Een nieuw blog


Blog van kinderboekenschrijfster Netty van Kaathoven. Zoek je informatie over een van mijn boeken klik dan rechts op het juiste label en je krijgt de selectie die je zoekt.
Blogs over enkele reizen van me vind je ook door op het juiste label rechts te klikken.
Wil je me ergens over benaderen mail dan naar zjors#casema.nl en vervang daarin de # door een @

donderdag 28 februari 2013

Hop, hop, daar komen Kai en Kira in galop!


 
Al maanden 'in de pen', maar het kostte wat tijd om de aparte vormgeving van dit omkeerboek helemaal perfect te krijgen. Nu is het bijna, bijna, bijna zover dat het boek naar de drukker kan.
Of eigenlijk: de twee boeken. Want het zijn twee boeken in een kaft en dan als omkeerboek.
Jawel!
Eentje over Kai en eentje over Kira die allebei dromen van een pony.
Hier zie je Kira voor het eerst op de pony van haar vriendin rijden.



En vergeet die leuke, onhandige, onstuimige Kai niet die de perfecte pony heeft gevonden om op te rijden. Een woeste shetlander die hem alle hoeken van de rijbak laat zien en hem regelmatig zand zal laten happen.
Ja, Kai, makkelijker kunnen we het niet maken voor je.
Hier lijkt het nog goed te kunnen gaan!

O ja, vergeet ik bijna te melden dat Ina Hallemans de prachtige illustraties maakte. En daarnaast staat het boek ook nog eens boordevol foto's van pony's en megaveel visuele grapjes.

Over een maandje of zo in de winkel!
Sparen alvast!

woensdag 20 februari 2013

Wat zit er in de pen in 2013?

Bij tijd en wijle moet ik allereerst voor mezelf en daarna zeker ook voor jullie, trouwe lezers, eens op een rijtje zetten wat er nog te verwachten valt. Ik doe dat meestal per kalenderjaar, ik mik op minstens vier boeken per jaar.
Dus wat doen we in 2013?

Allereerst kwamen al uit:

* Paniek om Jumper (deel 5 uit de serie De Paardenmeiden) in januari.

* Een daverend onweer kwam in februari als achtste en laatste Gestreept Boekje uit. Het laatste omdat de serie na dit schooljaar compleet is en de uitgever geen nieuwe boekjes meer gaat plannen. De illustraties zijn weer van Pyhai .

Druk bezig zijn we nog met:

* Kai en Kira deel 1 (Kai en Kira willen een pony). De illustraties van Ina Hallemans zijn af. De foto's die in het boek komen zijn gemaakt. En nu is de vormgever druk met allerlei frutsels en fratsels rondom de tekst en de illustraties om er een geweldig en ook apart ponyboek van te maken. Ik verwacht het in maart of april. De serie is bedoeld voor jongens en meisjes van 6 tot 9 jaar.

* Naar het ziekenhuis. Dit nieuwe deel in de serie WilleWete is ook al geïllustreerd door Marjolein Hund en gaat nu naar de vormgever. Waarschijnlijk is het boek in mei te koop. Weer met prachtige uitklappagina en heel veel info over het ziekenhuis voor kinderen vanaf 4 jaar.

* Dan schreef ik een eerste versie met de werktitel Een valse pony? voor uitgeverij De Inktvis. Naast de paardenserie en de ponyserie nu dus ook een MakkelijkLezenboek voor meiden die van pony's houden maar niet zo vlot lezen.

* Voor de Paardenmeiden maakte ik een deel 6, maar dat is wat anders dan anders. Wat het precies geworden is houd ik nog even geheim.

Dat is al een mooie lijst zo, dacht ik zelf tevreden.

Daarnaast gaan er na maart twee, of misschien drie talentvolle stagiairs van de illustratieafdeling van Sint Joost illustraties maken bij twee (of drie) verhalen van me. Daar maken we dan uiteraard ook boekjes van, maar dat wordt een kleine eigen oplage.

Een van die verhalen zou vorig jaar ook al geïllustreerd worden, maar die stagiaire heeft uiteindelijk halverwege het werk niets meer van zich laten horen. En reageert nergens meer op. Dat kan dus ook blijkbaar. Het lijkt mij een beroepshouding waar je niet ver mee komt.

Tot op heden is dat de enige slechte ervaring die ik heb met stagiaires, de overige mensen waar ik mee heb mogen samenwerken hebben topwerk afgeleverd! Er staat dus een heel talentvolle nieuwe groep illustratoren klaar is mij wel duidelijk geworden.

zondag 10 februari 2013

Ik zie scharkens, alaaf!

Van verre zag ik ze al staan, vier lichtbruine schapen in de sneeuw.

Zjors bleef belangstellend bij de omheining van betongaas staan snuffelen. Blijkbaar woeste schapen, dacht ik. Meestal staan ze achter een wankel draadje. Zeker niet achter een stroomdraad plus prikkeldraad plus betongaas.

Toen viel me pas hun vorm op. Geen dikke wolbol met vier stokjes eronder, maar een ovaal met vier stevige stappers. En toen pas kwam het huh?-moment!

De schapen knorden luid, hadden een stopcontact als neus en stonken als - juist ja - varkens.
Even dacht ik nog: zo verzin je ze niet. Dan zeggen ze dat je verhaal niet geloofwaardig is als je zo twee dieren mixt, maar ik kon er echt niet omheen.

Voor mijn neus stonden vier schaapvarkens, zeg maar scharkens, enthousiast de aarde om te woelen. Daar waren ze trouwens erg goed in. In een stief kwartiertje hadden ze een half perceel twintig centimeter diep omwoeld. Lijkt me ideaal als je in de lente je moestuin weer in wilt zaaien.

Nou ja, oordeel zelf. Is het een scharken of niet. Of wacht, het is carnaval, zijn ze verkleed?

(En kom nou niet aanzetten met dat het Mangalica-varkens zijn uit Hongarije. Zo on-sprookjesachtig! Het zijn scharkens uit Gemonde. Of all places!)

Klik op de foto's voor een vergroting.

woensdag 30 januari 2013

En wat zeggen de anderen ervan?

Je kunt als schrijver dan wel denken en hopen dat je een goed boek hebt afgeleverd, het blijft toch altijd spannend wat anderen ervan vinden.
Inmiddels hebben een aantal mensen Kappen nou! gelezen.

Annemarie schrijft op Leestafel onder andere:
Netty van Kaathoven vertelt het verhaal recht voor zijn raap. Leander heeft iets gedaan wat niet goedgepraat kan worden en dat doet de auteur dan ook niet. Leander zal de gevolgen van zijn daad onder ogen moeten zien. Doet hij dat niet dan zal hij de rest van zijn leven moeten leven met een ondragelijk schuldgevoel.
En ook:
Kappen Nou! is vlot en vloeiend geschreven. Een lekker wegleesboek.
Ik ben erg blij met haar positieve recensie. De hele recensie lees je hier: Leestafel

Op JaapLeest verscheen ook een recensie. Ik kreeg van Jaap een 6,5. Dat is een ruime voldoende weliswaar, maar uiteraard ga ik met mijn volgende boek voor een dikke 8 van Jaap :-)

Jaap is kritisch op een aantal punten, maar ook positief. Hij schrijft onder andere:
Van Kaathoven beschrijft geloofwaardig het schuldgevoel van Leander, zijn moeizame omgang met de zwaargewonde vriend en de stille verwijten van de nabestaanden. Kappen nou! is een vaardig geschreven verhaal en leest lekker weg.
En ook:
Dit is geen echte young adult maar een vlot leesbaar boek voor kinderen vanaf een jaar of dertien. Van Kaathoven trapt gelukkig niet in de valkuil om plotseling hip te gaan schrijven en allerlei moderne taal te gebruiken waarvan ze denken dat jongeren die gebruiken.

Zelf zou ik eerlijk gezegd dit boek niet aan de meeste kinderen onder de 14 voorleggen. Afhankelijk van hun levenswijsheid natuurlijk. Het grote verschil kan zijn dat Jaap in een grote stad woont en dus andere jongeren om zich heen ziet dan ik op het platteland. Ik weet het niet, het zou kunnen.
De hele recensie (ook de kritiekpunten) lees je hier: JaapLeest

vrijdag 25 januari 2013

'Zusje' als luisterboek

Het succes van mijn boek Zusje, dat ben ik heeft me eerlijk gezegd blij verrast. Al binnen enkele maanden moest ik een bijbestelling doen bij de drukker. Mede door de fikse inkoop van Biblion. Het Brabantse boek staat nu dan ook in veel bibliotheken verspreid over het hele land.
Veel van de boeken zijn gekocht door ouderen. Graag halen zij, aangespoord door het verhaal in het boek, herinneringen op aan de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.
Maar ook al snel kwamen er teleurgestelde berichtjes van ouderen die het boek niet meer zelfstandig konden lezen.
Daarom (en ook voor de jonge mensen die liever luisteren dan lezen) maakte Luisterboeken van het boek een luisterboek. Nu al te downloaden op MP3, binnenkort ook verkrijgbaar als cd.
Ik hoop dat nu nog veel meer mensen van het boek gaan genieten!
Klik op deze link om het luisterboek te bestellen.

zondag 20 januari 2013

Die knippen we eraf


Uit: De kwijte winkelkar en ander groot leed van Kaat Roozal
 
‘Waar moet hij komen?’ vraagt de jongste van de twee knapen. Hoewel, de jongste? Ze lijken allebei net zestien, maar een van de twee zal toch zijn rijbewijs wel hebben.
Ik wijs hem de badkamer waar de wasmachine geplaatst moet worden.
‘Dan haal ik hem,’ vervolgt hij.
‘Zou je eerst de oude niet weghalen?’
‘Nee, we zetten de nieuwe er wel even naast.’
‘Oké, als je het zo wilt, het lijkt mij een beetje krap,’ zeg ik nog.

Slim

Hij haalt de nieuwe machine en propt die in de volle badkamer erbij. Zijn maat klimt op de oude machine – aha, daarom liet hij hem zeker staan, als alternatief keukentrapje - en begint onhandig de trekschakelaar los te schroeven.
‘Staat er stroom op?’ vraagt hij.
‘Als je het zeker wilt weten, zet ik de schakelaar uit in de meterkast.’
De jongste knul schudt zijn hoofd om zoveel onkunde.
‘Dan zien we toch niets meer, als u de stop eruit haalt.’
‘Hebben jullie nooit geleerd dat in nieuwbouwhuizen meestal een aparte zekering voor de wasmachine is aangelegd?’
Ze kijken me aan of ze water zien branden. De oudste knul hervat zijn werk. Hij haalt de draden op een onhandige manier los.
‘Heb jij er voor gestudeerd?’ vraag ik.
‘Mijn vader zei: “Haal die van ons maar een keer los en zet hem weer in elkaar, dan weet je hoe het werkt”,’ zegt hij zonder blikken of blozen.
‘Slim van je vader.’

Met zijn tweeën manoeuvreren ze de oude machine uit de badkamer, de nieuwe staat lelijk in de weg. Dan pakken ze de nieuwe uit en bekijken samen het snoer. Er zit een stekker aan.
‘Die moeten we eraf knippen,’ zegt de oudste.
‘Die knippen we eraf,’ beaamt de jongste. Gelukkig kijkt hij voordat hij knipt hoe lang het snoer is: ‘Dat komt nooit tot boven, joh.’
Samen monsteren ze de lengte van het snoer en samen komen ze tot de conclusie dat dit niet gaat werken. Zo hoog komen ze niet met dit snoer.

Contrastekker

‘U zult een contrastekker moeten kopen,’ stelt de gestudeerde voor. Hij legt me omstandig uit hoe dat ding eruit ziet en dat hij waterdicht moet zijn.
‘En die zet ik aan dat snoer?’ Ik wijs naar het snoer op de grond.
‘Uhm, ja, misschien hebben ze een stekker met een draad eraan. Dan maakt u dat snoer vast aan die schakelaar.’ Hij wijst ver boven mijn hoofd naar de schakelaar waar ik met mijn stramme botten niet zo makkelijk bij kan.
‘Weet je wat? Maak jij die draad maar even opnieuw vast daarboven, dan kan ik hier op werkhoogte een schakelaar eraan zetten. Hoe lijkt je dat?’
Hij kijkt me teleurgesteld aan. Het is al na zevenen en ik ben niet eens de laatste klant. Morrend zet hij de bruine en de blauwe draad weer vast.

Ik volg zijn verrichtingen van beneden. ‘En de gestreepte? Zou je die ook niet vastzetten?’
‘Dat hoeft niet. Hij doet het ook wel met twee draden.’
‘Dat is de aardedraad, jongen. Zonder die draad is hij niet geaard,’ leg ik hem uit.
‘Niet geaard,’ herhaalt de jongste peinzend.
De oudste zet de derde draad ook vast. Ze vertrekken met de oude machine.

Deskundig

Ik snel naar de bouwmarkt en haal een contrastekker die ik vastmaak. Zowaar, hij doet het. Ik ben helemaal trots op mijn bijdrage. Ik pak de leesbundel die ik erbij gekregen heb en bestudeer hoe ik de machine moet bedienen. Op de eerste pagina staat met dikke rode letters:
“Let op! Laat uw wasmachine altijd installeren door een deskundige medewerker van uw leverancier. Foute installatie kan tot levensgevaarlijke situaties leiden.”

woensdag 26 december 2012

Waar is Bram?

De dag voor kerst wandelde ik met mijn honden in het bos. Uit een coniferenhaagje verderop - daar speciaal met dat doel geplant - klonk een geweerschot: jagers! Ik bewoog mijn ultragrote witte paraplu maar eens opvallend op en neer, zodat ze mij en de honden niet voor loslopend wild aan zouden zien. Jagers en ik, we zullen elkaar nooit begrijpen. Wat is nou de lol van het neerknallen van een prachtig dier. En wat voor verschil maakt het dan nog als je van een fazant overgaat naar haas, naar een ree, naar een hert, naar een mens misschien?
Nee, een mens mag niet, daar heeft u gelijk in, al doen sommige 'jagers' het toch.

Bij de tweede knal zag ik twee reeën vluchten, naar een bosje in mijn buurt. Daar waren ze echter nog niet veilig. Ik liep met de honden in een boog om hen heen en toen ik daar was lijnde ik Loeky aan. Hij heeft nog steeds de vreselijke asielgewoonte, ondanks langdurige kattentherapie met YouTubefilmpjes om tekeer te gaan tegen katten. Dus ik fluisterde dat ik in de bosjes een poes zag. Luid blaffend stoof hij erop af zo ver zijn lijn reikte.
De reeën op hun beurt stoven het bosje uit en vluchtten naar het dichte begroeide sparrenbos, een stukje verderop. Gevolgd door drie dikke hazen. Dat was mijn bedoeling.
De jagers, vleugellam gemaakt door een mens in hun schootsveld, hadden het nakijken.
Toen ik hen passeerde groette ik vriendelijk.
Ik zag dat een van hen een telefoon aan het oor hield. Ik stelde me zo voor dat hij zijn vrouw belde die op dat moment kerstinkopen deed bij de super. 'Neem maar zo'n kalkoending mee, vrouw, want het wordt niets meer vanmiddag,' zou hij kunnen zeggen.

Vanaf dat moment vraag ik me af waar Bram nu is. Ik schreef al eerder over hem, klik hier.
Elke nacht stond Bram ijverig met zijn gewei te schrapen aan de bomen achter mijn tent. 's Morgens keek hij me stomverbaasd aan als ik met de honden uit de tent kwam rollen. Op zijn gemakkie wandelde hij dan naar de boomgaard, een tiental meters verderop om daar in het lange gras te gaan liggen met zijn twee hertenvrienden. Aan de geweien te zien allebei een stuk jonger dan hij.
Elk jaar is het weer spannend of Bram de kerstdis overleefd heeft. Want zodra een dier een naam krijgt, raak je aan hem gehecht. Wil je niet meer dat hem iets overkomt.
Het is te ver om even te gaan kijken of hij zich goed heeft verschanst tussen de appelboompjes.

Misschien zit er in Zeeland nu een familie te 'genieten' van een feestdis met een heerlijk stukje Bram. Eindelijk geschoten door een jager en gedeeld met heel veel vrienden en familie, want van Bram kan een heel kindertehuis een aantal dagen eten.
En dan zullen wij hem volgende zomer missen op de camping.
Maar ik hoop zo ontzettend dat hij het gered heeft! En dat hij mij volgend jaar weer uit mijn slaap houdt met zijn geschraap en geknaag.

Ik hoop ook zo ontzettend dat steeds meer mensen zullen gaan kiezen voor een diervriendelijke kerst. Want ook die plofkalkoen hoort niet op tafel.