondenbroertje, net je eerste kampeervakantie meemaakt (nee, niet tegen alle tenten plassen! Oef!) …

Als je dan ineens  zo ziek wordt dat je bijna doodgaat, dan heb je toch wel vette pech! Dat overkwam lucky Loeky dus, waardoor hij unlucky Loeky werd. Gelukkig was daar net op tijd Lisette, de dierenarts die hem redde door op Hemelvaartsdag gewoon 's avonds drie uur voor hem uit te trekken en hem onder een warme lamp in haar keuken te leggen, te vertroetelen en te enten. Wat niemand verwachtte gebeurde toch: Loeky haalde de ochtend, en de ochtend daarna en de ochtend daarna.
Gezond is hij zeker niet, de foto van zijn lever ziet er onheilspellend uit, maar voorlopig huppelt hij weer even blij rond hier in huis. Elke verwendag die hij nog kan krijgen, pikt hij dankbaar mee!
Hulde aan Lisette van Lieshout uit Haarle/Tubbergen, een kanjer van een dierenarts, die knokt voor elk dier. En een prachtig leuk mens!

Doet ze anders nooit!

(Dit is een opnieuw geplaatste tekst van mijn oude blog)

Voor de fans die zich afvragen hoe het nu met lucky/unlucky Loeky gaat: het gaat fantastisch! Hij heeft genoten van twee weken Oerolkamperen op Terschelling (lekker veel konijnenholen om in te snuffelen, staart nog net buiten) en hij leeft helemaal op van zijn leverdieet. Nu hij mij wat langer kent wordt zijn houding ook anders. De eerste weken deed hij alleen dingen waar ik blij van werd, in het kader van de actie: Please, houd van mij, baasje! Inmiddels weet hij dat ik om hem geef, dus is de tijd aangebroken om te onderzoeken waar de grenzen liggen als hij zich lekker honds gedraagt.

Vandaag greep hij zijn kans tijdens een wandeling. Hij rolde eens lekker door het gras, dat doet hij vaak en graag. Maar deze keer lag hij (en niet per ongeluk) midden in een flats! Jakkie, iegh, getver, bleh, wat een stank en wat een smerigheid. Trots kwam hij naast me staan: Hoe vind je me zo? Zijn stompstaartje en oren gingen plat, toen hem duidelijk werd dat ik hiervan niet ging juichen.

Mee in de auto zo, was geen optie, dus ik verzon een plan. Een eindje terug lag een vrij recente schone paddenpoel. Ik kon mijn schoenen uitdoen, mijn broek tot boven de knieën opstropen en zo met weerbarstige Loeky die niet van zwemmen houdt, in de poel gaan. Daar zou ik hem, met twee poepzakjes als washandje, kunnen wassen.

De kant van de poel oogde mooi zanderig, zoals het hele natuurgebied hier. Wat ik me niet realiseerde was dat je nooit in een zandkuil een poel aan kunt leggen. Dat water sijpelt uiteraard weg.

Bij mijn tweede stap in de poel ging het mis, ik glibberde genadeloos onderuit op de kleibodem. Bats op mijn billen! Daar zat ik spartelend in een vijver, mijn kersverse paarse Oerolbroek helemaal onder de blub. In een poging charmant op te staan, gleed ik nog verder weg. De enige mogelijkheid om, zonder ook mijn bovendeel nog onder water te zien verdwijnen, uit de poel te komen was kruipen op handen en knieën voor een beetje houvast. Maar eerst maar eens de hond poepvrij zien te krijgen, ik zat er nu toch. Kom braaf, Loeky!

Over het belendende fietspad naderde een echtpaar: zelfde fiets, zelfde joggingpak, zelfde fietstas met daarin ongetwijfeld zelfde regenjas vanwege de dreigende wolken.

'Is da nie die schrijfster, die van de week in de krant stond?'
'Volgens mij wel, ja. Wa zou die daor nou doen in de plomp?'
'Ge wit het nooit, me da soort minsen.'
Hoofdschuddend fietsten ze door.