Georgië/Armenië 28. Armenië, een wijnland.

Hoor ik u nu zuchten? Alweer een kerk? Nou, denk dan eens aan ons, we moesten elke dag wel minstens 1 kerk bezichtigen. Maar ze liggen altijd op de meest prachtige plaatsen, dus dat is een genot. De omgeving en de buitenkant zijn mooi. Binnen zijn ze vaak niet meer dan een stenen wand met soms een beeltenis op een altaar.

De illustraties zijn van Momik, een beroemde Armeense beeldhouwer, architect en illustrator uit de 13e en 14e eeuw. Bij de kerk was een klein museumpje met zijn werk.

Vooruit dan, ook een inkijkje in ons drankmisbruik, Armenië is tenslotte een echt wijnland, ook al hebben de Sovjets destijds veel van de wijngaarden vernietigd. In de wijnkelder proefden we onszelf  al onder tafel rond het middaguur.
En toen moesten we nog gaan dranklunchen op het marktje vlakbij Iran, waar de wijn verkocht wordt in colaflessen voor de Iraniërs die geen drank mogen invoeren. Ook staan er volop zelfgemaakte vodka en vruchtenwijnen. Dat smaakte naar meer! We namen wat 'colaflessen' mee. Omgerekend een euro per anderhalve liter. 's Avonds gaf dat wat hilariteit op ons terras, soms werden de echte colaflessen en de vermeende colaflessen verwisseld bij het inschenken.

Op de volgende foto zien we (je moet goed kijken) voor het eerst een glimp van de Ararat met de sneeuwtop. De hoogste en heiligste berg van Armenië. Jammer genoeg ligt hij nu in Turkije omdat West-Armenië geen Armenië meer is. Genocide en het verdrijven van de Armeniërs van hun grondgebied, het blijft een open wond.
De berg is heilig omdat de ark van Noach daarop gestrand is toen het water na de zondvloed weer ging zakken.
De berg is een nationaal symbool van Armenië en staat ook in het wapen. Maar ze kunnen er alleen van een afstand naar kijken. Onder andere ook vanuit de hoofdstad Yerevan. De grens met Turkije is hermetisch gesloten. Sommige mensen maken een omweg via Georgië om er toch te komen.

Georgië/Armenië 27 Een mooie Tweede Pinksterdag

Op pad maar weer.
Natuurlijk raken we weer verstrikt in een kudde of wat onderweg, maar dat went.
We bezoeken een project waar vrouwen leren met wol te werken en door de verkoop een bestaan opbouwen en gaan naar het Armeense Stonehenge. Waar de mensen weinig respect hebben voor de oude stenen, ze lopen er gewoon bovenop. Maar het vogeltje kwinkeleert er dan weer wel leuk.

Georgië/Armenië 26 Een eerste Pinksterdag

En wat doe je dan verder op zo'n eerste Pinksterdag na die lange boswandeling?

Je geniet van het uitzicht uit je hotelkamerraam, je slentert door het stadje, drinkt desgewenst een koffie of cola uit de automaat op straat wegens gebrek aan terrasjes, je bewondert een oude fabriek, leert een spelletje van de mannen, bezoekt een kapper waar twee meiden je voor 2 euro weer helemaal in model brengen (kost een uur maar dan heb je ook veel lol omdat zij jou niet verstaan en andersom) je eet eens wat in het restaurantje boven de rivier en sluit af met een water- en lichtconcert.
Dat was een heel mooie Pinksterdag in Armenië.

Georgië/Armenië 25. Een wandeling in de bergen.

Het zouden slechts vier kilometers zijn, volgens de reisleider. De mooie wandeling van de oude kerk (alweer een) boven op een berg naar het oude fort ietsje lager en dan verder naar het dorp. Het werden er negen, maar dan heb je ook wat. Gewapend met stokken en braces kwam ik strompelend beneden.
Maar eerst gingen we langs de mooie bloemen, langs de picknickplaats waar de jongetjes speelden met op afstand bestuurbare tanks (waar leren ze dat?), langs de boomgaard met het oude huisje waar de kindertjes ons prettig gezelschap vonden, langs de oude man die ons trots een (bijna onbegaanbaar) binnenpaadje wees naar het fort waar hij vervolgens zo trots vertelde dat we bijna dachten dat hij het zelf gebouwd had. Misschien zei hij dat ook want we verstonden hem niet.
Ook nog langs het mooie uitzicht op het stadje met de flats, langs het wapperende wasgoed aan die flats en zo kwamen we toch nog beneden.