Hoe verzin je het allemaal?

De meest gestelde vraag door kinderen die een boekenbeurt willen houden over een van mijn boeken. Ook de meest gestelde vraag bij interviews met mij. Al verpakt men het dan wat duurder: waar haal je je inspiratie vandaan.
Meestal weet ik er geen concreet antwoord op, het verhaal was er ineens terwijl mijn gedachten van hier naar daar naar overal hopten.
Maar van dit boekje weet ik het nog exact.
Of ik een Avi-leesboekje wilde schrijven voor kinderen in groep 4, vroeg de uitgever. Een verhaal dat zowel jongens als meisjes aan zou spreken, met een beetje spanning en liefst een happy end.
Tja, algemener kunnen we het niet maken.

Ik had geen flauw idee waarover het moest gaan en in dat geval neem ik de hond mee en ga wandelen.
We liepen langs de brede sloot in mijn wijk, daar zwommen de eerste eendjes. Ik stoorde me zoals elk voorjaar weer aan de achteloosheid van de eendenmoeder. Ze koerste gewoon wat rond zonder op het geklaag van nummer 11, 12 en 13 van haar kroost te letten. Die konden niet zo snel en raakten verstrikt in het riet, maar zij had nog nummer 1 t/m 10 in haar kielzog. Dat leek haar voldoende.

En hup, daar kwam een flits voorbij van een kind waar ik ooit mede de zorg voor droeg. Huilend kwam hij met zijn vriendje binnenstormen: er was een eendje door een rooster gevallen op straat. Gelukkig stond ik als reddingsbrigade klaar, dus we visten het eendje eruit en brachten het terug naar de moeder.
Mooie stof voor een kinderverhaal.

Tja, wel een rampje, maar geen groot conflict om een verhaal te dragen. Drama willen we in een verhaal, echt drama!
Geen ouders thuis om te helpen leek een goede start. Niet sterk genoeg om het rooster te lichten en met een voorbijganger die de noodzaak van redden niet ziet. Die moest dan wel nors zijn, die voorbijganger, want dat hoort in een spannend verhaal. 'Doe geen moeite, hij gaat toch dood!'

Oké, dan nog te korte armen, een afgesloten huis en alleen een onhandig vlindernet in de schuur om het beestje eruit te vissen, dat gaat ook goed komen.

Eens even kijken, dan redden ze hem en dan is het verhaal klaar.
Hum...
Wacht, de eendenmoeder is al vertrokken en onvindbaar. Helemaal goed voor wat extra spanning. Doen we.
Dan moet het vieze plakkerige eendje mee naar school en wat dan?
Aha, een meester die ervan baalt dat hij het altijd maar weer op moet lossen, terwijl hij het ook allemaal niet zo goed weet. Oké, dat werkt ook wel.
En dan een slim kind dat een oplossing aandraagt.

Zo hopten mijn gedachten van de eendjes naar een afgerond verhaal. Nu alleen nog even kijken of het binnen het opgegeven aantal woorden zou passen.
De hond en ik konden naar huis. Missie geslaagd.

Het boek is net uit, vers van de pers. Het wordt weer lente en de eenden zitten alweer te broeden. Timing perfect.
O ja, het kost maar 5,5 euro.
En Eefje Kuijl heeft de mooie illustraties gemaakt.

Waar slaap jij nog in?

Toch niet in een ouderwetse streepjespyjama?
Of een versleten T-shirt?
Er is tegenwoordig een heel trendy merk te koop voor echte boekenhelden. Denk ik.
Of toch niet?
Ik kwam namelijk deze site tegen en als het op internet staat moet het wel waar zijn:
Klik hier.
Mijn eigen pyjamamerk!
Joepie!
Daar valt goud geld mee te verdienen!

Is de pony wel vals?

Inge Arons schreef in de Online Dierenkrant een recensie over Een valse pony? Het boek kwam uit in de Kokkelreeks van uitgeverij De Inktvis. Het is een zogenaamd Makkelijklezenboek voor kinderen die niet zo vlot lezen. Dat vergt extra inspanningen van de schrijver om het boek dan toch boeiend en spannend te maken.

Volgens Inge ben ik daarin geslaagd:

In eenvoudige bewoordingen is Netty van Kaathoven toch in staat geweest om een super spannend avontuur te schrijven over een witte pony die een ongebruikelijk karakter heeft en dus een gebruiksaanwijzing op zichzelf is. Maar het hoofdpersonage Lotte laat zich niet zomaar van de wijs brengen.

De hele recensie lees je hier .

Voor kinderen die een boekbespreking over het boek willen houden, of kinderen die reclame willen maken voor het boek in hun manege hebben we ansichtkaarten van de kaft. Stuur me even een mailtje en ze komen gratis naar je toe.

Vijf sterren voor Rena

Vandaag al, terwijl ik het boek zelf nog niet in handen heb gehad, verscheen er een recensie over Ruzie om Rena. En dan nog wel eentje met vijf sterren! Dat maakt mijn dag weer goed.

Wat zegt Rolanda Wilgenburg erover op theSword?
Onder andere:
Ik heb echt genoten van dit verhaal. Het boek was dan ook in een mum van tijd uit. Door de paarden in het verhaal is Ruzie om Rena – net zoals de andere boeken uit de serie De Paardenmeiden – een heel leuk boek voor alle paardenliefhebbers. Maar omdat het verhaal spannend is en op een leuke en vlotte manier geschreven is, zullen ook de niet-paardenliefhebbers dit boek al gauw erg leuk vinden.

De hele recensie vind je hier .

Een lek bij de Lira?

Vanmorgen mailde ik de Lira over mijn overzicht van leenvergoedingen. Ik had namelijk het idee dat er wat uitleningen door de mazen van het representatieve netwerk waren geglipt. Spoorloos verdwenen in de grote zee van oncontroleerbare uitleningen. Uitleningen van vier boeken nog wel. Boeken die ik aan mijn lijst zelf had toegevoegd een tijd geleden.
Het betrof drie Gestreepte Boekjes en een boek dat ik twee jaar terug in eigen beheer onder pseudoniem had uitgebracht.

Ik kreeg snel antwoord: dat de boeken ontbraken lag aan het feit dat de meeste pas in 2013 waren aangekocht. Nou klopte dat 'meeste' niet. Twee ervan waren uit 2013, ik weet niet uit welke maand, oké, die tellen we nog niet mee. Twee waren er uit 2012 en daarvan was er een een Gestreept Boekje. Slecht ingekocht en weinig uitgeleend, misschien goed voor een paar euro, die mocht ook blijven zwemmen waar hij was.

Maar dan mijn eigen beheerboek. Soms laat ik dingen drukken/printen die ik de geboorte in de echte groteboekenwereld gun en waar geen uitgever commercie in ziet. Dit was zo'n boek dat het in eigen kring goed deed en ik besloot het op te sturen naar Biblion. Ondanks dat het boek geen ISBN had en was geschreven door een onbekend iemand (ik vertelde er toen nog niet bij dat het mijn pseudoniem was) werd het boek gerecenseerd en er werden er 161 van aangekocht door de biebs. Waar ik vreselijk blij mee was, want dat is tegenwoordig een cijfer dat soms een boek van een gerenommeerde uitgeverij ook maar nipt haalt.

Het boek kreeg destijds een ander label dan het ISBN, een eigen NBD-nummer. En daarin zou het probleem kunnen zitten, veronderstelde ik in mijn antwoord aan Lira.

Maar nee, dat kon het niet zijn, ook de uitleningen van zo'n label kwamen correct over. Maar het waren steekproeven die werden omgerekend.
Dat was me bekend, en ik dacht ergens gelezen te hebben dat het een grote steekproef betreft van rond de 80% van de bibliotheken.
Ik was zo blij destijds dat veel biebs het boek hadden aangekocht dat ik ging surfen in welke biebs het stond. Het betrof een boek met een regionale uitstraling en ik was blij te zien dat het van Maastricht tot aan Groningen in de biebs staat. En ik was nog blijer om te zien dat het regelmatig werd uitgeleend toen het nieuw was. Tegenwoordig kun je bij een aantal biebs met een zoekterm in een hele provincie kijken waar het is uitgeleend dus dat deed ik af en toe. Ego-strelen heet dat.

Ook kreeg ik een paar keer een mailtje van mensen die het geleend hadden en het vervolgens zelf wilden aanschaffen. Dat was helemaal leuk.
Uiteraard is het ondoenlijk om, als je veertig verschillende boeken in de biebs hebt, van alle boeken in de gaten te houden of ze goed worden uitgeleend, ik zou het eigenlijk wel willen. Maar ik wilde me nu beperken tot dit boek.

Ik mailde Lira dat ik zeker wist dat dit boek was uitgeleend, ik had het zelf gezien en van mensen vernomen.

De volgende vraag die ik kreeg: of ik kon zeggen waar het was uitgeleend, dan konden zij kijken of dat toevallig biebs waren die niet in de steekproef zaten.

Zuchtend somde ik in mijn antwoord een aantal provinciale sites op, zowat heel Nederland, dus die konden er niet allemaal doorheen geglipt zijn.

In dat geval gingen ze even verder zoeken. Dat zou een collega doen.

En jawel, rond vier uur kwam het verlossende mailtje:
Het NBD-nummer was per ongeluk niet gekoppeld aan het werk in het steekproefbestand en er waren nu toch 150 uitleningen gevonden. Zelf heb ik het idee dat het er meer zouden moeten zijn, omdat het boek ook na aankoop nog een tijdje op veel plaatsen uitgeleend was, maar het is een start, zal ik maar zeggen. Daar komt straks in het voorjaar ergens een naberekening van die een paar tientjes zal bedragen. Nou gaat het me niet om die paar tientjes, ik ben allang blij dat de bieb het goed inkocht, waardoor ik van de winst weer andere boeken kon uitgeven, maar het ging me om het onbevredigende gevoel dat iets totaal oncontroleerbaar is voor mij als belanghebbende. En als ik dan wel iets kan controleren dat het dan niet klopt.

Ik moet zeggen, dit alles was met vele mailtjes over en weer binnen een dag rechtgezet, ik vind dat snelle service. Maar ergens blijft er iets knagen. Iets over een grote zee van oncontroleerbare uitleningen.

Een onverwacht mooie boot

Soms heb je zomaar ineens een nieuwe hobby. Iets wat je uitprobeert en wat zo vreselijk goed bij je blijkt te passen dat het verslavend gaat werken.
Zo ging het bij mij bij mijn strijkijzertje en de bijenwas.
Elke keer probeer ik weer een ander techniekje tot ik zo ongeveer op mijn kop sta met mijn strijkijzertje, kijk wat filmpjes op Youtube, verzin nieuwe toepassingen.
Officieel heet het encaustic en het is gewoon toveren met was. Elke keer als je je strijkijzertje op het papier zet komt er iets anders onverwachts.
Vanavond ontstond deze boot in woelig water en bedacht ik dat ik best veel lezers in mijn vriendenclub heb.
Dus de eerste boekenleggers werden gemaakt, voorlopig weet ik weer wat ik meeneem als ik ergens op visite ga :-) Liefhebbers kunnen zich melden!

En is er iets wat ik de volgende dag niet mooi meer vind dan gaat het ijzer er nog eens overheen en hoppa, een nieuw schilderij getoverd.
Dit gaat mij lekker van het schrijven afhouden!
(Klik op de plaatjes voor een vergroting)

(W)onderwaterwereld

Smoerkel

Laatst vroeg men mij:
wanneer heb jij
voor het laatst de smoerkel gezien

Nou… nog onlangs
niet lang geleden
misschien een dag of tien

Zij zwom hier zorgeloos in de poel
vinde en spartelde zonder doel
tentakels hopeloos in de war
knerkels en weperds in haar schar
Zij zwoeste tomeloos: zwomp, zwomp, zwomp
voelde zich heerser in de plomp

Zij wipwapte met haar roerig staartje
zwom weg toen met een pittig vaartje

Daarna heb ik haar niet meer gezien
Ja… ik denk een dag of tien

(Klik op het plaatje voor een vergroting. 
Gedicht en illustratie (c) Netty van Kaathoven)