Mijn teksten zijn niks...

Nee, dit is niet de zoveelste blog van een schrijver met een heus writersblock. Ook is het niet een blog waarin ik kenbaar maak dat ik na 30 boeken te hebben gepubliceerd eindelijk mezelf afvraag of het wel de moeite waard is wat ik schrijf.
Nee, dit is een blog om jullie te melden dat ik een droge verzameling woorden van mij achter elkaar op een pagina zo helemaal niks vind. Pas als een illustrator me laat zien hoe mijn hoofdpersoon eruitziet wordt mijn tekst ineens levend. Ook voor mij. Dan zijn al die losse zinnen achter elkaar plots een feestje om te lezen. Hoe dat werkt? Ik weet het niet. Iets van 1 en 1 is meer dan 2.
Op dit moment is Margot Senden bezig met de tong tussen haar tanden en haar potlood zo mooi mogelijk geslepen om ons prentenboek In de manege te schetsen. En elke keer maakt mijn hart een sprongetje als ik een nieuwe schets zie. Oordeel zelf: het is toch een schatje, Maud met pony Spikkel. Zo'n droppie dat je meteen mee naar huis zou willen nemen in je binnenzak.
Het verbaast me dan ook dat illustratoren vaak zo onzichtbaar zijn bij boeken. Hun naam staat soms niet eens op de cover en als ik de nominaties bekijk van de kinderjury dan staat daar 'mijn' boek Faiza is mijn held. Maar voor mijn gevoel is het 'ons' boek. Het boek van Jenny Bakker en mij. Zonder haar geweldige, kleurrijke cover zou het boek niets eens opvallen in de boekwinkel. En dan nog al die prachtige plaatjes binnenin!
In recensies wordt het werk van de illustratoren vaak afgedaan met een enkel zinnetje. 'Levendige illustraties die goed bij de tekst passen' staat er dan bijvoorbeeld. Nee, recensenten, het zijn die illustraties die de tekst doen leven. Kijk er eens serieus naar en waardeer ze.
Zo, dat wilde ik maar even gezegd hebben.

De wat? De seniorenroman!

Toen ik 'Zusje dat ben ik' schreef, wist ik nog niet wat het zou worden. Eerst voelde ik een innerlijke drang (ja, ja, zo spiritueel ben ik dan ook wel weer) om verhalen uit mijn jeugd op papier te zetten. Ik stuurde er af en toe een naar een wedstrijd en de verhalen vielen steevast in de prijzen als de jury uit wat oudere mensen bestond. Ik won plaatsingen in bundels, een peperdure pen die ik ergens kwijtraakte, de Dikke van Dale (niet te tillen) inclusief zijn digitale slanke zusje en een mooie geldprijs.
Toen wist ik zeker dat ik iets moest doen met die verhalen. Ik schreef een doorlopend verhaal over een groot Brabants gezin eind jaren vijftig en vervlocht daarin de eerdere verhalen. Mijn hoofdpersoon is Zusje, een meisje van tien. Dus dacht ik - heel naïef - dat ik een kinderboek schreef. Maar de kinderen die ik liet proeflezen vonden het maar saai - ja ik dwing ze altijd om eerlijk te zijn. Misschien is het meer iets voor mensen die die tijd bewust hebben meegemaakt, peinsde ik toen. Ja, u begrijpt het al, ik had zelf geen flauw idee wat ik nu eigenlijk geschreven had.
Ik herschreef het verhaal voor volwassenen. Uitgevers vonden het een mooi verhaal, maar te regionaal, of te kort, of te weinig commercieel want gericht op een moeilijk te bereiken doelgroep. Of ze kregen ineens - linkse hobby - geen subsidies meer voor dit soort verhalen. Dus bracht ik het in eigen beheer uit. Ik wist zeker dat het levensvatbaar was, ik durfde die investering wel aan en ik kende mensen die de kwaliteit wel met me konden waarborgen. Zoals Remco Nieboer en Bianca Mastenbroek die samen de kaft ontwierpen.
Afgelopen donderdag verscheen het boek (vergezeld door een paginagroot artikel in het Brabants Dagblad) en inmiddels word ik overal staande gehouden als ik ergens met de honden wandel, naar de super fiets, met mijn koor zing en wat ik zoals meer doe als ik niet achter de computer zit. Het boek zit steevast in mijn tas en als ik thuiskom is het ook even steevast verkocht. Aan mensen die die tijd willen herbeleven. Gisteren werd ik aangeklampt door een vrouw van 91 die het boek al half uit had. Ze genoot ervan en ze moest huilen. Eerlijk gezegd overkwam me dat ook toen ik het boek schreef.
Ik word gemaild door kinderen waar ik vroeger mee knikkerde, nu zijn ze vijftig jaar ouder, ik word gebeld met de boodschap dat het allemaal zo echt en weer zo dichtbij lijkt. Ik word uitgenodigd door KVO-groepen en door verzorgingshuizen. Dat is me met mijn dertig kinderboeken nog nooit gebeurd.  Er blijkt een gigagrote behoefte te zijn om te praten over het verleden. Om herinneringen op te halen en zelfs oud zeer te verwerken. Kortom, ik weet nu wat ik schreef: een seniorenroman. Misschien wel de eerste in Nederland. Misschien vond ik spontaan een nieuw genre uit. Wie zal het zeggen.
De prachtige verhalen over 'vroeger' die ik hoor van mensen die het boek lazen, nopen mij om een vervolg te schrijven. Ik voel alweer zo'n innerlijke drang ...

En we dansten in de kerk

Internationale vrouwendag, was dat niet al jaren uit?
Mocht dat al zo zijn, dan is die dag zeker weten aan een revival bezig. Voor mij begon die dag gisteren superfeestelijk, want ik kreeg mijn eigen boek 'Zusje, dat ben ik' (geschreven onder mijn pseudoniem Kaat Roozal) cadeau. En het Brabants Dagblad tracteerde me daarom op een bijna paginagroot artikel met megagrote foto van mij en mijn hond. En mijn boek natuurlijk. Loeky stond er prachtig op en ik vond mezelf deze keer 'net om aan te zien' wat waarschijnlijk betekent dat alle vrouwen die me die dag complimenteerden met de mooie foto een stuk gelijk hadden. Het artikel was van de hand van Renee de Kruif, een jonge meid die stageloopt bij de krant en het erg leuk vond een groot interview te maken gekoppeld aan vrouwendag. Ze wist gelukkig nog heel goed wat dat was.
's Middags fietste ik op mijn feestelijk met rozen versierde knalgele bakkersfiets door het dorp om her en der boekjes te bezorgen. Lekker ambachtelijk. Als dank kreeg ik van vrouwen prachtige verhalen over vroeger cadeau (want mijn boek gaat over vroeger, daarover later meer). Mijn vingers jeukten meteen boven het toetsenbord om daar weer mooie verhalen van te maken.
's Avonds vierden zo'n tachtig vrouwen uit het dorp feest. We kregen 'brood en rozen', zoals de allereerste eis op 8 maart 1908 luidde van de stakende textielarbeidsters in New York. Het 'brood' bestond uit heerlijke buitenlandse hapjes waar verschillende vrouwen ons op tracteerden. De rozen (fairtrade!) kwamen van een erg jonge onderneemster met lekker veel lef die een tijdje terug de bloemenwinkel La Poppy opende *klik*
En we dansten in de kerk, want de kerk is nu kroeg. Oud en jong hielden elkaars handen vast en voelden zich sterker en sterker worden op de krachtige klanken van vrouwenmuziek. Er werden verhalen verteld, er werd gezongen en gelachen. En geproost!
Waarom vertel ik u dit alles? Omdat er volgens mij een zoveelste vrouwenstrijd in de lucht hangt! Ik voel het aan mijn bruisende hormonen! Dat is ook niet achterhaald als vrouwen nog steeds 50% van de wereldbevolking uitmaken, 66% van al het werk voor hun rekening nemen, 10% van het wereldinkomen verdienen en 1% van alle bezittingen in handen hebben. Als van alle armen op de wereld 75% vrouw is en van alle analfabeten 66%. Dan valt er nog wat werk te verzetten en valt er op 8 maart ook nog zeker wat te vieren als we ons met elkaar verbonden voelen.
Dus geloof me, de 8-maartvieringen komen net zo rap terug als het vinyl en het begon allemaal in 2012 in Schijndel! En ik was erbij.

(En o ja, mocht u 'Zusje, dat ben ik' ook willen bestellen dan kan dat via zjors#casema.nl en vervang dan # door @ )

Het is gelukkig niet zo’n dik boek

'Het is gelukkig niet zo’n dik boek', schrijft Nathalie en haar vriendin Guiora vult aan: 'Het boek is niet te dik en niet te dun. Ik kan best wel twee hoofdstukken op een dag lezen hoor!'

Daar ben ik blij mee, meiden! Ik lees zelf ook niet graag van die ultradikke boeken, want dan weet ik aan het einde niet meer wie ik in het begin in het boek ontmoette. Als ik tenminste weinig tijd heb. Op vakantie, als ik een hele dag kan lezen is een dik boek oké.
De meiden zeggen nog veel meer over mijn boek 'Faiza is mijn held!' op de site van Mevrouw Kinderboek. Klik hier om de recensie van Nathalie en Guiora te lezen. Ze vinden het 'leuk, lief en spannend' (Guiora) en 'een zielig verhaal' (Nathalie). Ja, Nathalie, dat klopt. Ik zag ook liever een ander einde voor Faiza en de vele Mauro's in ons land, maar helaas is het in Nederland nu zo dat heel veel kinderen als Faiza geen 'happy end' krijgen!

De moeder van Nathalie vult aan:
'De kinderen hebben ook het een en ander van het boek geleerd. Zo wisten Guiora en Nathalie nog niet zo goed wat een asielzoeker was. Ze hadden op tv wel iets gezien en gehoord over Mauro, maar nooit begrepen wat er met hem aan de hand was. Mauro en Faiza dreigen beide uitgezet te worden naar hun geboorteland. In dit boek wordt heel begrijpelijk omschreven wat dit voor Faiza, haar familie en vrienden betekend. Dit vond ik erg knap gedaan!'

Een blank hoofddoekmeisje in een woestijndorp

Op vakantie in Tunesië trof ik ooit een blank hoofddoekmeisje aan in een piepklein woestijndorp. Groot was mijn verbazing toen ik haar Nederlands hoorde praten. Ik probeerde met haar in gesprek te komen, maar terwijl de andere kinderen uit het dorp mij joelend omringden om een 'stylo' te pakken te krijgen, glipte ze weg. Ondanks dat het dorp slechts enkele lemen huizen bevatte, bleef ze onvindbaar.
Mijn fantasie draaide op volle toeren. Wat deed een Nederlands meisje in die streek? En waarom vluchtte ze weg?

Het boek 'Gesmokkeld' geeft een verzonnen antwoord op die vraag. In dit spannende boek, voor kinderen die van boeken met veel plaatjes houden, blijkt Isra ontvoerd te zijn door haar gescheiden vader.
Ciro, een elfjarige Nederlandse jongen op vakantie,  verzint een manier om haar naar de ambassade te smokkelen zonder dat zijn ouders het ontdekken. Daar loopt het bijna fout af.

Je kunt delen van het boek inzien op de website van Delubas *klik*

Speciaal geschikt voor de komende kinderboekenweek die over het ontdekken van de wereld gaat.

De 'snoepwinkel' voor lezers

Als kinderen starten met lezen zijn ze vol verwondering. Al die leuke verhalen in die mooie boeken die je ineens kunt begrijpen! Al die letters achter elkaar die iets blijken te zeggen. Leren lezen kan niet snel genoeg gaan. Dan is een winkel als Leesletters in Dordrecht een snoepwinkel! Klik hier

Je kunt er volop letterspelletjes kopen, prachtige alfabetdobbelstenen, letterpuzzels en noem maar op.

Voor kinderen die het lezen niet zo makkelijk onder de knie krijgen, zijn er volop aangepaste boeken en stimulerende taalspellen. Zodat lezen ook voor hen al snel een feestje wordt.

En verder zijn er nog zo veel leuke hebbedingetjes voor de lezer. Wat dacht je van rekbare boekenkaften of van deze boekhouder om handenvrij te lezen of van deze boekenpoef om in bed te lezen.

In de winkel geeft Elseline Knuttel adviezen op maat voor elk leesprobleem. Ook aan groepen.
En woon je te ver weg, dan kun je alles in haar webwinkel bestellen.

Ik zeg: doen! Bezoek die prachtige winkel een keer en bekijk dan meteen ook de prachtige stad Dordrecht.

Boom in de bocht

Voor alle automobilisten die vandaag met de gladheid van de weg raakten:
(Gepubliceerd in mijn boek Bats Boem Baf! Uitgeverij de Inktvis. )

 

 

 

Boom in de bocht

In de scherpe bocht

liggen dikke takken
van een mooie boom

Een auto reed

en toen hij gleed
raakte hij de boom

BATS BOEM BAF!!!

Zielig stukje boom
staat daar in het gras
Zere bomenvoeten
met een diepe kras

Een dikke hond

doet een plas
op die bomenvoeten
daar zo in het gras