Smelten voor een klein ventje!

Altijd weer spannend als je je tekst uit handen geeft aan een illustrator. Hoe zal hij/zij het lezen en hoe ziet zij/hij de hoofdpersoon? Nu had ik voor mijn Willewetedeel 'Naar het ziekenhuis' natuurlijk een fantastische illustrator toegewezen gekregen van de uitgever: Marjolein Hund
Vol verwachting keek ik uit naar haar eerste schetsen. Ze stuurde me een sfeerillustratie van het kereltje Stef. Stef is een beetje zielig, want hij moet naar het ziekenhuis om buisjes in zijn oren te laten zetten. Uiteraard moet zijn steun en toeverlaat Beer dan mee.
Of ik akkoord kon gaan met deze 'Stef'?
Daar hoefde ik niet lang over na te denken: ik zag hem en ik smolt meteen. Wat een lief kereltje en wat past hij goed in het verhaal!
Deze week stuurde ze me al wat meer schetsen voor het boek en ik kan alleen maar zeggen: het wordt weer fabeltastisch mooi! Blij, blij dus!

Tamhertendag

Afgelopen week kampeerde ik op het mooiste plekje van Nederland. Ik verklap niet in het openbaar waar dat is, de boomgaardcamping heeft namelijk maar tien plekken die verhuurd worden, dus het moet niet zo snel vol zitten dat ik geen plek meer kan krijgen.

Naast de toeristen verblijven er op de camping ook een paar los-vaste bewoners: de damherten. Zoals Bram. Een machtig mooie bok die overdag veel in het lange gras ligt, samen met een paar jongere bokken, en 's avonds komt snoepen van de appels achter de tent. Als je in de schemering te lang blijft borrelen voor de tent, staat hij stampvoetend achter je. In de nacht kan hij urenlang schijngevechten uitvoeren met een van zijn maatjes, waarbij de kletterende geweien de campinggasten uit de slaap houden. Of hij trekt er eens een uurtje voor uit om zijn gewei krakend te schuren aan de dichtsbijzijnde boom.

Het is een wild hert, niets belemmert hem in zijn tocht naar het belendende bos, maar hij verkiest de camping boven het bos, waar het overigens al bommetjevol is met andere herten en reeën. Op de foto zie je Bram in de ochtend bij de tent en even daarna zag ik de andere herten staan en liggen net buiten de poort van de camping. Het was blijkbaar hertendag.
Zowel Bram als de herten in het bos gaan er niet eens vandoor als ik met de honden langswandel. Ze gaan gewoon een stukje verderop liggen. Zoals bij veel toeristen bruist in mij nog steeds het jagersbloed. Als ik een groep herten spot, wil ik ze ook schieten, met de camera dan wel te verstaan.

Toen we op een avond in het pikkedonker terugkwamen van een strandtent (geloof me of niet: er staan daar echt geen lantaarnpalen in het bos, waar kom je dat nog tegen in Nederland!) waarschuwde een familie uit de buurt ons om niet te gaan fietsen (wat we natuurlijk toch deden). Zeker niet omdat ik twee honden in de manden op de fiets had en daardoor niet bepaald wendbaar was. We konden wel eens 'overlopen' worden door het wild. 'Kijk vooral uit voor de Tamherten', sprak de zoon des families die er allang niets meer aan vond blijkbaar. 'In de winter schieten ze de helft wel weer af,' voegde hij er geruststellend aan toe.
De hele hobbelige en bochtige, stikdonkere weg (met overstekende egels en een enkele ree) naar huis moest ik daaraan denken. Die prachtige beesten straks in een chique restaurant op het bord...
Waarschijnlijk komt er binnenkort een bord te staan aan de rand van het bos: 'Hier groeien in alle rust de lekkerste hertenbiefstukjes van Zeeland'.

I'm in heaven!

‘I’m in heaven!’

Ships, nou was ik het weer vergeten. Wekenlang deed ik mijn boodschappen al niet meer op het fietsje bij de Albert Heijn in de buurt, maar reed ik een keer per week met de auto naar de Jumbo om voor een hele week in te slaan. Reden: de kolereherrie bij onze Albert Heijn.
Of de muziek niet wat zachter kon, vroeg ik eens aan het bedeesde kassameisje. Dat wist ze niet. Ze deed alleen de kassa.
En ze had duidelijk de cursus klantvriendelijkheid nog niet gevolgd.
Of de muziek niet wat zachter kon, vroeg ik toen maar aan het meisje van de servicebalie. Maar de service beperkte zicht tot: ‘Daar heeft nog nooit iemand om gevraagd!’ Kortom: ik was een zeur.

Ik probeerde het nog een keer een paar dagen later. Misschien was de muziek maar af en toe zo hard, of had ik een slechte dag. Toen. Toen ik erover durfde te zeuren.

Maar weer was de muziek kolerehard en omdat we een of ander sportevenement hadden was het ook nogal Nederlandstalig over kampioen worden en zo. Brrrr.
Of het niet wat zachter kon, vroeg ik nog maar eens. Nee, dat kon niet, want de muziek stond naar zijn idee helemaal niet hard, antwoordde de jongen van de groenten. Die ook nog niet op cursus was geweest.
Dus besloot ik voortaan de AH links te laten liggen en de Jumbo te bezoeken. Tot ik het vandaag even vergat.

‘I’m in heaven, i’m in heaven!’ tettert een ongetwijfeld knappe jongeman met een lage heupbroek en een overhemd met openvallende knoopjes in mijn oor. Ik ken hem overigens niet, ik ken geen enkele hedendaagse zanger. Elvis en The Beatles, ja daar kun je me nog voor wakker maken. Maar deze jongen? Volgens mij kan hij niet eens zingen.

‘Zijn de fairtradebananen op?’ gil ik in het oor van de groentejongen.
Hij wijst me zwijgend het schap waar ze liggen. Precies onder de geluidsbox van mister ‘I’m in heaven’. Ik gris er wat mee, pak een bloemkool (boontjes in een zak doen duurt te lang) en snel door de geluidsluwe zone van de rijst en spaghetti naar het oorverdovende lawaai bij de rode wijn. Eentje maar, snel weer verder.
Mijn reisje door de super wordt zo wel met een kwartier minstens bekort. Beschuiten? Kan over een paar dagen nog wel. Yoghurt? Het voorste pak maar snel. Inmiddels zijn we bij ‘I want you, you, you, only you,’ aanbeland. Ja, ja, denk ik. Ik hoor je volgend jaar nog wel een keer als ze jou weer ingeruild heeft voor een andere knappe zanger en jij je volgende depri-hit schrijft.
Bij de kassa ga ik demonstratief met mijn handen over mijn oren staan tijdens het wachten.
Ik probeer het daarna nog een keer bij de servicebalie: ‘Waarom staat die koleremuziek zo hard?’ Deze keer tref ik iemand die de cursus wel heeft gevolgd. ‘Wat vervelend voor u, mevrouw, dat het u hindert,’ zegt hij.
‘Maar kan er ook wat aan gedaan worden?’ vraag ik hoopvol.
‘Ik zou het graag willen oplossen voor u. Maar dat mag ik helaas niet doen. Het hoofdkantoor bepaalt welke band wordt gedraaid en hoe hard hij moet staan. Zodat niemand onze reclameboodschappen kan missen.’
Kijk, dat is tenminste helder. Het is dus hoofdkantoorterreur. Ongetwijfeld is daar op de marketingafdeling iemand komen werken die in zijn woeste jaren in een rockband speelde en nu in een duur pak en halfdoof bedenkt hoe hard de muziek overal in het land moet staan.

Nou sorry, dan maar naar de Jumbo voortaan, waar waarschijnlijk op het hoofdkantoor nog een oude knakker zit die beslist dat het wel een tandje zachter mag.

Ja, dat heet werk!

'Werk jij nog wel eens?'
Die vraag wordt me vaak gesteld als mensen me te vaak (met een laptop of een schrift) zien zitten in de bossen van Oostkapelle of aan de oever van de Dommel. Of als ze me zien rondhobbelen in de manege in de buurt of juist op een paardenranche op Texel. Of ik zit zomaar ineens op een terras in Amsterdam.
Ja, mensen, ik kan jullie geruststellen, ik werk hard al ziet het er niet zo uit. Elk jaar streef ik naar vijf nieuwe boeken en dit jaar kom ik daar wel overheen. Alles wat je ziet, is dus waarschijnlijk een noodzakelijk kwaad voor mijn boeken. Werk, werk, werk! Research heet dat of inspiratie opdoen of creatief werken of desnoods: netwerken.
Sinds ik schrijf, heb ik het mooiste beroep van de wereld!

Afgelopen week bezocht ik de Tubbergse Paardendagen. Jawel, u raadt het al, werk!
Ik keek onder andere een hele dag naar de kont van dit geweldige paard: Emma.
Ziet het er niet uit als hard werken?
Ik zong daarbij Blanche en zijn peird . Een schitterend vergeten lied van Willem Vermandere, waar je helemaal relaxed van wordt. ("Dat is voor die twee toch zo simpel 't geluk. Ze verstaan mekaar met nen simpele judjuk.")
Bedankt Emma, voor het geduldig trekken van de kar de hele dag, zodat ik van het uitzicht kon genieten. Bedankt Lisette en Andre, dat ik met jullie mee mocht!
O ja, sorry nog dat ik de enige taak die ik had niet naar behoren vervulde.
(Vertel het niet verder, maar ik verloor halverwege, in de blub van een modderpassage de stempelkaart waar ik op zou passen!)

Ik leerde hoe mennen in zijn werk gaat en hoe leuk en ontspannen dat is. Zodat mijn Paardenmeiden in deel 8 ook eens kunnen gaan mennen!
Ook geleerd op die dag: tanden poetsen bij je paard doe je gewoon door de broeskop van de slang (waarmee je haar lekker afspuit na de rit) in de mond te stoppen! Emma genoot!
Zie je wel: research.

Gebeurt er nog wat?

De opmerkzame lezer zal gezien hebben dat er de laatste tijd weinig nieuws op mijn website vermeld werd. Daar komt verandering in, hij wordt binnenkort gereviseerd!

Maar dat jullie niet denken dat er in de tussentijd niet gewerkt wordt! Vandaar alvast een overzicht van (snel tot over een tijd) te verwachten zaken:

* Allereerst is net het boek Thuis van www.silviebuenen.nl en mij uitgekomen. We zijn er allebei superblij mee!



* Dan volgt alweer snel (september of oktober)Naar de manege, het prentenboek in de WilleWete-serie dat Margot Senden zo prachtig illustreerde. Een prentenboek over maneges en paarden voor kinderen van ongeveer 4 tot 6 jaar. Het is op een haar na klaar.

* In het voorjaar volgt een nieuw deel in de Willewete-serie. Naar het ziekenhuis is net 'proefgeluisterd' door Stef van 3 en Niek van 5. Ze hebben het bijna helemaal goedgekeurd. Vooral de kleurtjes gips en de cliniclowns stelden ze erg op prijs. Marjolein Hund gaat het illustreren en daar heb ik al hoge verwachtingen van.

* Ondertussen schrijf ik driftig verder aan Paniek om Jumper dat in januari 2013 gaat verschijnen. De helft staat op papier en het wordt een tranentrekker. Wees voorbereid!

* Het eerste deel van de ponyserie over Kai en Kira hoeft 'alleen nog maar' geillustreerd te worden en dan kan het ook in november in de winkels liggen. Een combinatie van foto's en illustraties gaat dat worden. Vast heel mooi!

* Dan verschijnt er (waarschijnlijk in januari of februari) een nieuw boek van me in de serie Gestreepte Boekjes. Een daverend onweer gaat over twee kinderen die in hun kano afgedwaald zijn van de groep en in een vreselijk noodweer terechtkomen.

* En ondertussen is er nog een stagiaire heel hard aan het werk om een verhaal van me te illustreren. Over dat geheime project vertel ik over een tijdje meer.

* En o ja, er is nog een 'nieuwe' uitgever bezig met de redactie van een 12-plusboek. Dat geheime project verschijnt waarschijnlijk ook dit najaar. Niet vergeten, dat was ook nog zo...

* De mensen die 'Zusje, dat ben ik' wilden lezen, maar niet meer zulke goede ogen hebben kunnen blij zijn dat van 'Zusje' binnenkort een luisterboek verschijnt. Ook voor alle mensen die nog goed kunnen lezen, maar liever luisteren.

Dat is dacht ik voorlopig toch een prachtig lijstje om mij van de straat te houden? Niet dan?



Meeleescd's

Uitgeverij Bontekoe maakt van Makkelijk Lezenboeken meeleescd's. Deze cd's die voorgelezen worden in het leestempo van de lezer en waarbij elke klank apart uitgesproken wordt, zijn bedoeld voor kinderen die moeite hebben met lezen. Terwijl ze een boek lezen, luisteren ze tegelijk naar de tekst. Daardoor gaat het lezen steeds makkelijker.
De cd's zijn dus niet bedoeld als luistercd, zonder het boek erbij. Daarvoor gaat het voorlezen te traag.
Er zijn net weer twee meeleescd's van boeken die van mij uitgegeven werden in de Kokkelreeks van de persen gerold: Verstopt en Bats Boem Baf. Van Een held in pyjama was er al langer een meeleescd.

En toen kwam alles toch nog goed

Als je op de laatste bladzijde van je boek zo'n schitterend plaatje kunt laten zien aan je lezers, dan denk ik dat ze met een blij gevoel het boek dichtslaan. (Klik op het plaatje voor een vergroting). Stagiaire Silvie Buenen maakte ook uiteraard deze illustratie voor ons boek Thuis. Een soms schrijnend, soms humoristisch, soms warm verhaal over het meisje Olly dat niet weet waar en bij wie ze thuishoort.
Aan het einde heeft ze (voorlopig) haar plekje gevonden. Zoals je waarschijnlijk uit de illustratie kunt oppikken.

Silvie is nu nog even aan het stoeien met de vormgeving (want dat gaat deze creatieve duizendpoot ook zelf aanpakken) en dan kan het boek naar de drukker.
Ons eerste plan was een kleine oplage, alleen voor onszelf, maar de reacties zijn zo juichend en de bestellingen rolden binnen, dus het worden echt een heleboel dozen boeken die straks worden afgeleverd!
Bestellen kan natuurlijk nog, de drukpers rolt nog (net) niet. Graag zelfs.