Kirgizië 2 - Bankjes in de stad

Op onze eerste dag in Bishkek wandelden we door het centrale park van de stad. Daar fotografeerde ik enkele bewoners die verkoeling zochten op de bankjes onder de bomen. Geld om ze op te knappen is er niet, zoals bij zoveel zaken in het land.

Of ik, vanwege de hitte, in mijn (niet te korte) rokje mee naar de stad kon, vroeg ik mijn gids. Het is tenslotte een (gematigd) islamitisch land. Dat was geen probleem, vertelde ze me. 'If you feel comfortable in it, you can do it'. Uit haar blik las ik: maar ik zou er never nooit zo bij gaan lopen!
Ondanks dat 75% van de bevolking moslim is, zag ik in tien dagen slechts drie hoofddoekjes (naast de hoofddoeken die de vrouwen in dorpen droegen tegen het stof) en vrijwel nergens zag ik gesluierde mensen of boerka's.
Nadat het land zich ontworsteld had aan de Sovjet Unie bezat het land slechts drie grote moskeeën. Inmiddels staat er echter een moskee in elk dorp en diverse in elke stad. Er staan inmiddels meer moskeeën dan scholen in het land, zegt men. Men is bang voor oprukkende islamterreur, maar tot op heden valt het mij als bezoeker reuze mee. De oproepen voor gebed heb ik nauwelijks gehoord. Mensen deden niet massaal mee aan de ramadan, al viel het wel op dat ook hier het veelal de jongeren zijn die zich wel als een 'echte moslim' proberen te gedragen en die dus meedoen aan de ramadan.
Ik was blij dat onze jonge chauffeur al een van de eerste reisdagen een fout maakte door niet wakker te worden om te eten om drie uur 's nachts, waardoor hij de ramadan volledig af moest breken. Het waren bloedhete dagen en lange tochten en dan is een chauffeur die van vier uur 's ochtends tot acht uur 's avonds geen druppel water drinkt geen gelukkige combinatie met de slechte wegen in het land. Waar ook nog eens op alle mogelijke onverwachte momenten een koe, een schaap of een paard oversteekt.

Kirgizië 1 - Wat een prachtig land!

Net terug uit dit onvergetelijke land probeer ik ervaringen te vangen in woord en beeld. Wat een fantastisch land is Kirgistan oftewel Kirgizië.
Herkenbaar als ex-Sovjetstaat door de treurige flats hier en daar, de kolchozen die haveloos achterbleven in het landschap en de instortende fabrieken. Maar die aanblikken overheersen zeker niet.



Mooie steden vind je er niet. De steden zijn recent gebouwd, vanuit hun historie trokken de mensen met hun kuddes als nomaden door het land met in de lange koude winter een vast onderkomen in stallen en vestigden ze zich niet in grote gemeenschappen.

Ik vertel in mijn blogs lukraak over wat me opviel, verbaasde of verraste. Ik herhaal vaak de woorden van mijn gids of andere mensen die ik sprak zonder ze te verder te kunnen verifiëren. Er is een redelijke persvrijheid, Kirgizië is een republiek met een president die niet al te veel aandacht vraagt (er is nergens een beeld of foto van hem te zien), de mensen kunnen vrijelijk met ons als toeristen praten. Veel jonge mensen spreken Engels of Duits. Op het voortgezet onderwijs moeten ze een van deze twee talen leren, naast het Kirgizisch en Russisch. Dat vrijwel iedereen Russisch spreekt komt mede doordat het land geen geld heeft om de schoolboeken te vervangen die traditioneel Russisch waren.

De jonge hoofdstad Bishkek of Bisjkek bevat dan ook niet meer dan een handvol bezienswaardige gebouwen en is zeer overzichtelijk ingedeeld in straten die Noord- Zuid lopen of Oost- West in keurige blokjes. In het centrum zijn de straten 'een soort van' geasfalteerd. Kom je iets buiten de hoofdstraten dan rijd je op stoffige zandwegen met heel veel kuilen. Heel veel straten in Bishkek worden op dit moment opnieuw geasfalteerd, maar ondertussen slalomt het verkeer er gewoon, tussen de wegwerkers door, verder op het grind en het zand. Zo ook op de enkele grote wegen buiten de stad. Een weg afsluiten is onmogelijk, want er zijn geen omleidingen mogelijk als er maar 1 weg van A naar B gaat. De vaste grap in onze minibus was dan ook steeds: de weg is weer weg. Stuurmanskunst is vereist als je hier wilt rijden.
Bishkek met zijn wijken en bijbehorende dorpen heeft ongeveer 1,2 miljoen inwoners, van de zes miljoen mensen die er wonen in Kirgizië. Omdat er maar enkele flats staan en het merendeel van de mensen in vrijstaande huisjes woont is de oppervlakte van de stad groter dan Parijs.











Waar je ook bent in Kirgizië, overal zie je besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Zo'n 90% van het land is bergachtig en veel toppen zijn ook in de hete zomers bepoederd met sneeuw. Tijdens een rondreis reis je voornamelijk over de vlaktes, af en toe een bergpas passerend. Op de meeste plaatsen kun je de bergen niet over, dus een bergketen fungeert ook als buffer. De grens met China bestaat voornamelijk uit een onneembare bergketen, een natuurlijke muur dus.

(Klik op een foto om een vergroting te zien)

Een nieuw jasje

Twee boekjes van mij die verschenen zijn in het 'Borre-abonnement' kregen bij de herdruk een fris nieuw jasje:

Leuk trio

Zo ziet Naar het ziekenhuis er uit in het Nederlands (uitgegeven in Vlaanderen) en in het Koreaans (uitgegeven in Zuid-Korea) en in het Complex Chinees (uitgegeven in Taiwan.

En zo...

... komt het boek er dus uit te zien in Taiwan.
Nog even wachten en dan is het daar op de markt.
Je kunt het nu al bestellen. :-)

We gaan op reis

Mijn boek Naar het ziekenhuis was al aangekocht door een uitgever in Zuid Korea, maar nu dus ook door een uitgever in Taiwan. Dat is leuk, ook al kan ik het zelf niet lezen. Raar idee dat kinderen in een land dat ik totaal niet ken straks mijn boek lezen in de taal Complex Chinees.
Ik krijg een exemplaar, dus dan kunnen jullie straks kijken of mijn naam mooi op de cover staat.
Wie weet ga ik ooit nog kijken of het boek leuk in de winkel ligt daar.

Exit AVI

Een flink aantal jaren geleden (6 of 7?) schreef ik een online AVI-cursus. Het hele AVI-systeem (het systeem waarmee leesboeken voor beginnende lezers gelabeld worden) ging op de schop en iedereen tastte in het duister hoe een goed AVI-verhaal geschreven moest worden.
De cursus werd aangeboden via Schrijven Online en was/is de enige cursus in het Nederlandse taalgebied waar de teksten ook doorgemeten mogen worden met het CITO-meetsysteem P-Clib.
Tientallen cursisten leerde ik het kunstje en de dapperen onder hen (want het is echt een klus!) hebben vrijwel allemaal een of meer AVI-titels op hun naam staan.

Maar het wordt tijd voor me om me te richten op nieuwe uitdagingen, ik ben geen mens voor jarenlang hetzelfde.
Dus zocht en vond ik een opvolgster.
Bianca Mastenbroek, ooit een enthousiaste cursiste, werkte voortvarend aan haar schrijfcarrière en aan haar coachingsvaardigheden. Ze publiceerde inmiddels heel wat AVI-boeken, naast haar veel geroemde historische en fantasy-boeken.
Zij neemt op 1 januari het stokje van me over. Dus wie nog per se bij mij 'op les' wil moet snel beslissen, maar Bianca is minstens even goed, dus je hoeft je echt niet te haasten.

Veel succes, Bianca!

(Op het plaatje mijn eerste samenleesboek waar ik nog steeds warme herinneringen aan heb)