'Zusje' als luisterboek

Het succes van mijn boek Zusje, dat ben ik heeft me eerlijk gezegd blij verrast. Al binnen enkele maanden moest ik een bijbestelling doen bij de drukker. Mede door de fikse inkoop van Biblion. Het Brabantse boek staat nu dan ook in veel bibliotheken verspreid over het hele land.
Veel van de boeken zijn gekocht door ouderen. Graag halen zij, aangespoord door het verhaal in het boek, herinneringen op aan de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.
Maar ook al snel kwamen er teleurgestelde berichtjes van ouderen die het boek niet meer zelfstandig konden lezen.
Daarom (en ook voor de jonge mensen die liever luisteren dan lezen) maakte Luisterboeken van het boek een luisterboek. Nu al te downloaden op MP3, binnenkort ook verkrijgbaar als cd.
Ik hoop dat nu nog veel meer mensen van het boek gaan genieten!
Klik op deze link om het luisterboek te bestellen.

De wat? De seniorenroman!

Toen ik 'Zusje dat ben ik' schreef, wist ik nog niet wat het zou worden. Eerst voelde ik een innerlijke drang (ja, ja, zo spiritueel ben ik dan ook wel weer) om verhalen uit mijn jeugd op papier te zetten. Ik stuurde er af en toe een naar een wedstrijd en de verhalen vielen steevast in de prijzen als de jury uit wat oudere mensen bestond. Ik won plaatsingen in bundels, een peperdure pen die ik ergens kwijtraakte, de Dikke van Dale (niet te tillen) inclusief zijn digitale slanke zusje en een mooie geldprijs.
Toen wist ik zeker dat ik iets moest doen met die verhalen. Ik schreef een doorlopend verhaal over een groot Brabants gezin eind jaren vijftig en vervlocht daarin de eerdere verhalen. Mijn hoofdpersoon is Zusje, een meisje van tien. Dus dacht ik - heel naïef - dat ik een kinderboek schreef. Maar de kinderen die ik liet proeflezen vonden het maar saai - ja ik dwing ze altijd om eerlijk te zijn. Misschien is het meer iets voor mensen die die tijd bewust hebben meegemaakt, peinsde ik toen. Ja, u begrijpt het al, ik had zelf geen flauw idee wat ik nu eigenlijk geschreven had.
Ik herschreef het verhaal voor volwassenen. Uitgevers vonden het een mooi verhaal, maar te regionaal, of te kort, of te weinig commercieel want gericht op een moeilijk te bereiken doelgroep. Of ze kregen ineens - linkse hobby - geen subsidies meer voor dit soort verhalen. Dus bracht ik het in eigen beheer uit. Ik wist zeker dat het levensvatbaar was, ik durfde die investering wel aan en ik kende mensen die de kwaliteit wel met me konden waarborgen. Zoals Remco Nieboer en Bianca Mastenbroek die samen de kaft ontwierpen.
Afgelopen donderdag verscheen het boek (vergezeld door een paginagroot artikel in het Brabants Dagblad) en inmiddels word ik overal staande gehouden als ik ergens met de honden wandel, naar de super fiets, met mijn koor zing en wat ik zoals meer doe als ik niet achter de computer zit. Het boek zit steevast in mijn tas en als ik thuiskom is het ook even steevast verkocht. Aan mensen die die tijd willen herbeleven. Gisteren werd ik aangeklampt door een vrouw van 91 die het boek al half uit had. Ze genoot ervan en ze moest huilen. Eerlijk gezegd overkwam me dat ook toen ik het boek schreef.
Ik word gemaild door kinderen waar ik vroeger mee knikkerde, nu zijn ze vijftig jaar ouder, ik word gebeld met de boodschap dat het allemaal zo echt en weer zo dichtbij lijkt. Ik word uitgenodigd door KVO-groepen en door verzorgingshuizen. Dat is me met mijn dertig kinderboeken nog nooit gebeurd.  Er blijkt een gigagrote behoefte te zijn om te praten over het verleden. Om herinneringen op te halen en zelfs oud zeer te verwerken. Kortom, ik weet nu wat ik schreef: een seniorenroman. Misschien wel de eerste in Nederland. Misschien vond ik spontaan een nieuw genre uit. Wie zal het zeggen.
De prachtige verhalen over 'vroeger' die ik hoor van mensen die het boek lazen, nopen mij om een vervolg te schrijven. Ik voel alweer zo'n innerlijke drang ...

En we dansten in de kerk

Internationale vrouwendag, was dat niet al jaren uit?
Mocht dat al zo zijn, dan is die dag zeker weten aan een revival bezig. Voor mij begon die dag gisteren superfeestelijk, want ik kreeg mijn eigen boek 'Zusje, dat ben ik' (geschreven onder mijn pseudoniem Kaat Roozal) cadeau. En het Brabants Dagblad tracteerde me daarom op een bijna paginagroot artikel met megagrote foto van mij en mijn hond. En mijn boek natuurlijk. Loeky stond er prachtig op en ik vond mezelf deze keer 'net om aan te zien' wat waarschijnlijk betekent dat alle vrouwen die me die dag complimenteerden met de mooie foto een stuk gelijk hadden. Het artikel was van de hand van Renee de Kruif, een jonge meid die stageloopt bij de krant en het erg leuk vond een groot interview te maken gekoppeld aan vrouwendag. Ze wist gelukkig nog heel goed wat dat was.
's Middags fietste ik op mijn feestelijk met rozen versierde knalgele bakkersfiets door het dorp om her en der boekjes te bezorgen. Lekker ambachtelijk. Als dank kreeg ik van vrouwen prachtige verhalen over vroeger cadeau (want mijn boek gaat over vroeger, daarover later meer). Mijn vingers jeukten meteen boven het toetsenbord om daar weer mooie verhalen van te maken.
's Avonds vierden zo'n tachtig vrouwen uit het dorp feest. We kregen 'brood en rozen', zoals de allereerste eis op 8 maart 1908 luidde van de stakende textielarbeidsters in New York. Het 'brood' bestond uit heerlijke buitenlandse hapjes waar verschillende vrouwen ons op tracteerden. De rozen (fairtrade!) kwamen van een erg jonge onderneemster met lekker veel lef die een tijdje terug de bloemenwinkel La Poppy opende *klik*
En we dansten in de kerk, want de kerk is nu kroeg. Oud en jong hielden elkaars handen vast en voelden zich sterker en sterker worden op de krachtige klanken van vrouwenmuziek. Er werden verhalen verteld, er werd gezongen en gelachen. En geproost!
Waarom vertel ik u dit alles? Omdat er volgens mij een zoveelste vrouwenstrijd in de lucht hangt! Ik voel het aan mijn bruisende hormonen! Dat is ook niet achterhaald als vrouwen nog steeds 50% van de wereldbevolking uitmaken, 66% van al het werk voor hun rekening nemen, 10% van het wereldinkomen verdienen en 1% van alle bezittingen in handen hebben. Als van alle armen op de wereld 75% vrouw is en van alle analfabeten 66%. Dan valt er nog wat werk te verzetten en valt er op 8 maart ook nog zeker wat te vieren als we ons met elkaar verbonden voelen.
Dus geloof me, de 8-maartvieringen komen net zo rap terug als het vinyl en het begon allemaal in 2012 in Schijndel! En ik was erbij.

(En o ja, mocht u 'Zusje, dat ben ik' ook willen bestellen dan kan dat via zjors#casema.nl en vervang dan # door @ )