Daar is De Post!

Daar istie dan. De nieuwe Willewete over de post. In het boek leren kinderen alles over de weg die post en pakjes afleggen van de afzender tot de ontvanger. Hiky Helmantel maakte de humoristische illustraties. Daarvoor toog Hiky zelfs naar enkele distributiecentra om alles goed te kunnen tekenen. Met quiz en knutselpagina en een grote uitklappagina van een meter breed.  Voor kinderen van ongeveer 4 tot 6 jaar.
(Klik op het plaatje voor een vergroting)

Gaat? Gaat? Wat nou gaat?

Zij gaat terug naar de winkel, was de zin die ze in haar lesboek las. Met grote vragende ogen.
Zij doet ijverig haar best om het Nederlands onder de knie te krijgen en elke week merk ik dat ze al wat meer kan verstaan. Maar het is erg moeilijk om dingen voor haar te vertalen. Ze spreekt geen enkele taal die ik ook ken.
Dus spreken we gebarentaal. Regelmatig voer ik toneelstukjes voor haar op.
Naar de winkel, dat lukte nog wel.
Terug naar de winkel, ook. Eerst heen lopen, dan terug.
Maar ze gaat?
Gaat is lopen? vroeg ze me.
Nee, gaat is anders dan lopen.
Gaat is fietsen?
Nee, gaat kan lopend of fietsend of met de auto.
Maar hoe beeld je gaat uit?
En hoe leer je iemand om het woord gaat correct te gebruiken?
Dat zijn dan van die vragen waar ik me dagenlang het hoofd over kan breken.
En dan hebben we het nog niet over het woordje er dat wij overal tussendoor garneren. Wat betekent er nou precies en hoe laat je dat zien?
Pfff, mijn taal lijkt steeds moeilijker te worden.
Hoe moeilijk moet dat dan zijn voor haar?
Praten beetje, schrijven moeilijk, zegt ze.
Maar ze slaat er zich dapper doorheen.

Dat moet toch simpel zijn

Het schrijven van een AVI-boek, hoe simpel kan het leven zijn. Zo redeneert een deel van de bevolking. Makkelijke woordjes, korte zinnen en hoppa, daar staat je verhaal dat ook nog eens maar 48 of zelfs 36 pagina's telt.
Moet het nu altijd zo saai, vraagt een deel van de ouders zich af als ze een kind zien worstelen met een supersimpel verhaaltje.

Ik kan je verzekeren: het schrijven van een goed AVI-boek is niet simpel. En het verhaal hoort niet simpel te zijn. Het verhaal hoort te boeien, spannend te zijn of humoristisch, zodat een kind gemotiveerd wordt om door te lezen en alles te beheersen zodat het van nog meer verhalen kan smullen.

Qua techniek vergelijk ik het schrijven van een AVI-boek met het werk van een timmerman die een konijnenhok moet timmeren, maar alleen wat knoestig hout, wat kromme spijkers en een verroeste hamer mag gebruiken. Met wat creativiteit wordt het toch een prachtig hok!
Onze taal heeft mooie woorden en mooie gereedschappen om belevenissen te verklanken, maar veel van dat alles mag niet worden gebruikt op de lage leesniveaus. En op de hoge niveaus moet je juist allerlei trucages (geen trucs, dat woord is weer te kort) gaan aanwenden (niet 'gebruiken' want dat woord is te simpel) om een hoogstaand en toch verantwoord kinderverhaal te schrijven.

Het lijkt zo simpel en daarom ambiëren veel mensen het. Ik krijg bij mijn internetcursus veel meer cursisten aangemeld dan er schrijvers nodig zijn bij de (educatieve) uitgeverijen. Dat is een lastig dilemma, soms overweeg ik de cursus tijdelijk stop te zetten om te voorkomen dat de ex-cursisten elkaar te veel gaan beconcurreren.
Maar 'gelukkig' selecteert de groep zichzelf ook aardig uit. Het is verdraaid lastig als beginnend schrijver om op een juist niveau uit te komen als je niet zelf beschikt over het meetinstrument dat CITO niet publiekelijk ter beschikking stelt. Veel cursisten krijgen dan ook hun huiswerk van me retour met de vraag of ze het verhaal kunnen versimpelen (meestal) of juist moeilijker willen maken. Soms gaat het zelfs twee keer retour.
Enkele cursisten hebben dat aan hun eigen onzorgvuldig lezen te danken. Woorden als 'politie' en 'lucifer' en 'chocola' moet je gewoon nog niet gebruiken op M4. Doe je dat wel meermaals dan slaat de meter uit. Maar ook gebeurt het dat er ogenschijnlijk geen lastige woorden in de tekst staan en het niveau toch te hoog is. Dan is er te veel gevarieerd in de tekst. Hij moet dus saaier worden. Bromt hij, zucht zij, klaagt oma, dreigt opa, wordt dan allemaal een variant van 'zei hij'. Dat zijn de minst kwalijke ingrepen, want je leest over die toevoegingen, als ze maar saai genoeg zijn, gewoon heen.

Diverse cursisten halen de eindstreep van de cursus niet. Omdat ze het puzzelen toch minder leuk vinden dan gedacht. Omdat ze de beperkingen te lastig vinden. Omdat ze dachten dat het zo simpel was en nu moeten ze steeds weer hun tekst herschrijven. Omdat ze het oprecht geprobeerd hebben, maar het toch niet in de vingers krijgen. De doorwrochte puzzelaars halen de eindstreep en boeken vaak zelfs nog wat extra begeleiding in bij me. Zij werken snel door en racen, met alle herhalingen die ze moeten doen en waar ze niet over klagen, door de cursus heen. En veel van de cursisten die echte doorzetters bleken te zijn, hebben inmiddels een publicatie op hun naam staan. Die komen er wel. Ondanks het vele herschrijven dat de uitgever van ze verlangt. Ondanks dat het niet simpel is.

Op de plaatjes een paar boeken van die doorzetters. Zonder de andere ex-cursisten te kort te willen doen, het zijn te veel publicaties om in een bericht te verwerken.
Geïnteresseerde uitgevers kunnen me overigens ook altijd tips vragen als ze nog een goede afgestudeerde schrijver zoeken voor een nieuw boek. Gelukkig gebeurt dat al regelmatig, zodat ook degenen die nog geen publicatie op hun naam hebben staan onder de aandacht worden gebracht.

Meer AVI-tips lezen? Klik hier.

Meer moet dat niet zijn...

Een zonnige hangmat onder wuivende wilgentakken en een jaren geleden geschreven, nooit uitgegeven en nu geprint manuscript. Meer moet dat niet zijn om een aangename schrijversdag te hebben.
Dacht ik.
Na de eerste conclusie: het kan best nog wat worden na wat schaven, via: is dat niet wat onhandig opgeschreven, naar: dit is echt bagger!
Weg ermee.
Oef!
Wat ben ik blij dat de uitgever destijds weigerde om het uit te geven.


Gelukkig kwam de wind opzetten en moest ik me voor een aangenaam verder verblijf verplaatsen naar het windvrije stekje aan het water. Het stekje met de ruime blik, zal ik maar zeggen.
Eerst maar eens staren naar de golfjes met de zilveren schitteringen.
Uiteindelijk het einde van het manuscript toch nog maar even lezen en wat gebeurde er: tranen in mijn ogen, zo droef en indringend! Nee, niet van de felle zon op het water. Het einde (u moet me op mijn mooie grauwgrijze ogen geloven) is echt goed! Maar ja, wie leest er door tot het einde als de rest bagger is. Een potentiële uitgever al helemaal niet.
Werk aan de winkel dus als dit iets moet worden. Het hele boek moet om, behalve het einde.
Zucht, was mijn eerste gedachte.
Dat gaan we dus doen, besloot ik. Volgende week starten. Ik heb een idee, ik heb een einde, dit gaat het worden!
Of niet.
O ja, het is geen kinderboek deze keer. Even een nieuwe impuls aan mijn schrijfcarrière geven door iets heel anders te gaan doen.
Of het lukt weet je natuurlijk nooit.
Maar hangen in een hangmat helpt!

Een explosieve mix

Mix door elkaar:

* een fantastische Marokkaanse rapper
* een oud maar fit paard dat een nieuw thuis zoekt
* een vreselijke meidenruzie
* een vermeende IS-strijder
* een hysterische moeder
* een kwijt meisje
* twee blinde ruiters
* en ook nog een dove ruiter
* een behulpzame broer met een barrel van een auto
* een fantastische rijopleiding
* te weinig geld

en je hebt de explosieve mix voor een spannend slot van de serie De Paardenmeiden.
In mei te koop, nu al geschreven door ondergetekende.

Naar Frankrijk of zoiets

Soms raakt er een stukje van mijn werk verdwaald in een boek. Zoals onlangs mijn gedicht 'Naar Frankrijk of zoiets' in het boek Meliefje, meliefje wat wil je nog meer. Een boek vol verhalen en enkele gedichten van verschillende bekende en minder bekende schrijvers. De opbrengst van het boek is bestemd voor een goed dierendoel, vandaar dat ik er graag een (ongepubliceerd) gedicht voor leverde.
Hier leest u meer over het boek en de Stichting Melief die dieren in nood opvangt.

Ik was het boek alweer bijna vergeten toen ik de recensie op Hebban tegenkwam. Klik hier.
Ik was aangenaam verrast dat mijn gedicht daar bijzonder geprezen wordt. En voor wie nu heel benieuwd is geworden naar het gedicht: ik wil het wel verklappen hieronder. Op voorwaarde dat u van de rest van het boek geniet door het aan te schaffen. Allemaal voor het goede doel, mensen, dus het geeft behalve leesplezier ook een goed gevoel :-)

Naar Frankrijk of zoiets

Zondag gaan we weer op pad

naar Frankrijk of zoiets

Vakantie heet dat en dan kun je

echt niet op de fiets

Da’s jammer want dan kan mijn hond

twee wekenlang niet mee

Mijn papa zegt: ‘Geen modderbeest

in mijn dure BMW’

Vakantie dat is superduf

Kastelen en een kerk

Gelukkig moet mijn vader al

heel snel weer aan ’t werk

‘Jipper gaat naar het pension

Daar heeft zij vast plezier’

zegt mama, maar mijn Jipperbeest

bleef echt veel liever hier

Slapen op mijn voeteneind

Mee fietsen naar het bos

stokken vangen die ik gooi

dan rusten op het mos

Ik laat haar liever niet alleen

dan huilt zij, net als ik

Dus dit is echt het laatste jaar

dat ik het zo nog pik

Of wacht: ik bel nu het pension

‘Zeg, heeft u daar misschien

ergens nog een hokje vrij

voor een jongetje van tien?’

       (c) Netty van Kaathoven

Dat gekift van die meiden!

Een derde deel van het boek is nu af. Wie wil Moonja, wordt het laatste deel van de serie De Paardenmeiden. Inmiddels hebben Femke en Sanne vette ruzie met Malaika die er met een knappe jongen vandoor is. Jaja, je maakt wat mee als schrijfster van paardenboeken! Dat gekift hangt me eerlijk gezegd een beetje de keel uit. Snel verder schrijven dan maar, misschien komt het nog goed aan het einde? Ik weet het niet en twijfel eraan. De meiden zijn een beetje heetgebakerd.
Wat dan weer wel leuk is: Femke en Sanne hebben nu samen een paard, Moonja die mijn trouwe lezers natuurlijk kennen uit het boek Ruzie om Rena. Dus wissel ik vandaag maar eens een paar hoofdstukjes leuk en fantastisch met Moonja af met bleh en bah met Malaika. Wordt vervolgd!
In het voorjaar te koop en o ja, de cover is al klaar.