Het lekkerste brood koop je natuurlijk op straat, waar de bakker het voor je ogen bakt. Uit een luikje van een zeecontainer komt steeds een hand met een deegbal. De man vormt er een brood van en plakt het tegen de wand van de oven. Ruikt en smaakt heerlijk!
Of je koopt het brood op de markt en dat ziet er ook zeer smakelijk uit.
Een nieuw blog
Blogs over enkele reizen van me vind je ook door op het juiste label rechts te klikken.
Wil je me ergens over benaderen mail dan naar zjors#casema.nl en vervang daarin de # door een @
zondag 17 juni 2018
Kirgizië 32 - Brood kopen.
Kirgizië 31 - Even winkelen
Winkelen doe je in supermarktjes die je in elk dorpje wel vindt, als je even weet waar je zoeken moet.
Hier dus, achter het hek.
Of hier op het centrale zandplein dat wel vijf supermarktjes bevat. Boodschappen inclusief stof, dat dan weer wel.
Hier dus, achter het hek.
Of hier op het centrale zandplein dat wel vijf supermarktjes bevat. Boodschappen inclusief stof, dat dan weer wel.
Kirgizië 30 - Pas op, er loopt iets op de weg.
Als het al niet is vanwege de keien en gaten die je tegenkomt, dan is het wel vanwege de dieren dat je tot langzaam rijden gemaand wordt in Kirgizië.
Gordels zaten er niet in ons oude busje. Dat was maar handiger ook, werd mij verteld, want ze zouden toch maar steeds blokkeren.
Gordels zaten er niet in ons oude busje. Dat was maar handiger ook, werd mij verteld, want ze zouden toch maar steeds blokkeren.
Kirgizië 29 - Zomaar wat gebouwen
Een moskee ergens in de middle of nowhere onderweg.
Een gebouw dat ooit prachtig was, in het centrum van Bishkek. Nu afgebladderd zoals zoveel gebouwen daar.
De houten Russisch-orthodoxe kerk in Karakol. Met hieronder een detail. Russische huizen en kerken bevatten vaak deze kleur blauw op deuren of luiken.
Bij deze moskee in Karakol veronderstel ik Chinese invloeden.
Schutting bij een ultramodern museum ergens in het niets aan de noordkant van het Issyk Kolmeer. Als je dan geen geld meer hebt, zet je er wat golfplaten omheen en schildert daar wat leuks op.
Veel blauwe luikjes en kozijnen. Doorgaans wonen daar Russen volgens onze gids.
Kirgizië 28 - Borduurwerk
In de musea en ook in restaurants en hotels zagen we aan de wanden de meest schitterende borduurwerken. Helaas hingen de meeste wandkleden zo in het donker dat ik alleen vage foto's kon nemen, want flitslichten op wandkleden zijn natuurlijk verboden. Ik doe toch een poging om jullie wat te laten zien:
Een prachtig wandkleed met vluchtende steenbokken. Hieronder een detail waarin je kunt zien welke steken veel gebruikt worden in het borduurwerk.
Detail van een wandkleed.
Geborduurd op een dikke leren broek. Daar moet je vast een stevige naald voor hebben.
Wandkleden zoals hieronder zie je in elk nomadmuseum. Hun helden worden geëerd door een wandkleed dat rijkelijk versierd is met borduurwerk. Ook de gezichten zijn geborduurd.
Een prachtig wandkleed met vluchtende steenbokken. Hieronder een detail waarin je kunt zien welke steken veel gebruikt worden in het borduurwerk.
Detail van een wandkleed.
Geborduurd op een dikke leren broek. Daar moet je vast een stevige naald voor hebben.
Wandkleden zoals hieronder zie je in elk nomadmuseum. Hun helden worden geëerd door een wandkleed dat rijkelijk versierd is met borduurwerk. Ook de gezichten zijn geborduurd.
zaterdag 16 juni 2018
Kirgizië 27 - Fairy tale canyon
Een van de wonderlijkste stukjes landschap in de buurt van het Issyk Kolmeer is ongetwijfeld de Fairy tale canyon. Je hobbelt erheen over een keien- en gatenweg (maar dat is gangbaar in Kirgizië) , betaalt iets van een euro aan een mannetje in een vaag hokje en dan mag je de bergen beklimmen.
Van een afstand zien de bergen er vriendelijk uit en makkelijk te beklimmen. Volgens onze jonge gids (die er als een gems overheen vloog) was dat ook zo. De werkelijkheid was, laten we zeggen iets weerbarstiger. De kloven waar we onverwacht overheen moesten waren iets breder dan de zeg maar 50 cm waar je makkelijk overheen stapt, dus ik had al snel een helpend handje nodig omdat ik met mijn wrakke knieën niet echt soepel spring. Omhoog over een pad dat geen pad meer was ging nog redelijk, maar omlaag vergezeld van tientallen rollende keitjes was een beetje een uitdaging. Toen ik op een richel stond en in de diepte keek durfde ik niet meer naar boven en zeker niet naar beneden. Om mijn trillende benen rust te geven liet ik me op de grond ploffen. Juist ja, daar onder mijn rechterhand stond dus een van de zeldzame prikplanten van dit gebergte. En die stekels hebben een gemeen soort weerhaakjes. Ik kan het je niet aanraden.
Afijn, het eind van het liedje was dus dat ik bibberend in mijn eentje naar beneden sukkelde en dat de terugreis deels schuivend op mijn billen plaatsvond. Zo had mijn moeder het me vroeger geleerd. Aangezien ik een broek droeg die ik voor drie euro in een tweedehandswinkeltje in Roemenië had gekocht viel de schade uiteindelijk mee. Behalve dan de schade aan mijn imago.
Het bloemetje dat op elke reis meegaat als mascotte was ook nog eens onverwacht aan mijn aandacht ontsnapt en in een kloofje gevallen. Gelukkig was een groepsgenoot zo aardig en lenig dat ze het vond en kon redden.
Prachtige kleuren, dat dan weer wel.
Van een afstand zien de bergen er vriendelijk uit en makkelijk te beklimmen. Volgens onze jonge gids (die er als een gems overheen vloog) was dat ook zo. De werkelijkheid was, laten we zeggen iets weerbarstiger. De kloven waar we onverwacht overheen moesten waren iets breder dan de zeg maar 50 cm waar je makkelijk overheen stapt, dus ik had al snel een helpend handje nodig omdat ik met mijn wrakke knieën niet echt soepel spring. Omhoog over een pad dat geen pad meer was ging nog redelijk, maar omlaag vergezeld van tientallen rollende keitjes was een beetje een uitdaging. Toen ik op een richel stond en in de diepte keek durfde ik niet meer naar boven en zeker niet naar beneden. Om mijn trillende benen rust te geven liet ik me op de grond ploffen. Juist ja, daar onder mijn rechterhand stond dus een van de zeldzame prikplanten van dit gebergte. En die stekels hebben een gemeen soort weerhaakjes. Ik kan het je niet aanraden.
Afijn, het eind van het liedje was dus dat ik bibberend in mijn eentje naar beneden sukkelde en dat de terugreis deels schuivend op mijn billen plaatsvond. Zo had mijn moeder het me vroeger geleerd. Aangezien ik een broek droeg die ik voor drie euro in een tweedehandswinkeltje in Roemenië had gekocht viel de schade uiteindelijk mee. Behalve dan de schade aan mijn imago.
Het bloemetje dat op elke reis meegaat als mascotte was ook nog eens onverwacht aan mijn aandacht ontsnapt en in een kloofje gevallen. Gelukkig was een groepsgenoot zo aardig en lenig dat ze het vond en kon redden.
Prachtige kleuren, dat dan weer wel.
donderdag 14 juni 2018
Kirgizië 26 - Een Komuz
Een meisje in klederdracht speelt op de komuz, een traditioneel Kirgizisch instrument.
Abonneren op:
Posts (Atom)













