Een nieuw blog


Blog van kinderboekenschrijfster Netty van Kaathoven. Zoek je informatie over een van mijn boeken klik dan rechts op het juiste label en je krijgt de selectie die je zoekt.
Blogs over enkele reizen van me vind je ook door op het juiste label rechts te klikken.
Wil je me ergens over benaderen mail dan naar zjors#casema.nl en vervang daarin de # door een @

maandag 4 maart 2013

Voor de dokter is het toch fijn...


‘Wat jammer dat uw dochter zoveel pijn heeft,’ fluistert ze. De vrouw in muizige kleding schuift haar stoel dichterbij. Ze wijst naar het bed dat mijn vriendin - drie jaar jonger dan ik - even daarvoor kreunend verlaten heeft.
‘Het is mijn dochter niet, het is een vriendin,’ antwoord ik.
‘O, ik hoopte dat u haar moeder was, dan was ze niet zo alleen. Ik ben heel alleen, ik heb alleen mijn zus nog maar.’
‘Dat is niet fijn,’ leef ik mee. ‘Maar u heeft waarschijnlijk geen pijn meer? U kunt alweer uit bed, zie ik, en u bent zelfs aangekleed.’
‘Ja,’ zegt ze, ‘ik ben hier al vier maanden.’
‘Wéken!’ hoor ik vanuit een bed achter mij roepen, ‘U bent hier nu vier wéken!’
‘O? Vier weken?’
‘Dat lijkt me waarschijnlijker,’ zeg ik.
‘Ik heb een nieuwe knie. De dokter zei tegen mijn zus dat hij nog nooit zo’n mooie knie had gezien, zoals die van mij. Mij kan het niet schelen hoe hij was, maar voor de dokter is het toch fijn als het een mooie knie is.’
‘Waarschijnlijk wel,’ gok ik.
‘Nu zit ik hier maar, al vier maanden.’
‘Wéken!’ De overbuurvrouw begint geïrriteerd te raken.
‘Ik moet naar … kom hoe heet dat nou … bij ons op het dorp. Ik weet het niet meer.’
‘Geeft niet.’ Ik glimlach naar haar.
‘Ze zeggen dat ik niet meer naar huis kan.’
‘Ik denk dat dat wel klopt.’
‘Vindt u dat ook? Dan zal het wel kloppen …’ Ze staart voor zich uit.
‘Ik sta wel ingeschreven, denk ik, maar er is geen plaats. Daarom zit ik hier steeds.’
‘Dat is vaak het probleem,’ beaam ik. ‘U moet op een wachtlijst tot er een plaats vrijkomt.’
‘Ik ben eigenlijk …’ Ze denkt weer na, kan het woord niet vinden. Met zware rimpels boven haar ogen kijkt ze me aan.
‘Ik ben eigenlijk óver. Ja, dat is het, ik ben gewoon óver.’

donderdag 28 februari 2013

Hop, hop, daar komen Kai en Kira in galop!


 
Al maanden 'in de pen', maar het kostte wat tijd om de aparte vormgeving van dit omkeerboek helemaal perfect te krijgen. Nu is het bijna, bijna, bijna zover dat het boek naar de drukker kan.
Of eigenlijk: de twee boeken. Want het zijn twee boeken in een kaft en dan als omkeerboek.
Jawel!
Eentje over Kai en eentje over Kira die allebei dromen van een pony.
Hier zie je Kira voor het eerst op de pony van haar vriendin rijden.



En vergeet die leuke, onhandige, onstuimige Kai niet die de perfecte pony heeft gevonden om op te rijden. Een woeste shetlander die hem alle hoeken van de rijbak laat zien en hem regelmatig zand zal laten happen.
Ja, Kai, makkelijker kunnen we het niet maken voor je.
Hier lijkt het nog goed te kunnen gaan!

O ja, vergeet ik bijna te melden dat Ina Hallemans de prachtige illustraties maakte. En daarnaast staat het boek ook nog eens boordevol foto's van pony's en megaveel visuele grapjes.

Over een maandje of zo in de winkel!
Sparen alvast!

woensdag 20 februari 2013

Wat zit er in de pen in 2013?

Bij tijd en wijle moet ik allereerst voor mezelf en daarna zeker ook voor jullie, trouwe lezers, eens op een rijtje zetten wat er nog te verwachten valt. Ik doe dat meestal per kalenderjaar, ik mik op minstens vier boeken per jaar.
Dus wat doen we in 2013?

Allereerst kwamen al uit:

* Paniek om Jumper (deel 5 uit de serie De Paardenmeiden) in januari.

* Een daverend onweer kwam in februari als achtste en laatste Gestreept Boekje uit. Het laatste omdat de serie na dit schooljaar compleet is en de uitgever geen nieuwe boekjes meer gaat plannen. De illustraties zijn weer van Pyhai .

Druk bezig zijn we nog met:

* Kai en Kira deel 1 (Kai en Kira willen een pony). De illustraties van Ina Hallemans zijn af. De foto's die in het boek komen zijn gemaakt. En nu is de vormgever druk met allerlei frutsels en fratsels rondom de tekst en de illustraties om er een geweldig en ook apart ponyboek van te maken. Ik verwacht het in maart of april. De serie is bedoeld voor jongens en meisjes van 6 tot 9 jaar.

* Naar het ziekenhuis. Dit nieuwe deel in de serie WilleWete is ook al geïllustreerd door Marjolein Hund en gaat nu naar de vormgever. Waarschijnlijk is het boek in mei te koop. Weer met prachtige uitklappagina en heel veel info over het ziekenhuis voor kinderen vanaf 4 jaar.

* Dan schreef ik een eerste versie met de werktitel Een valse pony? voor uitgeverij De Inktvis. Naast de paardenserie en de ponyserie nu dus ook een MakkelijkLezenboek voor meiden die van pony's houden maar niet zo vlot lezen.

* Voor de Paardenmeiden maakte ik een deel 6, maar dat is wat anders dan anders. Wat het precies geworden is houd ik nog even geheim.

Dat is al een mooie lijst zo, dacht ik zelf tevreden.

Daarnaast gaan er na maart twee, of misschien drie talentvolle stagiairs van de illustratieafdeling van Sint Joost illustraties maken bij twee (of drie) verhalen van me. Daar maken we dan uiteraard ook boekjes van, maar dat wordt een kleine eigen oplage.

Een van die verhalen zou vorig jaar ook al geïllustreerd worden, maar die stagiaire heeft uiteindelijk halverwege het werk niets meer van zich laten horen. En reageert nergens meer op. Dat kan dus ook blijkbaar. Het lijkt mij een beroepshouding waar je niet ver mee komt.

Tot op heden is dat de enige slechte ervaring die ik heb met stagiaires, de overige mensen waar ik mee heb mogen samenwerken hebben topwerk afgeleverd! Er staat dus een heel talentvolle nieuwe groep illustratoren klaar is mij wel duidelijk geworden.

zondag 10 februari 2013

Ik zie scharkens, alaaf!

Van verre zag ik ze al staan, vier lichtbruine schapen in de sneeuw.

Zjors bleef belangstellend bij de omheining van betongaas staan snuffelen. Blijkbaar woeste schapen, dacht ik. Meestal staan ze achter een wankel draadje. Zeker niet achter een stroomdraad plus prikkeldraad plus betongaas.

Toen viel me pas hun vorm op. Geen dikke wolbol met vier stokjes eronder, maar een ovaal met vier stevige stappers. En toen pas kwam het huh?-moment!

De schapen knorden luid, hadden een stopcontact als neus en stonken als - juist ja - varkens.
Even dacht ik nog: zo verzin je ze niet. Dan zeggen ze dat je verhaal niet geloofwaardig is als je zo twee dieren mixt, maar ik kon er echt niet omheen.

Voor mijn neus stonden vier schaapvarkens, zeg maar scharkens, enthousiast de aarde om te woelen. Daar waren ze trouwens erg goed in. In een stief kwartiertje hadden ze een half perceel twintig centimeter diep omwoeld. Lijkt me ideaal als je in de lente je moestuin weer in wilt zaaien.

Nou ja, oordeel zelf. Is het een scharken of niet. Of wacht, het is carnaval, zijn ze verkleed?

(En kom nou niet aanzetten met dat het Mangalica-varkens zijn uit Hongarije. Zo on-sprookjesachtig! Het zijn scharkens uit Gemonde. Of all places!)

Klik op de foto's voor een vergroting.

woensdag 30 januari 2013

En wat zeggen de anderen ervan?

Je kunt als schrijver dan wel denken en hopen dat je een goed boek hebt afgeleverd, het blijft toch altijd spannend wat anderen ervan vinden.
Inmiddels hebben een aantal mensen Kappen nou! gelezen.

Annemarie schrijft op Leestafel onder andere:
Netty van Kaathoven vertelt het verhaal recht voor zijn raap. Leander heeft iets gedaan wat niet goedgepraat kan worden en dat doet de auteur dan ook niet. Leander zal de gevolgen van zijn daad onder ogen moeten zien. Doet hij dat niet dan zal hij de rest van zijn leven moeten leven met een ondragelijk schuldgevoel.
En ook:
Kappen Nou! is vlot en vloeiend geschreven. Een lekker wegleesboek.
Ik ben erg blij met haar positieve recensie. De hele recensie lees je hier: Leestafel

Op JaapLeest verscheen ook een recensie. Ik kreeg van Jaap een 6,5. Dat is een ruime voldoende weliswaar, maar uiteraard ga ik met mijn volgende boek voor een dikke 8 van Jaap :-)

Jaap is kritisch op een aantal punten, maar ook positief. Hij schrijft onder andere:
Van Kaathoven beschrijft geloofwaardig het schuldgevoel van Leander, zijn moeizame omgang met de zwaargewonde vriend en de stille verwijten van de nabestaanden. Kappen nou! is een vaardig geschreven verhaal en leest lekker weg.
En ook:
Dit is geen echte young adult maar een vlot leesbaar boek voor kinderen vanaf een jaar of dertien. Van Kaathoven trapt gelukkig niet in de valkuil om plotseling hip te gaan schrijven en allerlei moderne taal te gebruiken waarvan ze denken dat jongeren die gebruiken.

Zelf zou ik eerlijk gezegd dit boek niet aan de meeste kinderen onder de 14 voorleggen. Afhankelijk van hun levenswijsheid natuurlijk. Het grote verschil kan zijn dat Jaap in een grote stad woont en dus andere jongeren om zich heen ziet dan ik op het platteland. Ik weet het niet, het zou kunnen.
De hele recensie (ook de kritiekpunten) lees je hier: JaapLeest

vrijdag 25 januari 2013

'Zusje' als luisterboek

Het succes van mijn boek Zusje, dat ben ik heeft me eerlijk gezegd blij verrast. Al binnen enkele maanden moest ik een bijbestelling doen bij de drukker. Mede door de fikse inkoop van Biblion. Het Brabantse boek staat nu dan ook in veel bibliotheken verspreid over het hele land.
Veel van de boeken zijn gekocht door ouderen. Graag halen zij, aangespoord door het verhaal in het boek, herinneringen op aan de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.
Maar ook al snel kwamen er teleurgestelde berichtjes van ouderen die het boek niet meer zelfstandig konden lezen.
Daarom (en ook voor de jonge mensen die liever luisteren dan lezen) maakte Luisterboeken van het boek een luisterboek. Nu al te downloaden op MP3, binnenkort ook verkrijgbaar als cd.
Ik hoop dat nu nog veel meer mensen van het boek gaan genieten!
Klik op deze link om het luisterboek te bestellen.

zondag 20 januari 2013

Die knippen we eraf


Uit: De kwijte winkelkar en ander groot leed van Kaat Roozal
 
‘Waar moet hij komen?’ vraagt de jongste van de twee knapen. Hoewel, de jongste? Ze lijken allebei net zestien, maar een van de twee zal toch zijn rijbewijs wel hebben.
Ik wijs hem de badkamer waar de wasmachine geplaatst moet worden.
‘Dan haal ik hem,’ vervolgt hij.
‘Zou je eerst de oude niet weghalen?’
‘Nee, we zetten de nieuwe er wel even naast.’
‘Oké, als je het zo wilt, het lijkt mij een beetje krap,’ zeg ik nog.

Slim

Hij haalt de nieuwe machine en propt die in de volle badkamer erbij. Zijn maat klimt op de oude machine – aha, daarom liet hij hem zeker staan, als alternatief keukentrapje - en begint onhandig de trekschakelaar los te schroeven.
‘Staat er stroom op?’ vraagt hij.
‘Als je het zeker wilt weten, zet ik de schakelaar uit in de meterkast.’
De jongste knul schudt zijn hoofd om zoveel onkunde.
‘Dan zien we toch niets meer, als u de stop eruit haalt.’
‘Hebben jullie nooit geleerd dat in nieuwbouwhuizen meestal een aparte zekering voor de wasmachine is aangelegd?’
Ze kijken me aan of ze water zien branden. De oudste knul hervat zijn werk. Hij haalt de draden op een onhandige manier los.
‘Heb jij er voor gestudeerd?’ vraag ik.
‘Mijn vader zei: “Haal die van ons maar een keer los en zet hem weer in elkaar, dan weet je hoe het werkt”,’ zegt hij zonder blikken of blozen.
‘Slim van je vader.’

Met zijn tweeën manoeuvreren ze de oude machine uit de badkamer, de nieuwe staat lelijk in de weg. Dan pakken ze de nieuwe uit en bekijken samen het snoer. Er zit een stekker aan.
‘Die moeten we eraf knippen,’ zegt de oudste.
‘Die knippen we eraf,’ beaamt de jongste. Gelukkig kijkt hij voordat hij knipt hoe lang het snoer is: ‘Dat komt nooit tot boven, joh.’
Samen monsteren ze de lengte van het snoer en samen komen ze tot de conclusie dat dit niet gaat werken. Zo hoog komen ze niet met dit snoer.

Contrastekker

‘U zult een contrastekker moeten kopen,’ stelt de gestudeerde voor. Hij legt me omstandig uit hoe dat ding eruit ziet en dat hij waterdicht moet zijn.
‘En die zet ik aan dat snoer?’ Ik wijs naar het snoer op de grond.
‘Uhm, ja, misschien hebben ze een stekker met een draad eraan. Dan maakt u dat snoer vast aan die schakelaar.’ Hij wijst ver boven mijn hoofd naar de schakelaar waar ik met mijn stramme botten niet zo makkelijk bij kan.
‘Weet je wat? Maak jij die draad maar even opnieuw vast daarboven, dan kan ik hier op werkhoogte een schakelaar eraan zetten. Hoe lijkt je dat?’
Hij kijkt me teleurgesteld aan. Het is al na zevenen en ik ben niet eens de laatste klant. Morrend zet hij de bruine en de blauwe draad weer vast.

Ik volg zijn verrichtingen van beneden. ‘En de gestreepte? Zou je die ook niet vastzetten?’
‘Dat hoeft niet. Hij doet het ook wel met twee draden.’
‘Dat is de aardedraad, jongen. Zonder die draad is hij niet geaard,’ leg ik hem uit.
‘Niet geaard,’ herhaalt de jongste peinzend.
De oudste zet de derde draad ook vast. Ze vertrekken met de oude machine.

Deskundig

Ik snel naar de bouwmarkt en haal een contrastekker die ik vastmaak. Zowaar, hij doet het. Ik ben helemaal trots op mijn bijdrage. Ik pak de leesbundel die ik erbij gekregen heb en bestudeer hoe ik de machine moet bedienen. Op de eerste pagina staat met dikke rode letters:
“Let op! Laat uw wasmachine altijd installeren door een deskundige medewerker van uw leverancier. Foute installatie kan tot levensgevaarlijke situaties leiden.”