Vaarwel, lieve Liesje!

Zo'n 10 jaar geleden haalde ik hondje Zjors uit het asiel en startte ik met schrijven. Die twee dingen hadden met elkaar te maken, want ik schreef over Zjors. Liesbeth/Liesje, toentertijd mijn overbuurvrouw, hielp mij met Zjors. Zij kreeg het voor elkaar om hem te ontdoen van al zijn klitten, ik mocht dat niet van hem. Eindeloos kamde ze hem, zittend op de bank. Hypnotiserend rinkelend, want altijd behangen met vele zilveren armbanden. We fietsten en wandelden en praatten en zwommen. We zwommen veel in een natuurplas waar dat niet mocht. Want we waren samen goed in dingen die niet mochten.

Ik schreef mijn boek over Zjors en zij las het.
'Is dit het beste wat je kunt?' vroeg ze op de haar bekende "diplomatieke" wijze.
Dat was het.
'Laat dan maar zitten,' zei ze en ze had gelijk.

Ik verhuisde en we wandelden niet meer dagelijks, maar af en toe. De plas waar we zo graag zwommen werd hermetisch afgesloten, maar dat lag niet aan ons.
We verloren elkaar regelmatig uit het oog en vonden elkaar even zo vaak weer terug. Dan belden we:
'Hé, Netjo!'
'Hé, Liesje!'
En voort gingen we weer.

Toen Nazrina een boek wilde illustreren had ik niets meer liggen, behalve dit. Ik kortte het in, herschreef hele scenes en toen begon het wat te lijken. Inmiddels was Liesje ziek geworden en we wisten dat het slecht met haar zou aflopen.
Tijd dus om dit boek toch eens af te maken, Liesje speelde er een rol in. Uiteraard zou ik het aan haar opdragen.

Ongeveer tegelijk met de mail van de drukker dat het boek in productie was genomen, kwam het telefoontje 's avonds dat het opeens erg slecht ging met Liesje en dat ze waarschijnlijk snel zou overlijden. Ik ging er meteen de volgende ochtend heen. Ze was weer bij kennis maar erg in de war. Ik probeerde haar uit te leggen dat het boek bijna klaar was en dat het aan haar was opgedragen. Dat kwam niet over. Zjors herinnerde ze zich ook niet meer, maar haar ogen gingen wel glimmen bij de herinnering aan alle wandelingen en fietstochten die we samen met de honden maakten.
Op het moment dat het boek bij me arriveerde was Liesje in slaap gebracht omdat haar pijn niet meer te dragen was.

Ik stel me ons gesprek voor als ze het boek nog had kunnen ontvangen.
'Hé Netjo, dat is aardig van je, maar wat moet ik ermee?' zou ze waarschijnlijk gezegd hebben.
'Hoezo, wat moet ik ermee?' zou ik teleurgesteld antwoorden. 'Dat is toch leuk, kijk dan, hier staat dat het is opgedragen aan jou.'
'Heb ik daar wat aan? Moet dat boek straks mee in de kist misschien?' zou ze me vragen. Want aan directheid geen gebrek bij haar. Dat was ook haar grote charme. :-)
En daarna zouden we samen daverend gelachen hebben om mijn beteuterde gezicht.
Maar zo ging het niet.

Gisteren is lieve Liesje in alle rust overleden.
Vaarwel lieverd!

Elk nadeel hep zijn voordeel...

... dacht ik toen het regende en het geen wandelweer bleek te zijn. De kleuren van bloemen komen dan veel mooier uit dan in de zon. En met een beetje mazzel houden ze de druppels vast, en dan krijg je prachtige plaatjes. Blije klaproos in de tuin van vriendin Tineke.
Klik op de foto voor een vergroting.

In blijde verwachting

Afgelopen winter schreef ik me een slag in de rondte. En dan komt er een paar maanden later natuurlijk ineens een berg werk op me af: zetproeven bekijken. Wat is dat leuk! Voor het eerst zag ik de illustraties en ik werd er helemaal blij van.
Ze zijn nu naar de drukker, dus een spannend afwachtmoment!
De drie boeken van uitgeverij Deltas gaan in augustus waarschijnlijk het levenslicht zien:

* Zing, Goma, zing!
* Superhond Spiky
* Tractor Thijs

Drie boeken die zo ongeveer voor groep 6 geschikt zijn. Boeken met veel kleurenillustraties.
Het eerste boek met drie meiden in de hoofdrol, ze doen een dans- en zangauditie waar iets helemaal fout loopt en waar een spannend avontuur door ontstaat.
Het tweede boek met drie meiden, een superhond en een boshut en gestolen dieren. Ook retespannend!
Boek drie met een hoofdrol voor een jongen en een antieke tractor. En ook een vriendinnetje en een wedstrijd:-) Voor al die jongens die gek zijn op alles wat gromt en rijdt.

De illustraties zijn (in dezelfde volgorde) van Eefje Kuijl, Emilie Timmermans en Mark Janssen. Hier van elk boek alvast een voorproefje.

En daar is Zjors!

Nazrina Rodjan heeft heel hard gewerkt tijdens haar illustratiestage en het resultaat mag er zijn! Vandaag zijn de bestanden klaar en goedgekeurd en geprezen en dat betekent dat het boek nu naar de drukker kan. Naar Pumbo, waar ik altijd kleine oplages voor mezelf bestel. Goede service, altijd bereidwillig om te helpen en een goede prijs als je maar enkele exemplaren wenst. En geen kleine lettertjes waardoor je met je boek aan hen vastzit. Zo hoort een POD-drukker te werken volgens mij.
In eerste instantie hebben we het alleen gemaakt voor onszelf, maar mocht er iemand zijn die het graag wil lezen/bestellen dan kan Nazrina het altijd op 'bestelbaar' zetten. Mail haar of mij dan even.
Misschien dat we het nog ergens aanbieden voor een grotere druk en verspreiding.

Ik ben er blij mee, het is erg mooi geworden. Behalve mijn honden speel ik zelf natuurlijk ook 'geromantiseerd' een rol in het boek. En het doet me deugd hoe ik nu 'te boek' sta :-)
Bedankt Nazrina voor je mooie werk!

De dag dat mijn broertje verdween

Zo'n anderhalf jaar geleden schreef ik dit blog . Vrijwel meteen had ik een verhaal paraat in mijn hoofd over het meisje in dit blog en haar broertje op deze foto. Of het echt haar broertje is weet ik niet, het zou zo kunnen zijn. Het zou ook evengoed niet zo kunnen zijn.
Het verhaal bleef sudderen in mijn hoofd, maar deadlines van series en afspraken met uitgevers doorkruisten het verhaal. Zo gaan die dingen. Het is tenslotte veiliger een verhaal te schrijven waar een uitgever op zit te wachten dan een waarvan ik wel kan denken dat het fantastisch is, maar waarvan ik nog niet weet welke uitgever ik daarvan kan overtuigen.
Nu er wat ruis op de lijn is gekomen wat betreft andere opdrachten, ontstond er ruimte in mijn hoofd en in mijn agenda om dit idee eens serieus aan te pakken.
En meteen toen ik het document aanmaakte dat als werktitel kreeg: 'De dag dat mijn broertje verdween' begonnen de woorden te stromen. Wat is dat leuk om weer eens iets te schrijven waarvan ik nog niet weet waartoe het zal leiden. Iets dat als een impuls mijn hoofd binnen plopte en er nu uit mag.
Nieuwsgierig naar een voorlopig stukje uit het eerste hoofdstuk?

Maar hij kwam niet terug die dag.

En ook de daaropvolgende dagen niet.

Hij kwam niet en hij werd niet gevonden door mijn vader en zijn vrienden die met hun oude rammelende pick-uptrucks de woestijn uitkamden.

Hij leek van de aardbodem verdwenen, net als zijn ezel. Het trouwe dier dat hem noodlottig zou worden. De ezel die, als je het zuiver beschouwde, de dood op zijn geweten had.

Misschien omdat Samer te veel van hem hield.

Misschien omdat hij hem te veel vrijheid gaf.

Wie zal het zeggen?

Kortom, ik zoek een uitgever voor een spannend verhaal met een exotisch tintje dat zich afspeelt in de oude stad Petra in Jordanië. Verteld door de ogen van een zusje over een jongen en zijn ezel die de dood van een toerist ogenschijnlijk op hun geweten hebben. 

Nee, dat konden ze niet leveren.

Drie stoere nerds achter de toonbank bij de elektronicazaak.
Nee, ze konden me niet helpen.
Nee, echt, wat ik wilde, dat was zo 2006! Dat konden ze niet leveren en werkelijk waar, dat zou ik in heel Nederland niet meer kunnen bestellen. Al lang niet meer.
Of ik misschien een nieuw fototoestel wilde kopen? Ze hadden er best aardige en heel niet duur.
Nee, ik wilde geen nieuw toestel. Ik wilde gewoon een grotere of een extra SD-kaart voor mijn verder fabeltastische toestel. Ik ben eraan gehecht.
Ze keken me gedrieën meewarig aan.
'Jullie denken zeker: daar heb je er weer zo een van voor de oorlog,' zeg ik beledigd.
'Nee, mevrouw, van u zeg ik verder niks, maar uw toestel, echt dat is te oud!'
'Het is acht jaar oud, dus dat vind ik nou niet echt antiek.'

Afijn, een SD-kaart hadden ze wel, een heleboel zelfs, maar geen gewone, alleen maar van die extra snelle SDHC. En dat pikt mijn toestel niet. Ik moet gewoon een ouderwetse lekkere slome.
Ik raakte verder aan de praat over de fotoboeken op megaformaat die ik altijd maak van mijn fantastische foto's. Met verhalen erbij en dat alles mooi kunstzinnig gemixt.
'Doet u dat zelf? Kunt u dat?' vroeg de ene nerd.
'Ja, waarom zou ik dat niet kunnen? Ik ben wel grijs, maar heel niet dom!'
'Is dat dan wel mooi, zo'n digitaal album?'
Ik keek hem verbaasd aan. Natuurlijk kun je die net zo mooi maken als je zelf wilt. Ik maak altijd albums van 40 bij 40 en blaas mijn foto's dan moeiteloos op over twee bladzijden. Daar zijn ze scherp genoeg voor. Ik had net nog een mooi tulpenalbum gemaakt, vertelde ik hem.
Toen kwam zijn verhaal: binnenkort ging hij trouwen. En daarbij lieten ze natuurlijk foto's maken. Die werden dan digitaal bewerkt, maar daarna lieten ze die afdrukken. En dan, hadden ze afgesproken, zouden ze die foto's gewoon ouderwets in een album plakken. Want alleen dan kreeg je toch het echte ouderwetse albumgevoel.
Ik keek hem eens fronsend aan. 'Misschien is dat wel erg 2006,' dacht ik hardop voordat ik de winkeldeur opentrok en naar buiten stapte.

Ze kan het!

Nazrina Rodjan illustreert op dit moment tijdens haar stage een verhaal over mijn honden Zjors en Dunya (die in het verhaal Sjef heet en in het echt al een paar jaar dood is) Zie dit stukje voor de oorsprong van het verhaal. En ze doet dat gedegen en goed. Ik word al helemaal blij van alleen maar haar karakterschetsen. Ze weet de honden zo treffend neer te zetten met hun verschillende karakters. Zjors, onschuldig ogend, maar o zo'n boef. Sjef afwachtend en onzeker vanwege die nieuwe wervelwind die zijn leven binnenstormde.

Dit gaat vast fantastisch worden!
Zie hier weer wat leuke plaatjes van de twee honden.
Het blog waarop ze haar vorderingen bijhoudt vind je hier: klik