Marokko 13 - Kerststal kopen?

We reden door de bergen van Marokko. Er was ons een fotostop beloofd, ergens boven, na de haarspeldbochten, waar we een prachtig uitzicht zouden hebben over het stuwmeer beneden. Op de zanderige plek waar wat ruimte was gemaakt om de bus te laten stoppen, stond uiteraard koopwaar. Op het moment dat de eerste passagiers uitstapten, verscheen hollend de verkoper uit een huisje, een stuk van de weg vandaan. Hij beheerste zijn talen!
'Mooie kerststal, mooie kerststal kopen,' bleef hij herhalen.
En ik moet zeggen, ik vond deze huisvlijt werkelijk schitterend. Waarschijnlijk verkocht hij ze in de zomer als 'echte berbertenten'.
Josef en Maria had hij er ook bij. Er lagen wat piepschuim poppetjes, met een doekje omwikkeld en wat ogen erop getekend.
Of hij ook een kindje Jezus had, vroeg ik.
Nee, kindjes Jezus, daar deden de berbers niet aan, die moest ik zelf maar knutselen. En hoe slim waren ze gemaakt, had ik dat wel gezien?
Hij trok de 'middenpaal' uit de tent en het geheel klapte neer, zodat het net als een echte berbertent verhuisbaar was en mee in de koffer naar Nederland zou kunnen.
Dus u begrijpt het al, deze dagen staat er bij mij een prachtige 'berberkerststal' waarin helaas het kindje Jezus ontbreekt. Maar de kerstvreugde is er niet minder om.

Marokko 12 - Dat apenland?

'Wat ga je in hemelsnaam doen in zo'n apenland?' vroeg een vriendin geringschattend toen ik haar vertelde naar Marokko te gaan. Nou zei ze dat ook al toen ik naar Turkije ging en naar Jordanië, dus het is iets universeels, zal ik maar denken. Iets wat zich op onvoorstelbare wijze in haar brein heeft genesteld.
In die twee andere landen heb ik namelijk geen aap gezien, maar hier dus wel. Ze zijn zo leuk en zo schattig en zo aaibaar. Maar dat mag niet van de gids: aaien. Ze kunnen bijten en enge ziektes bij zich dragen, volgens hem. Maar als je even niet oppast hangen ze zo in je. En dat levert weer leuke plaatjes op.
Dus na afloop van mijn reis zeg ik vol overtuiging: ja, het is een apenland, maar een prachtig apenland. Ik ga zeker een keer terug om het zuiden en de woestijn te bekijken!

Een droomwereld

Ooit begon ik met schrijven als hobby. Langzaamaan werd het mijn werk en was ik er meer dan fulltime mee bezig, zelfs in de weekenden. En eerlijk gezegd begint het ook erg als werk te voelen. Deadlines hijgen in mijn nek.
Maar het liefst wil ik creatief zijn, nieuwe dingen ontdekken, nieuwe wegen bewandelen. Dus tegenwoordig deel ik mijn tijd strikt in. Er is een tijd om te schrijven en er is een tijd om te kliederen. Allerlei materialen en technieken worden door me onderzocht.
Al lang wilde ik iets uitproberen met encaustic. Dat ziet er zo super uit en volgens de filmpjes op internet is het zo simpel!
Dus ik schafte me maar eens een duur beginnerssetje aan, als een soort kerstpakket voor schrijvers. En ik ging aan de slag.
En creëerde een nieuwe droomwereld.
Ik vrees dat het een nieuwe verslaving gaat worden, maar zolang het niet op werk gaat lijken is het oké.

Marokko 11 - Waar hebben we het eigenlijk over?

Als je in Marokko van A naar B wilt kun je verschillende mogelijkheden overwegen:

1. De bus:
De gemiddelde bus heeft meer deuken dan je voor mogelijk zou houden, veelal vergezeld van een voorruit met spinragachtige allure. Het lukt de chauffeur maar nauwelijks om tussen alle scheuren door te loeren. Volgens onze gids zijn bussen veelal het doelwit van boze hooligans, die hun club zagen verliezen. Ze moeten wel elk halfjaar worden gekeurd, maar het slimste is om de voorruit de dag voor de keuring te laten vervangen, dan loop je niet het risico dat hij nog een keer wordt vernacheld voor de keuring.
Binnen in de bus ziet het er doorgaans niet prettig uit, er worden mensen bij gepropt tot de deuren echt niet meer dicht kunnen.

2. Een koets:
Bij het nemen van een koets met paardje is het zaak eerst even te controleren of het beestje niet graatmager is en hoe zijn baas met hem omgaat. Is dat allemaal oké dan is dat een leuke manier van vervoer. De prijs is afhankelijk van je onderhandelvaardigheden hoog of laag.

3. De taxi:
Elke stad heeft een eigen kleur taxi's. Blauw, geel, groen, oranje, het maakt niet uit of ze roestig en gedeukt zijn, als ze maar de juiste kleur hebben. Op de foto zie je de taxi's van Rabat, deze drie zien er tiptop uit. De voorste is een Grande Taxi. Makkelijk te herkennen: die is groot, veelal zijn het Mercedessen of vergelijkbare auto's. Een Grande Taxi rijdt vaste routes tegen vaste (vooraf af te spreken) prijzen per persoon. Ze hebben geen teller in de auto. Er gaan zes passagiers in, vier op de achterbank en twee op de voorbank, naast de chauffeur. Omdat ze meestal over grote afstanden rijden, kun je dat ook niet echt comfortabel noemen.
De Petit Taxi is klein, hoe verzinnen ze het. Ze zijn veelal wat gedeukter en er passen maar drie passagiers in. Deze taxi's rijden korte ritjes in de stad en ze hebben verplicht een teller die ze soms onklaar maken als er toeristen instappen. Ook hier geldt: liefst vooraf een prijs afspreken. En dan ook nog gepast geld hebben. Je hoeft ze niet te zoeken, ze zoeken jou. Als je als westerse toerist door een stad flaneert, stopt er gemiddeld elke vijf minuten een aan je voeten.
Ik maakte een prijsafspraak met een chauffeur in Marrakech van twintig dirham, dat is ongeveer twee euro om met zijn tweeën van ons hotel naar het Djemaa el Fna te komen. Hoewel de taxi een eindje omreed om een andere passagier weg te brengen, stond de teller bij aankomst nog maar op zestien dirham, maar beloofd is beloofd, ik had twintig afgesproken. Maar ik had het niet gepast. Na veel zuchten en steunen vond de chauffeur ergens in de zakken onder zijn djellaba wat papiergeld, hij deed er achteloos wat kleine muntjes bij die ik niet meteen herkende en dat was dat. Maar ik telde het na en zag dat ik 26 dirham had betaald. Dat was niet de afspraak. Nu begon het toneelstuk. De man telde in mijn hand de munten nog drie keer fout na en besloot toen dat ik gelijk had. Hij zocht in het handschoenenvak, in het deurvakje, in alle andere holtes van de taxi en kwam nog tot twee dirham. Meer had hij echt niet, nergens niet. Niet in het Engels, niet in het Frans, niet in het Arabisch en niet in het Nederlands dat hij ook gebrekkig bleek te beheersen.

Zijn woede steeg tot grote hoogte toen ik niet uitstapte. Zo kon hij geen nieuwe passagiers oppikken!
Ook ik heb in het verleden een toneelopleiding gehad en speelde achtereenvolgens onbegrip, kwaadheid, verdriet, machteloosheid en nog meer in alle talen herkenbare emoties. Een oplettende agent, die mijn vriendin zuchtend naast de taxi zag staan, slenterde naderbij. Daarop vond de komediant nog een dirham en omdat we toch eindelijk wel de stad in wilden, besloot ik het toneelstuk als eerste te beëindigen door uit te stappen.
Wat er aan schortte? vroeg mijn vriendin.
Nou, dat ik voor een rit van ongeveer vijf kilometer omgerekend 2,3 euro had betaald in plaats van 2 euro. Dat schortte eraan!
En dat mijn eergevoel was aangetast, omdat ik me op de laatste dag van mijn vakantie, met al een week ervaring, wederom door een huichelachtige Marokkaan had laten bedonderen, dat was waarschijnlijk mijn grootste probleem.
(Dat u nu niet meteen mijn ruiten in komt gooien of mij aan de virtuele schandpaal nagelt, omdat ik ALLE Marokkanen huichelachtig of onbetrouwbaar noem of vind. Nee hoor, ik heb ook heel lieve, betrouwbare en behulpzame mensen ontmoet. Maar toch, die enkele taxi-chauffeur die toeristen uit wil knijpen blijft het langst in het geheugen hangen).

Men neme...

Men neme:

* Een prachtig opgeknapte Porsche Diesel uit 1961
* Een geweldige huifkar met veel kinderplezier
* Een jongetje op een graafmachine
* En vooral enthousiaste Teun, de zoon van de Porsche-eigenaars Nico en Saskia, die mij vertelt dat een spannend jongensboek moet gaan over opknappen van oude tractoren en een wedstrijdje daarmee.

Dan is het nog maar een kleine stap om te schrijven aan een boek dat als werktitel heeft 'Tractor Teun'.
Het boek vordert met enkele duizenden woorden per dag, en de echte Teun gaat het uiteraard voor me beoordelen in de kerstvakantie!
Volgend jaar hopelijk in de winkel, voor alle stoere jongens en meiden die van tractoren houden.

Marokko 10 - Vervoer 2

Als je in de bergen rijdt tref je regelmatig grote wolken waarin als je nadert een rokende vrachtauto blijkt te zitten. Of je ziet rokende banden, ook niet verwonderlijk als je ziet wat ze voor lading op de aftandse auto's proppen. Ietsje minder zou verstandig zijn, zeker op bergwegen.
Veel vrachtwagens staan ook hulpeloos langs de kant, of eigenlijk gewoon op een strook van de snelweg, want aan vluchtstroken doen ze niet. Het rijdt zolang als het rijdt en als het ermee ophoudt is het een typisch geval van jammer.

Ook hier geldt: het mag erop als het er niet meteen afvalt. En valt het er wel meteen af dan zet je er een mannetje bij om het vast te houden. Simpel zat.




Dubbeldeks veevervoer kennen ze ook, zoals je op de foto kunt zien. Het tocht wel een beetje bovenop, Dat dan weer wel.

Marokko 9 - Vervoer 1

Wat betreft het vervoeren van producten geldt in Marokko: wat er niet meteen afvalt mag erop.
Soms moet je wel zoeken wat voor vervoersmiddel eronder zit.

En als je van je vrachtbrommertje een overdekte vrachtwagen wilt maken, zoek je gewoon een banier van een expo die achter de rug is. Stevig spul om her te gebruiken als dak over je lading.
(Klik op een foto voor een vergroting)