Gebeurt er nog wat?

De opmerkzame lezer zal gezien hebben dat er de laatste tijd weinig nieuws op mijn website vermeld werd. Daar komt verandering in, hij wordt binnenkort gereviseerd!

Maar dat jullie niet denken dat er in de tussentijd niet gewerkt wordt! Vandaar alvast een overzicht van (snel tot over een tijd) te verwachten zaken:

* Allereerst is net het boek Thuis van www.silviebuenen.nl en mij uitgekomen. We zijn er allebei superblij mee!



* Dan volgt alweer snel (september of oktober)Naar de manege, het prentenboek in de WilleWete-serie dat Margot Senden zo prachtig illustreerde. Een prentenboek over maneges en paarden voor kinderen van ongeveer 4 tot 6 jaar. Het is op een haar na klaar.

* In het voorjaar volgt een nieuw deel in de Willewete-serie. Naar het ziekenhuis is net 'proefgeluisterd' door Stef van 3 en Niek van 5. Ze hebben het bijna helemaal goedgekeurd. Vooral de kleurtjes gips en de cliniclowns stelden ze erg op prijs. Marjolein Hund gaat het illustreren en daar heb ik al hoge verwachtingen van.

* Ondertussen schrijf ik driftig verder aan Paniek om Jumper dat in januari 2013 gaat verschijnen. De helft staat op papier en het wordt een tranentrekker. Wees voorbereid!

* Het eerste deel van de ponyserie over Kai en Kira hoeft 'alleen nog maar' geillustreerd te worden en dan kan het ook in november in de winkels liggen. Een combinatie van foto's en illustraties gaat dat worden. Vast heel mooi!

* Dan verschijnt er (waarschijnlijk in januari of februari) een nieuw boek van me in de serie Gestreepte Boekjes. Een daverend onweer gaat over twee kinderen die in hun kano afgedwaald zijn van de groep en in een vreselijk noodweer terechtkomen.

* En ondertussen is er nog een stagiaire heel hard aan het werk om een verhaal van me te illustreren. Over dat geheime project vertel ik over een tijdje meer.

* En o ja, er is nog een 'nieuwe' uitgever bezig met de redactie van een 12-plusboek. Dat geheime project verschijnt waarschijnlijk ook dit najaar. Niet vergeten, dat was ook nog zo...

* De mensen die 'Zusje, dat ben ik' wilden lezen, maar niet meer zulke goede ogen hebben kunnen blij zijn dat van 'Zusje' binnenkort een luisterboek verschijnt. Ook voor alle mensen die nog goed kunnen lezen, maar liever luisteren.

Dat is dacht ik voorlopig toch een prachtig lijstje om mij van de straat te houden? Niet dan?



Meeleescd's

Uitgeverij Bontekoe maakt van Makkelijk Lezenboeken meeleescd's. Deze cd's die voorgelezen worden in het leestempo van de lezer en waarbij elke klank apart uitgesproken wordt, zijn bedoeld voor kinderen die moeite hebben met lezen. Terwijl ze een boek lezen, luisteren ze tegelijk naar de tekst. Daardoor gaat het lezen steeds makkelijker.
De cd's zijn dus niet bedoeld als luistercd, zonder het boek erbij. Daarvoor gaat het voorlezen te traag.
Er zijn net weer twee meeleescd's van boeken die van mij uitgegeven werden in de Kokkelreeks van de persen gerold: Verstopt en Bats Boem Baf. Van Een held in pyjama was er al langer een meeleescd.

En toen kwam alles toch nog goed

Als je op de laatste bladzijde van je boek zo'n schitterend plaatje kunt laten zien aan je lezers, dan denk ik dat ze met een blij gevoel het boek dichtslaan. (Klik op het plaatje voor een vergroting). Stagiaire Silvie Buenen maakte ook uiteraard deze illustratie voor ons boek Thuis. Een soms schrijnend, soms humoristisch, soms warm verhaal over het meisje Olly dat niet weet waar en bij wie ze thuishoort.
Aan het einde heeft ze (voorlopig) haar plekje gevonden. Zoals je waarschijnlijk uit de illustratie kunt oppikken.

Silvie is nu nog even aan het stoeien met de vormgeving (want dat gaat deze creatieve duizendpoot ook zelf aanpakken) en dan kan het boek naar de drukker.
Ons eerste plan was een kleine oplage, alleen voor onszelf, maar de reacties zijn zo juichend en de bestellingen rolden binnen, dus het worden echt een heleboel dozen boeken die straks worden afgeleverd!
Bestellen kan natuurlijk nog, de drukpers rolt nog (net) niet. Graag zelfs.

Blije bloemen

    

Waarschijnlijk alleen maar om mensen blij te maken besloot iemand dat er een mandvol bloemenzaad moest worden gestrooid op een braakliggend terrein, naast de parkeerplaats waar alle chagrijnige mensen (weer een bewolkte zomerdag) hun auto plaatsen. En verdraaid, het werkt. De een na de ander keert zich meteen verheugd naar de bloemen, zoekt het fototoestel of de telefoon en knipt een, twee, veel plaatjes van de uitbundig bloeiende klaprozen. Klaprozen zijn blije bloemen. Van zichzelf. Net als een lachende baby of een puppy toveren ze een glimlach op ieders gezicht. Wat mij nog blijer maakt is dat er nergens een groot bord midden in het veld staat met daarop: Deze bloemen worden u aangeboden door...

Helemaal in vakantiestemming door die zachtjes op de wind wuivende klaprozen besluit ik op het terras in de buurt een kop thee te gaan drinken met vooral iets lekkers erbij. Wat kan mij dat pakje drinken in mijn rugzak en die karige boterhammetjes met kaas schelen. Fuck the crises, geld moet rollen! Mijn geld ook! Als ik ietsje verder ook nog een stalletje aan de zandweg tref met potjes honing en jam erin besluit ik ook nog een tientje te besteden aan deze plaatselijke lekkernijen.

Eigenlijk, nu ik erover nadenk, word ik van een veldje klaprozen veel blijer dan van 130 kilometer scheuren op de snelweg. Iets wat mijn rammelende bestelautootje toch niet aankan, bleek toen ik op weg naar dit klaproosveldje was. En wat ons land veel, heel veel, geld heeft gekost. Enkel en alleen om die paar scheurneuzen een heel klein kickmomentje te bezorgen (zie eens hoe hard ik kan!) wat waarschijnlijk na een maand al niet meer werkt.

Dus eigenlijk (politieke tip!) is het veel slimmer om in elk dorp en in elke stad flink veel velden met klaprozen in te zaaien. Weg crisis, mensen gaan hun geld over de balk gooien. Geloof me nu maar.

Toevallig of niet, terwijl ik de klaprozen fotografeerde kwam het nieuws dat Nederland uit de recessie is. Zie je nu wel! Wat een kleine uitgave van mij (met bijbehorende grote gedachte) al niet kan doen. 

Een boek waar ik blij van word

Silvie Buenen, stagiaire van de Academie Sint Joost, maakte al een afbeelding voor een ansichtkaart voor me. Maar vandaag hadden we een bespreking over het boek 'Thuis' dat ze ook illustreert. En ik kan alleen maar zeggen dat ik er helemaal blij van word! Hiernaast zie je de voorkant van het boek. Klik op het plaatje voor een vergroting.

Oordeel zelf over haar illustraties en laat als je dat leuk vindt een reactie achter op dit blog. Silvie vindt het in ieder geval leuk om meer reacties te krijgen dan van mij alleen. Zowel juichende reacties als kritische kanttekeningen.

'Thuis' gaat over het eigenwijze meisje Olly dat steeds met haar ouders (kunstenaars) moet verhuizen naar weer een nieuwe anti-kraakwoning. Ze is dat helemaal zat na veertien verhuizingen binnen de elf jaar van haar leven! Eindelijk vindt ze in het bos in de omgeving van het landhuis waar ze nu woont een vriend: de oude man Charles. Hij leert haar en haar vriendin Belle veel over de natuur en geeft haar eindelijk een gevoel ergens thuis te horen. Maar natuurlijk hebben haar ouders alweer een nieuwe stek bedacht: deze keer gaan ze naar Frankrijk.

Het boek is bijna af en dan gaat het gedrukt worden.
Het is afwijkend qua vorm. Het wordt een boek in oblongformaat, dus liggend of 'overdwars'. Het bevat ongeveer 44 pagina's, waarvan 8 pagina's in kleur.
Bestellen kan bij mij of bij Silvie. Voor de snelle beslissers kost het boek 12,90 exclusief verzendkosten. Geen geld, zou ik zo zeggen als je een van de eerste originele 'Silvie's' in je boekenkast wilt hebben. Want daar gaan we vast nog veel van horen en zien, deze talentvolle dame!

Nog meer toptalent!

Ik plaatste al twee ansichtkaarten op dit blog van talentvolle stagiares van Sint Joost.
Maar daar bleef het niet bij.
Silvie Buenen maakte een schitterende illustratie bij mijn gedicht 'Mijn oma is een foto'.
En ze illustreert op dit moment ook nog een boek van me, met de meest prachtige illustraties!

 

Agnes Loonstra verwende me schandelijk met twee cadeautjes: haar illustraties bij mijn gedichten 'Ayla' en 'Marokko'. Gedichten die in ieder geval veel gebruikt zullen worden bij de volgende kinderboekenweek die over de multi-culturele wereld gaat.
De illustraties zijn nu naar de drukker om mooie ansichtkaarten te worden.

Ik geniet echt van de samenwerking met deze jonge talenten!
Hun websites vind je als je hier boven hun namen aanklikt, dus schroom niet om hen te contacteren als je een opdracht hebt! Doe het voordat ze het te druk krijgen (vrijblijvend advies).

Er loopt een hond over de muur!

Caos calmo wordt door mijn vriendin en mij uitgekozen om te bekijken. Dat moet een mooie film zijn. Dvd in het apparaat, beamer bioscoopgroot op de muur gericht, diverse speakers aan alle zijden van ons aan en genieten maar op bioskwaliteit! Oppashond Watson, behept met giga-verlatingsangst, wil weten wat we daar doen in de kamer. Tv of een film heeft hij waarschijnlijk nog nooit gezien. Mijn honden volgen hem. Zowel Zjors als Loeky werpen een blik op de bewegende muur en gaan dan tevreden tussen ons in liggen slapen. Geen paniek, stralen ze uit.

Watje Watson, die volgens mij een heel verkeerde naam heeft gekregen van zijn eigenaars, sluipt naderbij. 'Wat hoor ik? En nog erger, wat  zie ik?' Ik zie de denkwolkjes boven zijn hoofd verschijnen terwijl hij sluipend naderbij komt.

Hij kijkt Loeky - zijn steun en toeverlaat in spannende tijden - indringend aan. Boven het hoofd van Loeky zie ik ook een denkwolkje verschijnen: 'Ga toch slapen, man!'

Langzaam sluipt Watson dichter naar de muur waarover nu een auto raast. Met verbazing kijkt hij waar die heen gaat. Weg istie weer! 

Hij ruikt eens aan de man die op het bankje in het park zit en kijkt weer twijfelend om naar Loeky: 'Ik zou zweren dat ik hier een man zie zitten, maar hij ruikt naar muur.'

Loeky is inmiddels ver in dromenland. Net als zijn vriendje Zjors. 

Watson neemt zittend plaats naast onze bank (in plaats van in zijn mand zoals ik hem opdraag) en bestudeert de beelden op de muur als een echte filmliefhebber. Waarschijnlijk zijn de ondertitels een probleem, want lezen hebben we hem niet geleerd. En de Italiaanse acteurs zeggen niet de bekende woorden: zit, af, hier, mand, lig, lekkers, eten, of goedzo. Maar het boeit!

En dan, o wat een vreugde, verschijnt er een hond in beeld. Een heel grote! Hij blaft zelfs internationaal. Dat is klasse! De hond blijft als een lokkend motief op gezette tijden over de huiskamermuur lopen. Hoewel de maker van de film onze aandacht wil sturen naar het mooie meisje aan de andere kant van de hondenlijn (gaan ze iets krijgen samen?) krijg ik toch plots een superidee!

Als ik nu steeds als ik naar de super wil gewoon deze film projecteer, waarbij de hoofdrolspeler zijn kalme rustgevende zegje doet en de hond als kameraad op gezette tijden voorbij huppelt, zou dan de panische oppashond niet rustig anderhalf uur voor de muur kunnen worden gezet? Scheelt een hoop gejoel en stress.

We kunnen het proberen, toch?