Georgië/Armenië 18 De taal.

De talen van zowel Georgië als van Armenië zijn voor ons totaal onverstaanbaar en onleesbaar.
Hier staan deze twee zinnen in het Georgisch:

საქართველოსა და სომხეთის ენები სრულიად გაუგებარია და ჩვენთვის სრულიად მიუღებელია.
აქ იგივე სასჯელია ქართულ ენაზე:

sakartvelosa da somkhetis enebi sruliad gaugebaria da chventvis sruliad miughebelia.
ak igive sasjelia kartul enaze:

Volgens Google Translate is dit de vertaling van de zinnen, ik kan het niet controleren.
Je ziet, ook als het wordt omgezet in ons schrift is het totaal onbegrijpelijk.
Deze drie zinnen zet ik even om in het Armeens:

Ըստ Google Translate- ի, սա նախադասությունների թարգմանությունը է, չեմ կարող ստուգել այն:
Տեսնում եք, նույնիսկ այն, որ թարգմանվում է մեր գրչին, բոլորովին անհասկանալի է:
Ես այս երեք նախադասությունը թարգմանում եմ հայերեն:

Yst Google Translate- i, sa nakhadasut’yunneri t’argmanut’yuny e, ch’em karogh stugel ayn:
Tesnum yek’, nuynisk ayn, vor t’argmanvum e mer grch’in, bolorovin anhaskanali e:
Yes ays yerek’ nakhadasut’yuny t’argmanum yem hayeren:

Ook hier, compleet abacadabra.
Gelukkig staan op diverse borden nu ook de Russische namen en de Engelse. Zelfs het Russisch is (als je een paar letters hebt geleerd) beter te begrijpen.

Gelukkig zijn er steeds meer jonge mensen in deze landen die Duits of Engels als tweede taal kiezen (in plaats van het traditionele Russisch) zodat we soms wat kunnen communiceren. Maar lastig blijft het wel.
Onhandig was ook dat veel mensen het (dacht ik) universele gebaar voor 'wat kost dit' door je duim en wijsvinger over elkaar te bewegen, niet kennen. Maar met handen en voetenwerk en af en toe een telefoontje naar een kennis (Google Translate op de telefoon was ook vrij onbekend) kwamen we er wel. Veelal liet ik op marktjes bijvoorbeeld een biljet zien ter grootte van wat ik dacht dat de prijs zou kunnen zijn. De handelaar pakte dan geld uit zijn broekzak van het juiste bedrag. Zo kwamen we er wel. Soms met vier hulphandelaren eromheen.

Georgië/Armenië 17 Eindelijk Armenië. Dag 6.

Onderweg nog even een oud fort. 

Mannetjes zitten in elk land overal wat te doen samen.

Heel erg goede bescherming tegen kou en tegen hitte op het dak van de veeschuurtjes. 

Het gaat nog allemaal erg eenvoudig in de dorpjes. 

Dat rijdt op gas. Tanks bovenop.

Hierbij hoort heel veel getoeter. 

Mooie kerkdeur. 

De schrijver. Maar welke??? 

Mooie verlaten speeltuintjes vonden we vaker in Armenië. 

Ooit kon je hier betalen.

Deze piekert ergens over, denk ik. 

Ik weet niet meer in welke stad deze foto's gemaakt zijn. Het was wel een heel gemoedelijk stadje en we waren er met drie dames hopeloos verdwaald. De reisleider is rond gaan rijden om ons te zoeken. Nadat we ons plein weer hadden gevonden hadden we een kilometer of zes gelopen. 

Georgië/Armenië 16. Dag 6, op weg naar Vardzia.

Tot op heden reisden we door Georgië. Op dag 6 gingen we de grens met Armenië over, maar eerst nog even een oud grottenklooster bezoeken. De bloemetjes eromheen vond ik mooier dan de grotten, maar natuurlijk minder spectaculair.

Wikipedia zegt over het klooster:

"De grotstad Vardzia (Georgisch:ვარძია) is een grotklooster in het zuiden van Georgië in de buurt van Aspindza op de linkeroever van de rivier Mtkvari. Het werd gesticht door Koningin Tamar in 1185.

Het klooster werd gebouwd als bescherming tegen de Mongolen en bestond uit meer dan zesduizend appartementen in dertien verdiepingen. De stad omvatte een kerk, een troonzaal en een complex irrigatiesysteem met bewaterde terrasvormige landbouwgronden. De enige toegang tot het complex was door de enkele goed verborgen tunnels in de buurt van de Koera.

Een aardbeving in Samtsche verwoestte ongeveer twee derde van de stad in 1283, waardoor de grotten van buitenaf zichtbaar werden en wat leidde tot de instorting van het irrigatiesysteem."

Het klooster bestond vooral uit gaten in de bergwand waar weinig meer aan te ontdekken viel en heel erg veel trappen en treetjes.

Heel erg veel.

Dus iedereen die mijn braces zag vertelde mij dat ik zo snel mogelijk de weg die ik gekomen was terug moest nemen. Want verderop werd het moeilijker en steiler en onmogelijk en niet meer om te keren en rampspoed en ellende.

Maar als je niet uitprobeert waar de grenzen liggen, ontdek je die ook nooit. Mijn bracemeneer had gezegd dat ik met die braces alles zou kunnen wat een normale knie ook kan.

Hij had gelijk! Yeah! Ik kwam veilig beneden via de steile trappetjes. Ik meen dat het er 179 achter elkaar waren of zo. In ieder geval heel veel!

Onderweg de meest prachtige paarse velden. Een bloemenweelde overal!

En ruig landschap, dat ook. 

Soms een beetje steil. Maar dat maakt niet uit. Kuilen, gaten, afgronden, als je het gewend bent, kun je ook nog bellen aan het stuur. Ik was soms blij dat ik achterin zat en niet alles zag. 

Het klooster was nog niet open voor publiek (ze zijn daar doorgaans nergens voor 10 uur open) en dus kon ik vanaf beneden de grotten nog fotograferen zonden mensen erop. 

Mooi uitzicht vanuit de grotten op de hellingen. 

Nieuwe inwoners in de grotten. Honderden zwaluwen nestelden er. 

En nog meer nieuwe bewoners. Zwerfhonden. Hele lieve honden. 

Die moesten natuurlijk wel gerespecteerd worden, al liep dat wat onhandig. 

Georgië/Armenië 15 Deze rijden nog

In het straatbeeld veel auto's waarvan je denkt dat de houdbaarheidsdatum overschreden is. Maar het rijdt nog.

Georgië/Armenië 14 Oud vervoer

Zolang het rijdt, rijdt het. En als het niet meer rijdt is het altijd nog geschikt als hondenhok of kinderspeelplaats of decoratie. Maar opruimen, nee, dat doen ze niet.
Overal karkassen van wat ooit een stoer werkvoertuig of bus was. Vaak staan ze als uitzicht uit je slaapkamerraam te pronken.